நிலா வெளி

கோபம் வரும்போது…

2012-03-11T05:07:00.000-07:00

ஒரு ஊரில் இளைஞன் ஒருவன் வாழ்ந்து வந்தான். அவன் எப்போதும் கோபப்படுபவனாக இருந்தான் ஒரு முறை அவனது நண்பன் ஒருவன் அவனிடம் ஆணிகள் நிரம்பிய பை ஒன்றைக்கொடுத்தான். நீ எப்போதெல்லாம் கோபப்படுகிறாயோ அப்போதெல்லாம் ஒரு ஆணியை உன் வீட்டுச் சுவரில் அடிக்கவும் என்றான். இளைஞனும் அப்படியே செய்து வந்தான்.

முதல் நாள் முப்பது ஆணிகளை அடித்தான். இரண்டாவது நாள் 25என்று, இப்படியாக குறைந்து கொண்டு வந்தது. சில நாட்கள் கழித்து அவன் கோபப்படுவதை நிறுத்திவிட்டான். எனவே அவன் ஆணிகளை அடிக்கவில்லை.

இதனைக்கண்ட அவனது நண்பன் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தான். அவனை முழுவதுமாக திருத்துவதற்கு ஆசைப்பட்டான். அடித்த ஆணிகளை பிடுங்கச் சொன்னான். இளைஞனும் அப்படியே செய்துவந்தான். பின்னர் அந்த நண்பன் அந்த இளைஞனைப்பார்த்து, என் நண்பனே! நான் சொன்னபடியே நீ எல்லா வேலைகளையும் செய்துவிட்டாய் இப்போது நீ அடித்த ஆணிகள் பிடுங்கப்பட்டுவிட்டன, ஆனால் நீ ஆணி அடித்த இடங்களில் உள்ள ஓட்டைகளைப்பார் இந்தச்சுவர் முன்பு இருந்தது போல தற்போது இல்லை. எல்லா இடங்களிலும் ஓட்டைகள் உள்ளன.

அது போலத்தான் நீ கோபத்தில் சொல்லும் வார்த்தைகளும் செயல்களும் வடுவை உண்டாக்கக் கூடியவை.நீ என்னதான் உன் செயல்களுக்கு மன்னிப்புக் கேட்டாலும் அந்த வடு நீங்காது. நீ வார்த்தைகளால் உண்டாக்கும் வடுவுக்கும் செயல்களால் உண்டாக்கும் வடுவுக்கும் எந்தவொரு வித்தியாசமும் இல்லை.

என் நண்பனே! உண்மையைச் சொல்லப்போனால் நண்பர்கள் என்போர் அரிய பொக்கிஷங்கள். அவர்கள் உன்னைச் சிரிக்க வைப்பார்கள், உன் வாழ்க்கையில் நீ உயர தட்டிக்கொடுப்பார்கள், நீ சொல்வதை காது கொடுத்துக் கேட்பார்கள், நீ நல்ல நிலைமைக்கு வரும் போது அதைக்கண்டு மகிழ்வார்கள்.

அதைத்தான் நான் இப்போது செய்தேன் என்றான்.

நன்றி வைகறை.

முடியுமானால்….

2012-02-11T08:07:00.000-08:00

உன்னைச் சூழவுள்ளவர்கள் நிதானம் தவறிவிட்டு
அதற்கான பழியை உன்மீது சுமத்திட்ட போதிலும்
நிலைகுலையாது நிதானமாய் நடந்திட உன்னால் முடியுமானால்..

எல்லோரும் உன்னைச் சந்தேகிக்கும் போது
அவர்களது சந்தேகத்துக்கு இடமளித்து விட்டு
உன்மீது உனக்கு விசுவாசம் வைக்க முடியுமானால்…

நெடுநேரம் காத்திருக்கவும்
அதனால் களைப்படையாதிருக்கவும்
உன்னால் முடியுமானால்…

உன்னைப்பற்றிப் பொய்யுரைக்கப்படும் போது
நீ பொய்யுரைக்காதிருக்க முடியுமானால்…

மற்றோர் உன்னை வெறுக்கும் போது
உன் மனதில் வெறுப்புக்கு இடமளிக்காதிருக்க முடியுமானால்…

அதிகம் நல்லவன் போல் காட்டிக்கொள்ளாமலும்
பேரறிஞன் போல் பேசாமலும் இருக்க உன்னால் முடியுமானால்…

உன்னால் கனவு காணவும், ஆனால் அக்கனவுகளை
உன் எஜமானராக்கிடாமலும் இருக்க முடியுமானால்..

உன்னால் சிந்திக்கவும், ஆனால் அந்தச் சிந்தனைகளே
இலட்சியமெனக் கொள்ளாமலும் இருக்க முடியுமானால்…

பெரு வெற்றியையும் படு தோல்வியையும் நிதானமாய் எதிர்கொள்ளவும்
அந்த ஏமாற்று வித்தைகள் இரண்டையுமே ஒரே விதமாய் மதித்திடவும்
உன்னால் முடியுமானால்..

உன் சாதனைகள் அனைத்தையும் ஒரே குவியலாக்கி அவற்றைப்
பணயம் வைத்து இழந்திடவும், இழந்த பின்
மீண்டும் முதலிலிருந்து ஆரம்பிக்கவும், அந்த இழப்புப் பற்றி
மூச்சுக் கூட விடாமல் இருக்கவும் உன்னால் முடியுமானால்…

சாதாரண சனங்களோடு உறவாடிப் பழகினாலும்
உன் நற்குணங்களை இழந்திடாதிருக்க முடியுமானால்…

அரசர்களோடு தான் பவனி வந்தாலும்
உன் சாதாரண தன்மையை இழக்காதிருக்க உன்னால் முடியுமானால்…

பகைவர்களோ, பாசமிகு நண்பர்களோ உன்னை நோவிப்பதற்கு
இடமளிக்காதிருக்க முடியுமானால்…

எல்லோரையும் மதித்துப் போற்றும் அதேவேளையில், எவரையும்
தலையில் தூக்கி வைத்துக் கொள்ளாதிருக்க உன்னால் முடியுமானால்…

பெறுமதிமிக்க ஒவ்வொரு நிமிடத்தையும்
பயன்மிக்க அறுபது வினாடிகளால் நிரப்பிட உன்னால் முடியுமானால்…

இந்தப் பூமியும் அதிலுள்ள அத்தனையும்
நிச்சயமாய் உனக்குரியவை தான் மகனே!
அன்றியும் நீ ஓர் உண்மை மனிதனாவாய் மகனே!

ரடயார்ட் கிப்லிங் (நன்றி அரும்பு)

ஒவ்வொரு பொழுதில் ஒவ்வொரு வாழ்க்கை...

2012-01-28T00:16:00.000-08:00

அதிகாலை

ஒரு அதிகாலை என்பது எவ்வளவு இனிமையானது. இருந்தாலும் அதன் அழகை தூக்கம் காவுகொண்டு விடுகின்றது. அதிகாலையின் அழகை இந்த உல கில் நிறையப்பேர் தூக்கத்திலேயே காண்கின்றனர். அதிகாலை என்பது ஒரு பிரத்தியேகமான மகிழ்ச்சி, குதூகலம். இந்தக் காலை ஒவ்வொருத்தருக்கும் ஒவ் வொரு மகிழ்ச்சியைக் கொடுக்கிறது.

எங்கள் இறைவனே (உன் தூதரின்) அழைப்பை நாங்கள் நிச்சயமாக செவியுற் றோம். (அவர்) எங்களை நம்பிக்கையின் பக்கம் அழைத்து உங்கள் இறைவனை நம்பிக்கை கொள்ளுங்கள் என்று கூறினார். நாங்களும் (அவ்வாறே) நம்பிக்கை கொண்டோம். ஆதலால் எங்கள் இறைவனே நீ எங்கள் குற்றங்களை மன்னிப்பாயாக, எங்கள் பாவங்களை எங்களை விட்டும் அகற்றி விடுவாயாக. (முடிவில்) நல்லோர்களுடன் எங்களை மரணிக்கும்படி செய்வாயாக’.

விடிகாலையில் இறைவனைத் தொழ நினைப்பவன் இப்படி ஓதிக் கொண்டி ருக்கிறான். இப்பிரபஞ்சத்தின் படைப்பாளன் கேட்பவர்களுக்கு கீழ் வானத் திலிருந்து பதிலளிக்கக் காத்திருக்கிறான். மனிதனோ ஆழ்ந்த கனவுகளில் திளைத்திருக்கிறான். பதில் கிடைக்காத நேரங்களில் மனிதன் திரும்பத் திரும்ப அழைக்கிறான். பின்னர் தன் அழைப்புக்குப் பதில் இல்லையென தன் னைத்தானே நொந்து கொள்கிறான். அதிகாலையின் அமைதியைக் கிழித்துக் கொண்டு புறப்படுகிறது ரயில். ஆனால், அந்த சத்தம் ரயிலினுள் உறங்குபவர்கள் எவரது தூக்கத்தையும் கலைத்துவிடுவதில்லை.

முன்பகல்

முன்பகலின் மீது சத்தியமாக, மறை த்துக் கொள்ளும் இரவின் மீது சத்தி யமாக... இரவின் அடர்த்தி மெல்லக் குறைந்து முன்பகல் எங்கும் வியா பிக்கும்போது அந்த நாளின் இயக்கம் தொடங்கிவிடுகிறது. இருள் விலகி வெளிச்சம் வருவதுபோல எத்த னையோ பேர் தம் வாழ்வில் வெளிச்ச த்தை எதிர்பார்த்திருக்கின்றனர். முன் பகல் பொழுதென்பது மிகுந்த உற் சாகத்திற் குரியது. வாழ்க்கையின் இள மைப் பருவம் போலதான் அதுவும். ஒரு நாளின் இளமைதான் முன்பகல். நகர்ப் புறங்களில் ஒரு அமைதி வேளையைத் தேடுவது எத்தனை கொடுமை யானது. குளிரூட்டப்பட்ட அறையினுள்ளும் குளிர் தொந்தரவுபடுத்திக் கொண் டுதான் இருக்கிறது.

உடம்பில் இருக்கின்ற ஒவ்வொரு மூட்டிற்கும் ஒரு மனிதன் தர்மம் செய்ய வேண்டியிருக்கிறான். குறைந்தது இரண்டு ரக்அத்துக்கள் தொழுது ஒருவன் அதனை நிறைவு சேது கொள்ளலாம். அவற்றுக்கு தர்மமே கொடுக்காத எத்த னையோ மனிதர்களின் முன்பகல்கள் எவ்வளவோ வருடங்கள் வீணா கிவிட்டன.

நண்பகல்

வாகனங்களால் வீதி எங்கும் நிரம்பி வழிகின்றது நண்பகல். தலை நகரத்தில் நண்பகல் பயனம் என்பது பாதி நரகம் போன்றது. இயற் கையைக் கடிந்து கொள்வதால் எந்தப் பயனும் வரப்போவதில்லை. ஒரு பகலின் கொடூரத்தை விட நரகம் எத்தனையோ மடங்கு வேத னையைத் தரக்கூடியது என்பதனை மட்டும் உணரமுடிகிறது.

மழையைப்போல வெயிலும் ஒரு வசீகரம்தான். இருப்பினும் யாரும் அதனைக் கொண்டாடுவதில்லை. எல்லாக் குளிர்பானங்களுக்கும் வெயில்தானே சுவையைப் பெற்றுக் கொடுக்கிறது. அடைமழை பெய்து கொண்டிருக்கும்போது எல்லோரும் வெயிலைக் கொண்டுவரும் படியும், பட்ட வெயில் நாளில் மழையைக் கொண்டுவரும்படியும் மனிதன் பிரார்த்திக்கிறான். இன்னொரு நாளில் வெயிலைத் திட்டுகிறான். பிரிதொரு நாளில் மழையைத் திட்டுகிறான். வெயிலும், மழையும் யாரோ ஒருவரால் சபிக்கப்பட்டுக் கொண்டுதான் இருக்கின்றன.

அந்தி

மஞ்சள் அந்தியை நினைக்கும்போது மனது பேருவகை கொள்கிறது. அது எல்லா நினைவுகளினதும் தங்கு மிடமாகிறது. ஒரு அந்தியின் வசீ கரத்தை யாரும் விரும்பாமலில்லை. எல்லா வினோதங்களும் இங்குதான் ஆரம்பமாகின்றன.

அந்தி நேரம் பெரும் ரசனைக்குரிய ஒன்றாக மாறிவிடுகின்றது. இந்த நேரத்தில் எல்லாமே இன்னொரு அழகைப் பெறுகின்றன. எல்லா அந்தியிலும் எல்லோ ருக்கும் ஏதோ ஒரு இடம் விருப்பத்திற்குரிய இடமாக மாறிவிடுகின்றது. தலைநகரில் காலி முகத்திடல் அந்தியின் கடலோரக் காற்றை சுவாசிக்க நல்லதொரு இடம். எல்லாக் கடலோர அந்திகளும் "கடல்கள் தீப்பற்றி எரியும்போது" என்ற மறை வசனத்தையே திரும்பத்திரும்ப நினைவு படுத்து கின்றன. ஒரு தனிமையின் அந்தி என்பது எவ்வளவு வேதனைக்குரியது.

சொந்த ஊரின் வாசம் தொலைத்து

நகரங்களில் வசிப்பவர்களுக்கு

வருத்தத்தையே கொடுக்கிறது

தனிமை.

ஒரு மழைத்துளியின் அடர்த்திபோல

எப்போதும் அது ஈரத்தைத் தருகிறது.

யாருடனாவது தொலைபேசியில் பேச

இழந்தவைகளை மீட்டிப் பார்க்க

வைக்கிறது.

பிறகு

எதையாவது நினைக்க வைத்து

கவனத்தைக் கலைக்கிறது.

இழந்தவைகளை

அடையத் தூண்டுகிறது.

மறக்க முடியாத ஒரு நிகழ்வை

அடிக்கடி நினைக்க வைத்து

இதயத்தை கனக்க வைத்துவிடுகிறது.

வாழ்வை நொந்து கொள்ளச் செய்கிறது.

ஒரு பட்டாம் பூச்சியின் சிறகுகள்

உதிர்வது போல

சந்தோசத்தை உதிர்த்துவிடுகிறது.

நினைவின் எல்லாத் தொலைவுகளையும்

ஒரு முறை சுற்றி வந்து

நடுக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றது.

வெறுமை என்றால் என்னவென்பதை

நமக்குக் கற்பிக்கின்றது.

மறைந்திருக்கும் கண்ணீர்த் துளிகளை

வரவழைத்துவிடுகிறது.

பின்

இந்த அந்தியில் எழும் இந்தக்

கவிதையை

எழுத வைத்துவிடுகிறது

தனிமை.

இரவு

எல்லாப் பொழுதுகளையும்விட இரவு தன்னை சிறப்பாக்கிக் கொள்கிறது. இரவு என்பது ஒரு கரு நிற ஒவியம். அதில் ரசிக்க எவ்வளவோ இருக்கிறது. நிலவையும் விண்மீன்களையும் தவிர எல்லாமே இரவில் உறங்கிப்போய் விடுகின்றன.

‘இரவை உங்களுக்கு ஆடையாக ஆக்கினோம்’ எனக் கூறும் இறை வரியில் இருக்கும் அழகியலை மனிதன் ரசிக்க மறந்து விடுகிறான். எல்லாக் களைப்புகளுக்கும் இரவு விடுதலையாகவும், சிலபோது நிவாரணமாகவும் அமைந்து விடுகிறது. அவரவர் குறைகளை, தவறுகளை, பாவங்களை இரவு அவரவருக்கு உணர்த்திவிடுகிறது. நண்மைகளுக்காக இறைவனைப் புகழவும், பாவங்களுக்காக மன்னிப்புக் கேட்கவும் செய்துவிடுகிறது.

இப்படித்தான் ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு பொழுதுகளைக் கொண்டு மனித வாழ்வு பிணைந்திருக்கிறது. ஒவ்வொரு பொழுதிலும் மனிதன் ஒவ்வொரு வாழ்க்கையை வாழ்கிறான். எல்லாப் பொழுதுகளும் பல்வகை அனுபவங்களைத் தருபவை. நாம் எத்தனை பொழுதுகளைக் கடந்தாலும், ஏதோ ஒரு பொழுதில் திடீரென இந்த உலகத்துடனான தொடர்பை நாம் துண்டித்துக் கொண்டு மறு உலகத்திற்கா செல்ல வேண்டிவரும்.

விடியல், அந்தி, இரவு என எல்லாமே முடிந்துபோகும் மாயைகள்தான். விடைபெறும் பொழுதுதான் முக்கியமானவை. வீட்டின் கடைசி மின்குமிழ் அணைகிறது.

இறைவா! உன் பெயரைக் கொண்டே மரணிக்கிறேன். உன் பெயரைக் கொண்டே விழித்தெழுகிறேன்...

ஸ்டீவ் ஜோப்ஸ்

2012-01-25T21:54:00.002-08:00

ஸ்டீவ் ஜோப்ஸின் மரணத்திற்குப் பின்னரே அவர் பற்றிய தேடல் எனக்குள் அதிகரிக்க ஆரம்பித்தது. நீண்ட காலத்திறகுப் பிறகு வார விடுமுறை ஒன்றை மகிழ்ச்சியாகக் கழித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.பழைய உயிர்மை இதழ்களை ஒவ்வொன்றாகப் புரட்டுகிறேன்...நவம்பர் மாத இதழில் ஷாஜி அவர்கள் எழுதிய ஸ்டீவ் ஜோப்ஸ் – அது ஒரு கணினிக் காலம் கட்டுரையில் மனது நின்று விடுகிறது.ஸ்டீவ் ஜோப்ஸின் உற்பத்திகளை வாங்கி இன்னும் நுகரவில்லை என்ற கவலையோடு ஷாஜியின் இந்தக் கட்டுரையை நன்றியோடு வலைப் பூ நண்பர்களோடு பகிர்ந்து கொள்கிறேன்

ஸ்டீவ் ஜோப்ஸ் – அது ஒரு கணினிக் காலம்

எதிர்காலத்தில் வரப்போகிறது என்று நினைக்கும்

சந்தோஷங்களைப்பற்றி கனவு காணும்பொழுது மட்டும்தான்

மனிதன் உண்மையில் சந்தோஷமாகயிருக்கிறான்.

- ழாக் லகான்

விளம்பர இயக்குநர் நண்பர் சரத் ஸந்தித்துக்கு பணத்துக்கு புல்லுவிலைதான். பென்ஸ் தொடங்கி பல சொகுசு கார்களை வைத்திருக்கிறார். ஒரு நாள் அவர் வோக்ஸ்வாகன் டொராக் என்கிற தனது விலையுயர்ந்த சொகுசு விளையாட்டுக் காரில் பெங்களூரின் க்ராஃ போர்டு அங்காடிப் பகுதியில் வந்திறங்கியபோது தெருவெங்கும் ரூபாய் நோட்டுகள் சிதறிக் கிடந்தன. ’என்னடா ஆச்சு’ என்று யோசித்துக் கொண்டு காரை விட்டு வெளியில் இறங்கி, அது யாருடைய பணம் என்று நாலா பக்கமும் பார்த்தார். அந்தநேரத்தில் இன்னும் மூடப்படாமல் இருந்த அந்த காரின் பின்கதவுவழியாக அவரது செங்கல் நிறமான தோல் பையை எடுத்துக்கொண்டு ஒரு திருடன் ஓடிவிட்டான்.

கவனம் திருப்ப ரூபாய் நோட்டுகளை கீழே போட்டிருந்தவனேதான்! என்ன நடக்கிறது என்று தெரிவதற்குள் பல பல வங்கிகளின் பணஅட்டைகள், காசோலைப் புத்தகங்கள், விலை உயர்ந்த ப்ளாக்பெர்ரி அலைபேசி போன்றவை மாயமாகிவிட்டன. ஆனால் அது எதுவுமே அவரை அதிகமாக பதற்றமடையச் செய்யவில்லை. அந்த பையில்இருந்த, தனது உயிரினும் மேலாக அவர் பாதுகாத்துவந்த ஆப்பிள் மாக் புக் ஏர் எனும் மடிக்கணினி திருட்டுபோனதுதான் அவரை வேதனைக்குள்ளாக்கியது. அது மிக விலை உயர்ந்த கணினி. ஆனால் அவருக்கு அது ஒரு விலை தீராப்பொருள்! தனது இரண்டாம் இதயத்தைப் போலவும் இரண்டாம் மூளையைப் போலவும்தான் அது அவருக்கு இருந்தது.

நான் பயன்படுத்தும் வின்டோஸ் கணினிகளின் வேகமற்ற தன்மை, அவசர வேலைகளுக்கு நடுவில் திடீரென்று உறைந்து நிற்கும் அவற்றின் இயலாமை, பலமணிநேரம் கஷ்டப்பட்டு செய்த வேலைகளோ எழுதி முடித்த பக்கங்களோ காணாமலாகி விடும் மாயம் போன்றவையைப் பற்றி யெல்லாம் நான் சொல்லும்போது ’நீ ஏன் ஒரு ஆப்பிள் மாக் வாங்க க்கூடாது? ஒருமுறை அதைப் பயன்படுத்திப் பார்த்தால் அப்புறம் நீ வின்டோஸை ஏறெடுத்துகூட பார்க்க மாட்டாய்’ என்று சொல்லுவார். ஆனால் நான் ஒருபோதும் ஆப்பிளின் எந்த ஒரு தயாரிப்பையும் வாங்கி யதோ பயன்படுத்தியதோ இல்லை. நண்பர் ஜெயமோகன் ஒருமுறை அமெரிக்கப் பயணம் முடித்து வந்தபோது எனக்கு ஒரு ஐ போட் வாங்கிக் கொண்டுவந்து கொடுத்தார். ஆனால் எம் பி3 வடிவமான பாடல்களை கேட்பதிலோ காதுக்குள் வைக்கும் குட்டி இயர்ஃபோன்கள் வழியாக இசை கேட்பதிலோ விருப்பமில்லாததனால் நான் அதை ஒரு ஆப்பிள் விரும் பியான நண்பர் சிங்கப்பூர் பரணிக்கு கொடுத்து விட்டேன்.

என் பல கட்டுரைகளின் மொழிபெயர்ப்பாளராகயிருந்த நண்பர் சௌதி அராபிய முபாரக் ஒரு ஆப்பிள் அடிமை. பலவகையான ஆப்பிள் படைப்புகளை வைத்திருந்த அவர் ஒருமுறை தனது ஆப்பிளின் வல்ல மைகளை பலமணிநேரம் எனக்கு செயல்முறை விளக்கம் கொடுத்தது ஞாபகமிருக்கிறது. அதற்கு சிலநாட்கள் முன்புதான் நான் அஸ்யூஸ் எனும் கொஞ்சம் விலை அதிகமான வின்டோஸ் மடிக்கணினி ஒன்றை வாங்கி யிருந்தேன். அதைப்பார்த்து இன்னும் கொஞ்சம் பணத்தைப்போட்டு ஒரு ஆப்பிளை வாங்கியிருக்கலாமே என்று முபாரக் வருத்தத்தோடு சொன்னார்.

எனது நெருங்கிய நண்பர்கள் பலரும் ஐ போட், ஐ ஃபோன், ஐ பாட், மாக் புக் ப்ரோ போன்ற பலவகையான ஆப்பிள்களுக்கு மாறியபோதிலும் நான் ஆப்பிள்கள் எதுவும்இல்லாமல்தான் இன்றுவரை வாழ்ந்து வருகிறேன். ஆனால் வின்டோஸ், லினக்ஸ்போன்ற மற்ற கணினி வகைமைகளும் உருவாவதற்கு மூலகாரணியாகயிருந்த, தனிநபர்க் கணினி என்கிற பேரதிசயத்தை உருவாக்கி உலகுக்கு வழங்கிய ஸ்டீவ் ஜோப்ஸைப் பற்றி எப்போதுமே நான் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் யோசிப்பதுண்டு. ஒருஆப்பிளின் சிறப்புகளை நியூட்டனைவிட அதிகமாக உலகுக்கு விளக்கியவர் ஸ்டீவ் ஜோப்ஸ்!

ஸ்டீவ் ஜோப்ஸைப் பற்றி நான் முதலில் கேள்விப்பட்டது ஏறத்தாழ இருப தாண்டுகளுக்கு முன்புதான். அப்போது எனக்கு கணினிகளைப் பற்றி எதுவுமே தெரியாது. அக்காலத்தில் நான் படித்த இந்திய சாமியார்களைப் பற்றியான ஒரு கட்டுரையில், உத்தரப்பிரதேசத்தின் விருந்தாவனப் பகுதி யில் வாழ்ந்துவந்த ’வேப்பிலை பாகற்காய் பாபா’ (நீம் கரேலி பாபா) என்கிற சாமியார் 1970களில் அமெரிக்காவில் சில முக்கியச் சீடர்களைக் கொண்டிருந்ததாகவும், ஆப்பிள் கணினி நிறுவனத்தை நிறுவிய கணினி விஞ்ஞானி ஸ்டீவ் ஜோப்ஸ்கூட சிலகாலம் அவரது சீடனாக இருந்ததாகவும் படித்தேன்.

எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. எந்த ஒரு விஞ்ஞானமுமில்லாத நானே பதினைந்து வயதிலிருந்து மனிதக் கடவுளர்களுக்கும் போலிச் சாமியார் களுக்கும் எதிராக பேசியும் செயல்பட்டும் வந்திருக்கிறேன்! ஒரு உண்மையான விஞ்ஞானியால் எப்படித்தான் ஒரு சாமியாரின் அடி வருடியாக இருக்க முடியும்? அந்த கேள்வி என்னை ஸ்டீவ் ஜோப்ஸைப் பற்றி தேடவும் படிக்கவும் வைத்தது. உண்மையில் ஸ்டீவ் ஜோப்ஸ் எந்த ஒரு சாமியாருக்குமே சீடனாகவெல்லாம் இருந்ததேயில்லை.

1973ல் வெறும் 18 வயது மட்டுமே இருந்த ஸ்டீவ் இந்தியா வந்திருக்கிறார். அப்போது வேப்பிலை பாகற்காய் பாபாவுக்கு அமெரிக்காவிலிருந்த புகழை மனதில் வைத்துக்கொண்டு அவரை சந்திக்க விரும்பி விருந்தாவனம் சென்றிருக்கிறார். ஆனால் வருங்கால உலகின் மிக முக்கியமான விஞ்ஞானி தன்னைத்தேடி வருவதை தீர்க்கதரிசனம் செய்ய முடி யாமல்போன வேப்பிலை பாபா, ஸ்டீவ் வருவதன் முன்னரே இறந்துபோனார்! கொஞ்சகாலம் இந்தியாவில் அலைந்து திரிந்த ஸ்டீவ் இந்திய சாமியார்களின்மேல் மிகுந்த வெறுப்புடனும் ஆனால் புத்தரின் தத்துவங்களின்மேல் ஆழ்ந்த ஈர்ப்புடனும்தான் அமெரிக்கா திரும்பினார் என்று சொல்லப்படுகிறது. அவர் விஞ்ஞானியானதும் ஆப்பிளை நிறுவி யதுமெல்லாம் அதற்கும் பல ஆண்டுகளுக்கு பின்புதான்.

ஸ்டீவைப்போல் தான் வாழ்ந்த உலகத்தை என்றென்றைக்குமாக மாற்றி யமைத்தவர்கள் மிகக்குறைவே. புவிமண்டலத்தின் காந்த ஈர்ப்புத் தன் மையைகண்டுபிடித்த ஐசச் நியூட்டனுக்கும், மின்சாரம், மின்விளக்கு, ஒலிப்பதிவு போன்றவற்றை கண்டுபிடித்த தோமஸ் ஆல்வா எடிசனுக்கும், தானியங்கி வாகனங்களை கண்டுபிடித்த ஹென்றி ஃபோர்டுக்கும் நிகரா னவராக இன்றைய உலகம் போற்றும் ஸ்டீவ் ஜோப்ஸ் ஞானமும் விஞ் ஞானமும் அசாத்தியமான அறிவும் ஆற்றலும் படைத்திருந்த ஒரு மனித அதிசயம். அவரது வாழ்க்கையையும் செயல்களையும்விட ஆச்சரியகரமான ஒன்று நம் காலகட்டத்தில் நிகழ்ந்ததில்லை என்றே நினைக்கிறேன்.

முதலில் ஒரு பெரிய கட்டடத்தின் பரப்பளவுடனும் பின்னர் ஒரு பெரிய அறையின் பரப்பளவுடனும் இருந்த கணினி என்கிற ராட்சஸ இயந்திரத்தை உலகில் ஒவ்வொருத்தராலும் மடியில்வைத்து பயன்படுத்தக்கூடிய ஒன்றாக்கி மாற்றியது மட்டுமல்ல ஸ்டீவின் சாதனை. சாமர்த்தியமான அல பேசிகள், இசை கேட்கும் கைக்கருவிகள், திரையில் தொட்டு இயக்கும் மின்கருவிகள் போன்றவற்றையெல்லாம் இன்று நாம் பயன்ப டுத்தும் வடிவத்தில் உலகுக்கு வழங்கியவர் அவர் தான். ஆயிரக்கணக்கான பக்கங்களில்கூட எழுதி முடிக்கமுடியாத அவரது ஆளுமையையும் சாதனை களையும் மிகவித்தியாசமான அவரது வாழ்க்கையையும் சுருக்கமாக எட்டிப்பார்ப்போம்.

1955ல் அமெரிக்காவின் கலிஃபோர்னியாப் பகுதியில் ஒரு கல்லூரி மாணவனுக்கும் மாணவிக்கும் ஏற்பட்ட உடலிச்சையின் பக்கவிளைவாக பிறந்தவர் அவர். அவர்களுக்கு முற்றிலுமாகத் தேவையற்ற ஒரு பொருளாகக் கிடந்த அக்குழந்தையைபால் ஜோப்ஸ் மற்றும் க்ளாரா ஜோப்ஸ் தம்பதியினர் தங்கள் குழந்தையாக ஏற்றெடுத்தனர். ஸ்டீவன் பால் ஜோப்ஸ் என்று பெயர் வைத்தனர். அவர்கள் அக்குழந்தைக்குத் தேவையான அனைத்தையும் வழங்கினர். முழுசுதந்திரத்துடன் வாழ்வ தற்கான சூழலை உருவாக்கி அளித்தனர்.

ஸ்டீவ் ஒருபோதும் பள்ளிப்படிப்பில் உயர்ந்த மதிப்பெண்களைப் பெறவேயில்லை. உயர்ந்த மதிப்பெண்கள் எடுக்காத ஒருவனை மாணவனாகவே எற்றுக்கொள்ளாத உலகம் நம்முடையது! அதுமட்டு மல்லாமல் ஸ்டீவுக்கு எழுத்துக்களை தப்பாகப் புரிந்துகொள்ளும் டிஸ்லெ க்ஸியா (Dyslexia) என்கிற மூளைச்சிக்கலும் இருந்தது. ஐன்ஸ்டீன், கிரகாம் பெல், ஹென்றி ஃபோர்ட் போன்ற உச்சபட்ச விஞ்ஞானிகளுக்கும் இருந்திருக்கிறது அச்சிக்கல்! ஆனால் அறிவியல் விஷயங்களில் மிகுந்த நாட்டமிருந்த ஸ்டீவுக்காக தங்களது வீட்டின் அடித்தளத்தில் ஒரு அறிவியல் சோதனைக் கூடத்தையே அமைத்து கொடுத்தனர் அவரது தாய் தந்தையர்கள். தங்களது மகன் ஒரு மகா அறிவாளி என்பதை அவனது சின்ன வயதிலேயே அவர்கள் அடையாளம் கண்டிருந்தனர்.

தனது 12 வயதில் முதன்முதலில் ஒரு பெரிய கணினியையும் அதன் செயல்திறனையும் பார்த்து வியந்துபோன ஸ்டீவ் அத்தகைய ஒன்றை வாங்கி பிரித்து பார்த்து ஆராய ஆசைப்பட்டார். பள்ளிப்படிப்பை ஒருவழியாக முடித்த அவர் தொலைதூர நகரமான ஒரீகனுக்குச் சென்று அங்குள்ள ரீட்ஸ் கல்லூரியில் சேர்ந்தார். பாடவேளைகளை அலட்சி யப்படுத்தி பெரும்பாலான வகுப்பறைகளுக்குள்ளேயே ஏறாமல் திரிந்த ஸ்டீவை விரைவில் அக்கல்லூரியிலிருந்து வெளியேற்றினார்கள். ஆனால் அவரோ அங்கிருந்துபோகாமல் தனக்கு பிடித்த வகுப்புகளில் மட்டும் சென்று அமர்ந்து பாடங்களை கவனித்துவந்தார்.

முறைப்படியான கல்வியை உதறியதில் கோபமடைந்த அவரது தாய் தந்தையினர் வழங்கும் பண உதவிகளை இனிமேல் வாங்கவேண்டாம் என்று முடிவெடுத்த ஸ்டீவ் பழைய பீர் மற்றும் கொக்க கோலா புட்டிகளை சேகரித்து அதை விற்றுக் கிடைக்கும் சொற்பமான பணத்தில்தான் அக்காலகட்டத்தில் வாழ்ந்தார். ஒரீகன் அமெரிக்காவிலுள்ள இந்திய ஆன்மீ கத்தின் தலைநகரமாகத்தான் அப்போது இருந்தது. ஓஷோ எனும் ரஜ்னீஷ், ஹரே கிருஷ்ணா அமைப்பு போன்றவற்றுக்கு அங்கு பெரும் ஆசிரமங் களும் கோவில்களும் இருந்தன. அங்குள்ள ஹரே கிரூஷ்ணா கோவி லில் தினமும் ஏழைகளுக்கு அன்னதானம் இருந்தது. ஒருமுறை அதைச் சாப்பிட நேர்ந்த ஸ்டீவ் அந்த இந்திய சைவ உணவை தனக்குப் பழக்கமான அமெரிக்க அசைவ உணவை விட சுவையானதாகவும் தூய்மையா னதாகவும் உணர்ந்தார். பின்னர் தினமும் வெகுதூரம் நடந்து அக்கோவி லுக்குப்போய்அதைசாப்பிட ஆரம்பித்தார். அத்துடன் மாமிசத்தை முற்றிலுமாகத் தவிர்த்தும்மிகக்குறைவாக மீன், முட்டை, பால் போன்றவை சாப்பிட்டும் கிட்டத்தட்ட சைவமாகவே மாறினார் ஸ்டீவ். இந்தியா மேலான அவரது மோகத்தை ஊக்குவித்தது இந்நிகழ்சிகள்தான்.

குழந்தைகளுக்காக மின்னணு விளையாட்டுச் சாதனங்களை தயாரிக்கும் அட்டாரி எனும் நிறுவனத்தில் அவருக்கு வேலை கிடைத்தது. அதிலிருந்து சேமித்த சொற்ப பணத்தை வைத்துதான் தன் கல்லூரி நண்பருடன் ஒரு ஹிப்பியாக அவர் இந்தியா வந்தார். பலவகை போதைப்பொருட்களை அவர் பழகிய காலமும் அதுவே. அந்தகாலத்தைய தன் வாழ்க்கையில் தான் உருப்படியாகச் செய்த ஒரே விஷயம் எல்.எஸ்.டி எனும் போதைப் பொருளை உட்கொண்டதுதான் என்று ஒருமுறை ஸ்டீவ் சொல்லி யிருக்கிறார்.

மனித மூளையில் புகுந்து மாற்று சிந்தனைத்திறன், கண்மூடினாலும் காணும் காட்சிகள், மதிமயக்கம், காலத்தையும் நேரத்தையும் பற்றியான மாற்று எண்ணங்கள் போன்றவை அளிக்கக்கூடிய அந்த லைசேர்ஜிக் ஆசிட் தான் அக்காலத்தின் பல இந்தியச் சாமியார்களுக்கும் ’ஞான திருஷ்டி’’யை உருவாக்கியது! பௌத்த மதத்தின் சிந்தனைகளை உள்வாங்கி, தலை மழித்து இந்திய உடையில்தான் ஸ்டீவ்இங்கிருந்து அமெரிக்கா திரும் பினார். ஆனால் விரைவில் ஸ்டீவ் மீண்டும் தனது அறிவியல் சோதனை கூடத்திற்குள் வாழ ஆரம்பித்தார்.

மின் இயந்திரங்களை பிரித்தெடுத்து மீண்டும் பொருத்தி அவற்றை வினோதமானவேலைகளுக்குப் பயன்படுத்துவதில் திறமைவாய்ந்தவராக இருந்த வோஸ்னிக் எனும் நண்பருடன் இணைந்து 1976ல் ஆப்பிள் நிறுவ னத்தை தொடங்கினார் ஸ்டீவ். முதலில் ஸ்டீவின் அப்பாவின் பழைய வாகனக் கொட்டகைதான் அவர்களது பட்டறையாக இருந்தது. அங்குதான் உலகத் தனிநபர் கணினிகளின் மூலமாதிரிகள் உருவானது. ஆப்பிள்1 உலகின் கவனத்தைக் கவர்ந்தது. ஆப்பிள் 2 வணிகவெற்றியும்பெற்றது. பின்னர் நிகழ்ந்தது உலகின் தலையெழுத்தையே மாற்றியமைத்த கணினி உலக வரலாறு.

பெரும் வெற்றிகளை அடையப்போகும் தனது நிறுவனத்தை உலக அளவுக்கு எடுத்துச்செல்ல பெரும் பணமும் வணிகநுட்பங்கள் தெரிந்த பெரும் கைகளும் தேவை என்று உணர்ந்த ஸ்டீவ் பெப்ஸி கோலா நிறுவனத்தின் அப்போதைய தலைவராகயிருந்த ஜான் ஸ்கல்லியை சந்தித்தார். வெறும் சக்கரைத் தண்ணியை விற்று உலகை ஏமாற்றுவதை நிறுத்திவிட்டு தன்னுடன் இணைந்து வரும்கால உலகை வடிவமைக்க வாருங்கள் என்று சொல்லி ஜான் ஸ்கல்லியை ஆப்பிளின்வணிகத்துறை மேல் அதிகாரியாக கொண்டுவந்தார் ஸ்டீவ். ஸ்டீவ் உருவாக்கியஆப்பிள் லிஸா போன்ற பல புதிய தயாரிப்புகளுடன் ஆப்பிள் ஒரு வெற்றிபெற்ற நிறுவனமாக மாறியது.

அதேகாலகட்டத்தில் ஸ்டீவின் பல கண்டுபிடிப்புகளை நகலெடுத்து, அவற்றிலிருந்துவின்டோஸை உருவாக்கி உலகம் முழுவதும் மலிவுவிலையில் பரப்பி பெரும் வணிக வெற்றியை அடைந்தார் மைக்ரோஸாஃப்ட் நிறுவனத்தின் பில் கேட்ஸ். யார் வேண்டுமானாலும் நகலெடுக்கக் கூடிய முறையில் அமைத்திருந்ததனால் வின்டோஸ் வெகுவிரைவில் உலகம் முழுவதும் பரவியது. ஆனால் தரமான ஸ்டீவின் படைப்புகள் அந்த அளவில் மக்களால் ஏற்கப்படவில்லை. அத்துடன் தான் ரத்தமும் வேர்வையும் சிந்தி உருவாக்கிய தனது கனவு நிறுவனத்திலிருந்து ஸ்டீவைவிரைவில் வெளியேற்றினார் அந்த முன்னாள் சக்கரைத் தண்ணி வியாபாரி! ஒரு தந்திரமான வியாபாரிக்குமுன் ஒரு உண்மையான படைப்பாளி, விஞ்ஞானி தாற்காலிகமாக தோற்றுப்போனார். இதை யெல்லாம் பற்றி பின்னர் சொல்லும்போது “சிலநேரம் வாழ்க்கை நம்மை பின்னிருந்து ஒரு பெரிய செங்கல்லால் அடித்து கீழே விழவைக்கும். நாம் அதனால் இறந்து போகப் போவதில்லை. நம்பிக்கை இழக்கக்கூடாது. பசியுடன் இருங்கள். முட்டாள்களாக இருங்கள்”என்று கூறினார் ஸ்டீவ்!

அதன்பின் தன்னால் ஆப்பிளை போன்ற பல நிறுவனங்களையும் வெற்றிகளையும் உருவாக்க முடியும் என்று மறுபடியும் நிரூபித்தார் ஸ்டீவ். அமெரிக்காவில் புகழ்பெற்ற நெக்ஸ்ட் எனும் தனிநபர் கணினி மற்றும் மென்பொருள் நிறுவனத்தை வெற்றிகரமாக உருவாக்கினார். பிரபல திரைப்பட இயக்குநர் ஜார்ஜ் லூக்காஸின்லூக்காஸ் ஃபிலிம்ஸ் நிறுவனத்தின் ஒரு பகுதியை விலைக்கு வாங்கி அதை பிக்சார் எனும் கணினி வரைகலைத் திரைப்படத் தயாரிப்பு நிறுவனமாக மாற்றினார். அங்கு அவர் எடுத்த டாய் ஸ்டோரி, ஃபைண்டிங் நீமோ போன்ற திரைப்படங்கள் இன்றுவரை உலகின் மிக அதிகமான வருவாயை குவித்த கணினி வரைகலைத் திரைப்படங்கள். அந்நிறுவனத்தை பின்னர் பலகோடி டாளர்களுக்கு வால்ட் டிஸ்னி நிறுவனத்திற்கு விற்றதன் வழியாக உலகத்தின் மிகப்பெரிய கேளிக்கை நிறுவனங்களில் ஒன்றான வால்ட் டிஸ்னியின் பாதி உரிமையாளராக மாறினார் ஸ்டீவ் ஜோப்ஸ்.

ஆப்பிளிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டு பத்தாண்டுகளுக்கு பின்னர் அந்நிறு வனத்தின் அப்போதைய தலைவர்கள் ஸ்டீவிடம் மன்றாடி மறுபடியும் அவரை ஆப்பிளுக்கு கொண்டுவந்தனர்! ஸ்டீவ் கேட்ட விலைக்கு அவரது நிறுவனமான நெக்ஸ்ட்கணினிகளை ஆப்பிள் வாங்கியதன் வழியாகத்தான் அது நடந்தது. ஆப்பிளின் துணை மேலாளராக உள்ளே வந்த ஸ்டீவ் சிலமாதங்களில் மறுபடியும் அதன் முக்கிய உரிமையாளராக மாறினார். ’ஐ’’ எனும் பெயருடன் ஆரம்பிக்கும் படைப்புகளின் யுகம் அங்கிருந்து ஆரம்பித்தது. ஐ மாக், ஐ போட், ஐ ஃபோன், ஐ பாட் போன்றவற்றின் வழியாக அவர் ஒரு ஐ காட் (I God) ஆகவே மாறினார். உலகப்பொருளாதார நெருக்கடியின்போது கூட அவரது நிறுவனம் பெரும் லாபத்தை ஈட்டியது! பின்னர் மைக்ரோஸாஃப்டின் பில் கேட்ஸையும்கூட விற்பனையில் வெகுதூரம் அவர் தாண்டிச்சென்றார். அமேரிகாவின் பெரும் செல்வந் தர்களில் ஒருவராக அவர் மாறினார்.

ஸ்டீவ் ஜோப்ஸ் ஒரு தீவிர இசை ரசிகர். அமெரிக்க பாப் இசையின் பொற்காலத்தில் பிறந்து வளர்ந்தவர். பாப், ராக் அண்ட் ரோல், கண்ட்ரி போன்ற இசை வடிவங்களில் அதீத நாட்டம் இருந்தவர். இசை கேட்பதன் மீதிருந்த தீவிர ஆர்வம்தான் ஐ போட், ஐ டச் போன்ற இசை கேட்கும் கைக்கணினிகளை உருவாக்க அவருக்கு தூண்டுதலாக அமைந்தது. உண்மையில் ஐ போட் தான் ஆப்பிளின் தலையெழுத்தையே மாற்றி அதை உலகத்தில் முதல் இடத்தில் இருக்கும் மின்னணு கேளிக்கை கருவிகள் மற்றும் கணினி தயாரிப்பு நிறுவனமாக ஸ்தாபித்தது.

பீட்டில்ஸ் இசைக்குழு அவரது ஆதர்சமாகயிருந்தது. அதன் இசை மட்டுமல்லாமல் அதன் பெரும் வெற்றிபெற்ற உலகச்சந்தை அமைப்பும் ஸ்டீவுக்கு பெரும் உத்வேகமளித்திருந்தது. அவரது ஆதர்ச பாடலா சிரியரும் இசையமைப்பாளரும் பாடகரும் பாப் டிலன் தான். பாப் டிலனின் காதலியும் சகப்பாடகியுமாக பலகாலம் இருந்தார் என்கிற ஒரே காரணத் தினால் தன்னைவிட பதினைந்து வயது அதிகமான ஜோவான் பைஸ் (Joan Baez) என்கிற அமெரிக்க நாட்டுப்புறப் பாடகியை காதலித்தார் ஸ்டீவ் ஜோப்ஸ்! தன்னைவிட பத்து வயது அதிகமான உலகப்புகழ்பெற்ற திரைநடி கையும் பாடகியுமான டயானே கீட்டனை (Diane Keaton) அவர் காதலித்ததும் இசைசார்ந்த காரணங்களால்தான்.

ஸ்டீவுக்கு 23 வயது இருந்தபோது க்ரிஸ் ஆன் என்கிற பெண்ணிடம் ஏற்பட்ட காதலில் அவருக்கு லிஸா என்கிற பெண்குழந்தை பிறந்தது. க்ரிஸ் ஆனை அவர் திருமணம் செய்யவில்லை என்றாலும் தன் மகள் லிஸாவை தன்னுடன் வைத்து வளர்த்து ஆளாக்கினார் ஸ்டீவ். தனது மூன்றாவது படைப்பான கணினிக்கு அவர் வைத்ததே தன் மகளின் பெயரான ‘லிஸா” என்றுதான். இன்றைக்கு லிஸா ஒரு வெற்றிபெற்ற அமெரிக்க பத்திரிகை எழுத்தாளர்.

லாரென் பவல் என்கிற பெண்ணைத்தான் ஸ்டீவ் திருமணம் செய்தார். அத்திருமணத்தில் அவருக்கு மூன்று குழந்தைகள் பிறந்தனர். ஏறத்தாழ 45 வயது இருக்கும்போது ஸ்டீவுக்கு மோசமான மண்ணீரல் புற்றுநோய் பிடிபட்டது. அதிலிருந்து தப்பிக்க ஆயுர்வேதம் முதல் ஈரல் மாற்றும் அறுவை சிகிட்சை வரை எல்லாமே முயன்று பார்த்தார். அவரது வாழ்க்கையின் நாட்களைக் கொஞ்சம் அதிகரிக்க மட்டும்தான் அம்முயர்ச்சிகளால் முடிந்தது. இளமையில் ஒரு திரையுலக உச்சநட்சத்தி ரத்தைவிட அழகானவராகயிருந்த ஸ்டீவ், அந்த நோயின் காரணமாக முற்றிலுமாக இளைத்துப்போய் தனது ஐம்பது வயதிலேயே ஒரு முதிய வரின் தோற்றத்துடன் வாழநேர்ந்தது.

எந்தகணமும் வந்துசேரப் போகும் தனது மரணத்தை கண்முன் பார்த்துக்கொண்டே பல ஆண்டுகள் வாழ்ந்தார் ஸ்டீவ். ஆனால் அவர் மரணத்தை பயப்படவில்லை. அவர் சொன்னார் “நான் கூடிய சீக்கிரம் இறந்துபோய்விடுவேன் என்று தெரிவதுதான் எனது பெரிய பலம். ஏனெனில் எல்லா எதிர்பார்ப்புகளும், எல்லா தற்பெருமைகளும், தோல்வியைப் பற்றியான எல்லா பதற்றங்களும் மரணத்தின் முன் இல்லாமலாகி விடுகிறது. இனி இழப்பதற்கு எதுவுமேயில்லை. என் இதயத்தை மட்டுமே இனி நான் பின்தொடரலாம்”.

யாருக்குமே தேவையில்லாத ஒருவராகப் பிறந்து, ஒன்றுமின் மையிலிருந்து ஒரு பேருலகத்தையே உருவாக்கி, உலகுக்கு மிகத் தேவையான மிகக்குறைந்த மனிதர்களில் ஒருவராக வாழ்ந்த ஸ்டீவ் ஜோப்ஸ் கடந்த அக்டோபர் ஐந்தாம் தேதி இறந்து போனார். ’எதிர்காலம்’ என்று மட்டுமே எப்போதும் முழங்கிக் கொண்டிருந்த ஸ்டீவ் கடைசியில் கடந்தகாலமாகிவிட்டார். ஆனால் அவர் வழியாக உலகின் பலகோடி மக்கள் வரப்போகும் தங்களது எதிர்காலத்தைப்பற்றி நினைத்து புன்ன கைத்துக் கொண்டேயிருக்கிறார்கள்.

நன்றி-http://musicshaji.blogspot.com/2011/11/blog-post_2745.html

தாரிக் இப்னு ஸியாத்

2011-12-14T21:46:00.001-08:00

மத்தியத் தரைக்கடல் வழியாக அட்லாண்டிக் மகா சமுத்திரத்திற்குள் நுழையும் ஒவ்வொரு கப்பலும் ஜிப்ரால்டர் ஜலசந்தியைக் கடந்தே சென்றாக வேண்டும் அல்லது அங்கு சிறிது தாமதித்து இளைப்பாறிச் செல்ல வேண்டும் என்பது கட்டாயமாகும். இந்த ஜிப்ரால்டர் ஜலசந்தியானது ஐரோப்பாவின் தென்மேற்கு முனையில் மற்றும் மொராக்கோவுக்கு எதிர்புறமாக அமைந்துள்ளது.

சரி..! ஜிப்ரால்டர் என்று ஏன் அழைக்கப்படுகின்றது என்று தெரியுமா உங்களுக்கு?

ஜிப்ரால்டர் என்பது ஜபல் அல் தாரிக் அல்லது ''தாரிக்(இப்னு ஸியாத்)மலைக்குன்று'' என்பதனை மொழிமாற்றி, சுருங்கச் சொல்லப் பொன்னால் அரபி மொழியை மோசடி செய்து, அதனை ஜிப்ரால்டர் என்று மேற்குலகு அழைத்துக் கொண்டிருக்கின்றது. இது நாம் காணப் போகும் வரலாற்று நாயகரான தாரிக் இப்னு ஸியாத் அவர்களின் பெயரைத் தாங்கித் தான் நிற்கின்றது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. அத்தகைய வரலாற்றுச் சிறப்புக்குச் சொந்தக்காரரைப் பற்றி நாம் இங்கு சிறிது காண்போமா..!

வடக்கு ஆப்ரிக்காவில் உள்ள பெர்பர்களின் வம்சாவழியில், நஃப்ஸாவா என்னும் குலத்தில் தோன்றியவர் தான் தாரிக் பின் ஸியாத். உக்பா இப்னு நாஃபி அல் ஃபிஹ்ரி என்பவரின் தலைமையில் சென்ற முஸ்லிம்களின் படை வடக்கு ஆப்ரிக்காவைக் கைப்பற்றிய பொழுது, அதன் ஆரம்ப காலத்தில் இஸ்லாத்தைத் தன்னுடைய வாழ்வியல் நெறியாக ஏற்றுக் கொண்டவர் தான், தாரிக் இப்னு ஸியாத் தந்தை. தந்தை இறந்ததன் பின்பு, வாழ்க்கையின் வசந்த காலத்தில் வீற்றிருந்த தாரிக் பின் ஸியாத் அவர்கள், தன்னுடைய இளமைக்காலத்தை வடக்கு ஆப்ரிக்க முஸ்லிம் படையில் இணைந்து தனது உன்னத சேவையை ஆரம்பித்தார். இளமையின் வேகம்.., அதனுடன் இணைந்த இறைநம்பிக்கையின் உறுதி, இவை ஆப்ரிக்க மக்களின் மனங்களில் இஸ்லாத்தின் தூதுத்துவத்தை நிரப்புவதற்கான பணிகளில் முனைப்புடன் இவரை ஈடுபட வைத்தது.

தாரிக் இப்னு ஸியாத் அவர்களின் இளமைக்கால அர்ப்பணிப்புகளால் கவரப்பட்ட ஆட்சியாளர் மூஸா இப்னு நுஸைர், டேன்ஜியர் என்ற பகுதிகளை ரோமர் வசமிருந்து கைப்பற்றிக் கொண்டவுடன் அந்தப் பகுதிக்கு, அதாவது இன்றைய மொராக்கோ பகுதிக்கு தாரிக் பின் ஸியாத் அவர்களை ஆளுநராக நியமித்தார். ரோமப் பேரரசின் சியூடா பகுதிக்கு கவர்னராக இருந்த ஜுலியன் அவர்களைச் சந்தித்துப் பேசும் அதிகாரத்தை ஆட்சியாளர் மூஸா பின் நுஸைர் அவர்கள் தாரிக் பின் ஸியாத் அவர்களுக்கு வழங்கியதிலிருந்து, இஸ்லாமிய சாம்ராஜ்யத்தின் புதிய அத்தியாயம் ஒன்று ஆரம்பமானது.

ஸ்nபியினின் உண்மையான ஆட்சியாளர்களிடமிருந்து, ரோட்ரிகஸ் ஆட்சி அதிகாரத்தை கைப்பற்றிக் கொண்டது முதல் ஸ்பெயினில் கொடுமையான ஆட்சி முறை அரங்கேற ஆரம்பித்தது என்று ஸ்பெயின் வரலாறு கூறுகின்றது. நாம் ஏற்கனவே பார்த்த கவர்னர் ஜுலியன், தன்னுடைய மகளை டொலிடோ நகரில் அமைந்துள்ள ஸ்பானிஸ் அவைக்கு தனது மகளை கல்வி கற்றுக் கொள்வதற்காக அனுப்பி வைத்திருந்தார். அரச வம்சத்தவர்களிடம் எவ்வாறு நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற இங்கிதம் கூடத் தெரியாத ரோட்ரிகஸ், ஜுலியன் மகளைக் கைது செய்து சிறையிலடைத்து விட்டார். தனது மகள் சிறையிலடைக்கப்பட்டிருப்பதைக் கேள்விப்பட்ட ஜுலியன் சினத்தால் கொதித்தெழுந்தார். ரோட்ரிகஸ் மன்னனுக்கு சரியான பாடம் கற்பித்துக் கொடுக்க விரும்பிய ஜுலியன், தங்களுக்கு மிகவும் சமீபமாகவும், இன்னும் வடக்கு ஆப்ரிக்கா தேசம் முழுவதையும் தங்களது ஆளுகையின் கீழ் கொண்டு வந்திருக்கின்ற அரபுக்களிடமிருந்து உதவியைப் பெற்று அதன் மூலம் ரோட்ரிகஸ் மன்னனுக்கு பாடம் கற்பித்துக் கொடுக்க விரும்பிய ஜுலியன், தன்னுடைய திட்டத்திற்காக ஸ்பானிஷ் அரசவை அங்கத்தவர்களை சம்மதிக்கவும் வைத்து விட்டார்.

எனவே, இது குறித்த திட்டத்தை ஜுலியன் தாரிக் இப்னு ஸியாத் அவர்களிடம் கலந்தாலோசனை செய்த பொழுது, இது குறித்த விஷயத்தை தன்னுடைய அமீரும் துனிசியாவின் ஆட்சியாளராகவும் உள்ள மூஸா பின் நுஸைர் அவர்களிடம் பேசும்படி அறிவுரை கூறி அனுப்பி வைத்தார்.

இதற்கு முன்னதாகவே, ஸ்பெயினின் ஊடாக இஸ்லாத்தை எவ்வாறு எடுத்துச் செல்வது என்ற திட்டம் ஒன்று குறித்து, மூஸா பின் நுஸைர் அவர்களும் தாரிக் பின் ஸியாத் அவர்களும் கலந்தாலோசனை செய்து, அதற்கான திட்டத்தை எவ்வாறு வரையறை செய்து கொள்வதென்ற ஆலோசனையில் இருந்தனர்.

இந்த நிலையில், ஜுலியன் அவர்களது வேண்டுகோளானது, ஸ்பெயினைப் பற்றி அறிந்து கொள்வதற்கானதொரு நல்வாய்ப்பை முஸ்லிம்களுக்கு ஏற்படுத்திக் கொடுத்தது. இந்த நிலையில், ஸ்பெயின் மீது படையெடுப்பு நடத்துவதற்குண்டான சம்மதத்தைப் பெற்றுக் கொள்வதற்காக முழு இஸ்லாமிய சாம்ராஜ்யத்தின் தலைமைப்பீடமாக அன்றிருந்த சிரியாவின் டமாஸ்கஸ் நகருக்கு ஒரு கடிதம் ஒன்றை, மூஸா பின் நுஸைர் அவர்கள் அனுப்பி வைத்தார்கள். போர்க்கலைகளில் நல்ல அனுபவம் வாய்ந்த கலீஃபா அவர்கள், மூஸா பின் நுஸைர் அவர்களின் திட்;டத்தினை அங்கீகரித்து, படையெடுப்பு நடவடிக்கைகளுக்கு சம்மதம் தெரிவித்ததோடு, சில ஆலோசனைகளையும் வழங்கினார். அதன்படி, முழுமையான போர் நடவடிக்கை எடுப்பதற்கு முன்பாக சிறு படை ஒன்றை ஸ்பெயினுக்கு அனுப்பி வைத்து, நிலைமைகளை ஆய்வு செய்யுமாறு அறிவுறுத்தினார்.

இந்த ஆலோசனையின் அடிப்படையில், தரீஃப் என்பவரது தலைமையில் 400 வீரர்கள் கொண்டதொரு சிறு படையொன்று தயார்படுத்தப்பட்டது. இந்த முதல்படை வெற்றிகரமாகச் சென்று திரும்பி வந்தது. இந்த முதல் படையெடுப்பு வெற்றிகரமாக அமைந்து விட்டதையடுத்து, முழுமையான நுழைவுக்கான தயாரிப்பு ஆரம்பமானது. இந்த முதன்மைப் படைக்கு தாரிக் பின் ஸியாத் தலைவராகத் தேர்வு செய்யப்பட்டு, அவரது தலைமையின் கீழ் 5000 வீரர்கள் போர் செய்வதற்குத் தயார் செய்யப்பட்டு, ஸ்nபியினின் முடியாட்சியைக் காக்கும் பொறுட்டு களமிறங்கத் தயாராக இருந்தனர். தாரிக் பின் ஸியாத் அவர்களுக்கு ஆலோசனை வழங்குவதற்கென, பெர்பர்கள் மற்றும் அரபுகளைக் கொண்ட சிறப்பு ஆலோசனைக் குழுவொன்றும் நியமிக்கப்பட்டது. மேலும், இந்தப் படைகள் யாவும் ஸ்பெயினின் கடற்கரையை அடைவதற்கு உதவியாக, ஜுலியன் தனது கப்பல் படைகளைக் கொடுத்து உதவியதோடல்லாமல், அவனே முன்னின்று ஸ்பெயின் நாட்டினுள் படைநகர்வதற்குண்டான வழியையும் காட்டிச் சென்றான். மேலும், இந்தக் கடற்போரானது பல வகையிலும் முக்கியத்துவம் பெற்றதாகவும், போர் வரலாற்றில் மிகவும் புகழ் பெற்ற திட்டமிடலையும் கொண்டதாகவும் அமைந்து விட்டது. அதன் காரணமென்னவெனில், முஸ்லிம் படைகள் தங்களது சொந்த கப்பலின் மூலமாக ஸ்பெயின் கடற்கரையை அடைந்திருந்தார்களென்றால், எதிரிகளின் கண்களுக்கு மிகவும் எளிதாக இவர்களது வருகை தெரிந்திருக்க வாய்ப்பிருந்தது. இந்த வாய்ப்பை எதிரிகள் இழந்ததோடல்லாமல், முஸ்லிம்கள் ஒட்டு மொத்தமாக படையை நகர்த்தாமல், சிறிய சிறிய கும்பலாக கடலைக் கடந்து பின் ஸ்பெயினுக்குள் சென்று, அங்கிருந்ததொரு குன்றின் கீழ் தங்களை ஒருங்கிணைத்துக் கொண்டனர். இந்தக் குன்று தான் இன்றைக்கு ஜிப்ரால்டர் (தாரிக் குன்று - ஆழரவெ ழக வுயசஙை) என்றழைக்கப்படுகின்றது. இந்தச் சாதனையை முஸ்லிம்கள் ஹிஜ்ரி 92 ல் அதாவது கி.பி.711 ல் நடத்திக் காட்டினர்.

இந்தப் போரின் முக்கியத்துவத்தையும், அதில் ஈடுபட்ட வீரர்களின் உளப்பாங்கையும் ஒருங்கிணைப்பதற்காக முஸ்லிம்களின் படைத்தளபதியாகிய தாரிக் பின் ஸியாத் அவர்கள் கையாண்ட முறைதான் இன்றைக்கும் போர் வரலாற்றில் பொன்னெழுத்துக்களால் பதிவு செய்யப்பட்டு, காலங் கடந்தபின்பும் ஞாபகமூட்டப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றது

வீரர்கள் அனைவரும் கப்பலில் இருந்து இறங்கியவுடன், அவர்களைச் சுமந்து வந்த கப்பல்கள் அனைத்தையும் தீயிட்டுக் கொளுத்தி விடுமாறு தாரிக் பின் ஸியாத் அவர்கள் தனது படையினருக்குக் கட்டளையிட்டார்கள். அதன்படியே அந்தக் கப்பல்கள் யாவும் ஐபீரியன் தீபகற்பத்தில் வைத்துக் கொளுத்தப்பட்டது. அதன்பின் வீரர்களிடையே தாரிக் பின் ஸியாத் அவர்கள் ஒரு உணர்ச்சிப்பூர்வமான உரை ஒன்றை நிகழ்த்தினார்கள்.

ஓ என்னருமை மக்களே..! யுத்த பூமிக்கு வந்திருப்பவர்களே..! உங்களுக்குப் பின்னால் கடல்.., உங்களுக்கு முன்னால் நிற்பதோ எதிரிகள்..! யுத்தம் ஒன்றே இப்பொழுது மிச்சம்..! இறைவன் மீது சத்தியமாக..! (இந்த நிலையில் நீங்கள்) பொறுமையோடும் இன்னும் இறைநம்பிக்கையில் உறுதியோடும் இருப்பதை அன்றி வேறெதுவும் உங்களுக்கு உதவப் போவதில்லை. வெற்றி அல்லது வீரமரணம், இவற்றில் ஒன்றைத் தேர்வு செய்து கொள்ளுங்கள் என்றார்.

ரமளான் மாதம் 28 ம் நாள் ஞாயிற்றுக் கிழமை, அதவாது கி.பி. ஜுலை, 19, 711 அன்று, முஸ்லிம் படைகள் தாரிக் பின் ஸியாத் அவர்களின் தலைமையின் கீழும், ஸ்பானியப் படைகள் ரோட்ரிகஸ் தலைமயின் கீழும் களமிறங்கினர். இப்பொழுது முஸ்லிம்களுக்கு உதவுவதற்காக மேலும் 5000 பேர் கொண்ட படையை, முஸ்லிம்களுக்குச் சொந்தமான கப்பலிலேயே அனுப்பி வைக்கப்பட்டனர். இப்பொழுது ஜுலியன் தலைமையின் கீழ் இயங்கும் ஸ்பானியப் படையினர் முஸ்லிம்களைப் பற்றிய நன்மதிப்பை தங்களது சொந்த நாட்டு மக்கள் மத்தியில் பரப்ப ஆரம்பித்தனர்.

முஸ்லிம்கள் ஆக்கிரமிப்பாளர்களும் அல்லர் அல்லது நம்மை ஆக்கிரமித்து தங்களது சர்வாதிகாரத்தை நிலைநிறுத்த வந்தவர்களுமல்லர். மாறாக, அவர்கள்.., சாந்தியையும் சமாதானத்தையும் இன்னும் விடுதலையையும் பெற்றுத் தருவதற்காக வந்துள்ள சமாதானத்தூதுவர்கள் என்ற நற்சான்றினை மக்கள் மத்தியில் பரப்பினார்கள்.

இந்தச் செய்தியானது ரோட்ரிகஸ் தலைமையின் கீழ் வந்திருந்த இராணுவத்தினரிடையே நல்ல தாக்கத்தினை ஏற்படுத்தியது. ரோட்ரிகஸ் தலைமையின் கீழ் வந்திருந்த ஸ்பானிய வீரர்கள் படையிலிருந்து பின்வாங்க ஆரம்பித்தனர். ஸ்பானியப் படைகளுக்குள் இப்பொழுது குழப்பம் ஆரம்பமானது. குழப்பத்தின் விளைவாக ஸ்பானிய வீரர்கள் தங்களது உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள படையை விட்டும் விலகி ஓடினார்கள். இருப்பினும், போர் தொடர்ந்தது, இறுதியில் படைகளை விட்டு விட்டு ரோட்ரிகஸ் தப்பி ஓடி விட்டான். இதன் மூலம் ஐபீரியன் தீபகற்பத்தில் முஸ்லிம்களின் முதல் போர் வெற்றிகரமாக முடிந்தது. இதன் பின் மீண்டும் முஸ்லிம்கள் தரப்பிலிருந்து படைகள் ஸ்பெயினுக்குள் வந்து குவிந்தார்கள். இந்த முறை மூஸா பின் நுஸைர் அவர்களே நிவாரணப் படையை முன்னின்று நடத்தி வந்தார்கள்.

படை எடுப்பு நடத்தி வந்த 14 மாதங்களுக்குள் ஸ்பானிய தேசத்தின் மிக முக்கிய நகரங்களான டொலிடோ, செவில்லி, மோர்டா மற்றும் பல நகரங்கள் முஸ்லிம்களின் கைவசமாகின. இன்னும் இரண்டே வருடத்தில் குறிப்பாக அனைத்து ஸ்பானிய நகரங்களும் முஸ்லிம்களின் கைவசம் ஆகின. இந்த நிலை கிட்டத்தட்ட 800 ஆண்டுகள் தொடர்ந்தன.

முஸ்லிம்களின் இந்தப் படையெடுப்பின் மூலமாக, ஐரோப்பாவானது இருட்டிலிருந்து வெளிச்சத்திற்கு வந்தது போல, முஸ்லிம்களின் மூலமாக கலாச்சாரப் புத்துணர்வைப் பெற்றுக் கொண்டது என்று வரலாற்று ஆசிரியர்கள் குறிப்பிடுகின்றார்கள். இதன் மூலம், சீனாவின் கிழக்குப் பகுதி முதல், இந்தியாவின் மேற்குப் பகுதி உண்டான பகுதிகள் உள்ளிட்ட நிலப்பகுதிகள் மற்றும் அவர்கள் தங்கள் மேன்மையான கலாச்சாரத்தை அட்லாண்டிக் பெருங்கடல் வரைக்கும் கொண்டு வந்தார்கள்.

முஸ்லிம்களின் ஆளுகையின் கீழ் ஸ்பெயின் வந்ததன் பின், நிர்மாணிக்கப்பட்ட இஸ்லாமியக் கல்விக் கூடங்களிலிருந்து கல்வியைக் கற்றுக் கொள்வதற்காக ஐரோப்பாவின் அறிஞர்கள் விரைந்தனர். இதன் மூலம் பல அறிஞர்களை உருவாக்கிய பெருமையை முஸ்லிம்களின் கல்விக் கூடங்கள் பெற்றுக் கொண்டன.

இன்றைக்கு ஸ்பெயின் முஸ்லிம்களின் கரங்களிலிருந்து சென்று விட்டாலும், ஐரோப்பிய உலகத்திற்கு நாகரீகத்தை வழங்கியதற்காகவும், வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்க தளங்களை விட்டுச் சென்றமைக்காகவும், அதாவது கிரணடா, கார்டோபா, செவில்லி மற்றும் பல நகரங்களில் இன்றளவும் முஸ்லிம்கள் ஏற்படுத்திய வரலாற்றுச் சுவடுகள் நினைவுச் சின்னங்களாக நிலைத்து நின்று கொண்டிருக்கின்றன. இதற்காக அவர்கள் என்றென்றும் முஸ்லிம்களுக்கு நன்றிக் கடன் செலுத்தக் கடமைப்பட்டவர்களாக இருக்கின்றார்கள். இந்த வரலாற்று நினைவுச் சின்னங்களைப் பார்வையிடுதற்காக வருடந்தோறும் ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் இந்த நகரங்களுக்கு வந்து சென்ற வண்ணம் இருக்கின்றார்கள்.

இத்தகைய அழியாத வரலாற்றுச் சுவடுகளை ஏற்படுத்தி விட்டுச் சென்றமைக்கான காரணகர்த்தவாக, இன்றளவுக்கும் வரலாற்று நாயகராக தாரிக் பின் ஸியாத் நினைவு கூறப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றார். அதுமட்டுமல்ல, இஸ்லாமிய நாகரீகத்தையும், கலாச்சாரத்தையும் ஸ்பெயின் வழியாக ஐரோப்பிய நாடுகளுக்கு எடுத்துச் சென்றதில், தாரிக் பின் ஸியாதின் பங்கு மகத்தானது.

ஆம்..! காரிருள் சிக்கித் தவித்துக் கொண்டிருந்த ஐரோப்பாவுக்கு இஸ்லாத்தின் வெளிச்சப் புள்ளிகளை அறிமுகப்படுத்தி வைத்த பெருமை தாரிக் பின் ஸியாத் அவர்களையே சாரும்..!

http://tamilkhilafa.blogspot.com

உன்தனில் - ரம்சின் நிஸாம் - Vaarppu - Poetry e-zine

2011-11-18T06:14:00.000-08:00

உன்தனில் - ரம்சின் நிஸாம் - Vaarppu - Poetry e-zine

கூகிள் உருவான கதை.

2011-11-18T03:16:00.000-08:00

ஷெல் என்பவர் 37 வயதுப் பெண்மணி. ஒரு பெரிய அமேரிக்க நிருவனத்தில் பொறுப்பான பதவியில் இருக்கிறார். ஒரு நாள் அலுவலகத்தில்
ஒரு பெரிய தப்பு செய்துவிட்டார். அவசரமாக முடிவு எடுத்து, ஆலோசிக்காமல் செயல்பட்டு, அகலக் கால் வைத்துவிட்டார். அவரால் நிறுவனத்திற்கு பல லட்சம் டொலர் நஷ்ட்டம். தன் தவறு புரிந்தவுடன் தயங்கிக் கொண்டே நிறுவன உரிமையாளரிடம் விடயத்தைத் தெரிவித்தார்.

அவர்'அப்படியா,தாங்க்ஸ்!' என்றார்.

இந்த வித்தியாசமான கம்பெனி தான் கூகிள். அதன் வினோதமான உரிமையாளர் தான் லாரி பேj. தன் கல்லூரித் தோழர் செர்ji ப்ன்னுடன் சேர்ந்து கல்லூரி படிக்கும் போதே நிறுவனத்தை ஆரம்பித்தார். எட்டு வருடத்தில் உலகத்தின் நம்பர் 1 இன்டர்நெட் நிறுவனமாக வளர்ந்து

போட்டியே இல்லாமல் இணைய மலையின் உச்சியில் இருக்கிறது கூகிள்.

லாரியும் செர்ஐjiயும் பிட்ஸா சப்ளை செய்து சம்பாதித்த காசில் மிச்சம் பிடித்து கம்பியூட்டர் வாங்கித் தங்கள் விடுதி அறையில் கம்பெனியை ஆரம்பித்தார்கள். பிறகு ஒரு வீட்டு வாகனத் தரிப்பிடத்தை வாடகைக்கு எடுத்து ஆறு ஊழியர்களுடன் நிறுவனத்தை நடத்தினார்கள்.

கூகிளின் இன்றைய மதிப்பு பன்னிரெண்டாயிரம் கோடி டொலரிற்கு மேல்.

கணிதத்தில் கூகால் (Googol) என்ற ஒரு பெரிய நம்பர். ஒன்று போட்டு நூறு சைபர். எத்தனை கோடி வலைப்பக்கங்கள் இருந்தாலும் தேடித்தந்து விடுவோம் என்ற என்ற அர்த்தத்தில் இந்தப் பெயரை வைத்தார்கள். ஆனால் (கூகால்) என்பதற்குப் பதிலாக (கூகிள்) என்று தப்பாக எழுதிவிட்டார்கள். யாரும் கவனிக்காததால் அந்தப்பெயரே நிலைத்துவிட்டது.

இதை உருவாக்கி முடித்ததும் இந்த தேடல் நுட்பத்தை Yahoo போன்ற பெரும் நிறுவனங்களுக்கு விற்கலாம் என முடிவெடுத்தனர். வாங்க யாரும் இல்லாததால் 1998ல் Google என்ற கம்பெனி உருவானது. 1998 நவம்பரில் தான் கூகிள் இணையத்தளம் முதன் முதலாக தலைகாட்ட தொடங்கியிருந்தது.

இன்று கூகிள் நிறுவனத்தில் எட்டாயிரம் பேர் வேலை செய்கிறார்கள். அனைவரும் பொறியியலாளர்கள். அவர்களுடைய கலிபோர்னியா அலுவலகத்திற்குச் சென்று பாரத்தால் ஏதோ பல்கலைக்கழக கட்டடத்திற்குள் நுழைந்து விட்டதைப் போன்று இருக்கும்.

கூகிள் பிறந்த புதிதில் சர்ச் எஞ்சின் எனப்படும் வலைத்தேடல் இயந்திரமாக மட்டும் தான் இருந்தது. கூகிளில் வேலை செய்பவர்கள் எல்லோருக்கும் வாரம் நாலு நாள் வேலை, ஒரு நாள் சொந்த வேலை அதாவது, ஏதாவது புது சிந்தனை தோன்றினால் அதை முயற்சித்துப் பார்க்க கம்பெனி வசதி செய்து தருகிறது. கூகிள் அறிமுகப்படுத்தியுள்ள பல புதுமையான சேவைகள் இப்படி ஒவ்வொருவரும் யோசித்து ஆரம்பித்து வைத்ததுதான்.

கூகிள் வருவதற்கு முன்னும் பற்பல தேடல் இயந்திரங்கள் இருந்திருக்கின்றன. அவற்றில் எல்லாம் பல குறைபாடுகள் காணப்பட்டன. கூகிள் தான் முதன் முதலாக பக்கங்களை தரப்படுத்தி புள்ளியிட்டு தேவையான தகவல்களை முதலில் கொண்டுவந்து தர ஆரம்பித்தது. பேஐj ராங்கிங் (Page Ranking) என்ற இந்த டெக்னிக்கை கண்டு பிடித்தவர் லாரி பேஐj.

ஒரு வலைப்பக்கத்தை நிறையப்பேர் சிபாரிசு செய்து இணைப்புச்சங்கிலி போட்டு வைத்திருந்தால் அதிக புள்ளிகள் என்பது இதன் தத்துவம்.

கூகிள் ஆராய்ச்சிசாலை என்று புதிது புதிதாக என்னென்னவோ கண்டுபிடித்துக் கொண்டே இருக்கிறார்கள். கூகில் நியூஸ் என்பது உலகத்தில் உள்ள அத்தனை செய்திகளையும் ஒரே இடத்தில் தருகிறது. லட்சக்கணக்கான புத்தகங்கள் கொண்ட இலவச நூலகம் நடத்துகிறார்கள்.

பறவை பார்வையாக செய்மதியிலிருந்து உலகத்தைப் பார்க்கவும் வசதி செய்திருக்கிறார்கள்.

உங்களுக்கே சொந்தமாக இணையத்தில் ஒரு வலைப்பக்கம் தேவையென்றால் ஐந்து நிமிடத்தில் அமைத்துக் கொள்ளலாம். டைப் அடிக்கத் தெரிந்தால் போதும் மற்றதெல்லாம் அவர்கள் பார்த்துக் கொள்கிறார்கள். G-மெயில் தான் இப்போது அதிகம் நாடப்படுகிறது. எல்லா ஈமெயில் கம்பனிகளும் ஐம்பது மெகா பைட், நூறு மெகா பைட் இடம் தந்து கொண்டிருந்த போது கூகிள் மட்டும் ஒரேயடியாக ஆயிரம் எம்.பி. இலவசம் என்று அறிவித்தது. பிறகு இது இரண்டாயிரத்தைத் தாண்டி இலவசமாக இன்னும் வளர்ந்த கொண்டே போகிறது.

ஆயிரக்கணக்கான x86 சேர்வர்களில் தாங்களே உருவாக்கியுள்ள Linux ல் தாங்களே உருவாக்கிய வெப்செர்வரில் எல்லாவற்றையும் இயக்குகிறார்கள். அவர்கள் வெப்செர்வர் பெயர் GWS/2.1 அதாவது Google Web Server, Current Version 2.1 அதாவது Apache ன் கூகிள் வடிவம் என்கிறார்கள்.

கூகிள் சேர்வர்கள் 450,000ஐயும் இயக்க 20 மெகாவாட்டுக்கள் மின்சாரம் தேவையாம். அதாவது மாதம் கூகிளுக்கு மின்சாரப்பட்டியல்
2மில்லியன் டொலர்கள்.

மன அழுத்தமும் அதன் விளைவுகளும்.

2011-11-10T20:29:00.000-08:00

மன அழுத்தம் பற்றி நம்மில் பலரும் அறிந்திருப்பதுடன் அதனை உணர்ந்திருப்பர். ஏனெனில், இன்றைய சூழலில் இது தவிர்க்கவியலாதது.
நீங்கள் உங்களுக்குச் சாதகமான நடவடிக்கை என நினைக்கும் காரியங்களால் கூட உங்களுக்கு மன அழுத்தம் அதிகரிக்கலாம்.

எடுத்துக்காட்டாக உங்கள் பதவி உயர்வு கூட மன அழுத்தத்தைக் கொண்டு வரலாம். மேலும் விடுமுறை, திருமணம் போன்றவையும் இதில்
அடங்கும். இவையன்றி உங்களுக்கு இழப்பு ஏற்படுத்தும் காரியங்களாலும் கூட மன அழுத்தம் ஏற்படலாம். எடுத்துக்காட்டாக வேலையிழப்பு,விவாகரத்து, நேசித்தவர்களின் மரணம் போன்றவையும் மனஅழுத்தத்தை ஏற்படுத்தலாம்.

வாழ்வின் ஒவ்வொரு சூழலிலும் உங்களின் நிலைப்பாட்டினைப் பொருத்து மன அழுத்தம் ஏற்படும். உங்களுக்கு கடுமையாக மன அழுத்தம் ஏற்படும் போது உங்கள் உடலும் அதிசக்தியுடன் செயற்பட்டு அதற்கு ஈடு செய்ய வேண்டும். மன அழுத்தத்தின் போது இதயத்துடிப்பு அதிகரிக்கும், சுவாசம் அதிகரிக்கும், உங்கள் மூலைக்கும் தசைகளுக்கும் செல்லும் இரத்த ஓட்டம் அதிகரிக்கும். இரத்த சர்க்கரை அளவும், இரத்த அழுத்தமும் அதிகரிக்கும். மன அழுத்தம் அதிகரிக்கும் காரணி விலகியவுடன் உங்கள் உடல் மீண்டும் தளர்வடையும்.

மன அழுத்தம் குறுகிய காலமே இருக்கும் அல்லது நாள்பட்டும் நீடிக்கலாம். நாள்பட்டு ஏற்படும் மன அழுத்தம் நீண்ட காலம் நீடிக்கும் பிரச்சினைகளால் ஏற்படும். குறிப்பாக தனிமை, நிதிச்சுமை, நீண்ட வேலை நாட்கள் போன்றவற்றால் ஏற்படும். எப்போதாவது ஏற்படும் மன அழுத்தத்தினை நீங்கள் ஓரளவு எளிதில் கையாள இயலும். ஆனால் மீண்டும் மீண்டும் ஏற்படும் போது அவை இணைந்து உங்களுக்கு சிக்கலை அதிகரிக்கும்.

மன அழுத்தம் காரணமாக பல உடலியல் பிரச்சினைகள், மன ரீதியான பிரச்சினைகள் மற்றும் நடவடிக்கை மாற்றங்கள் ஏற்படுகின்றன. இவை உங்கள் உடலை நோய்வாய்ப்படுத்தலாம் அல்லது ஏற்கனவே உள்ள நோயினை தீவிரப்படுத்தலாம். சில வேளைகளில் நோய் ஏற்படும் சிக்கலை தீவிரப்படுத்தி உங்களை நோய்க்கு ஆளாக்கலாம். மன அழுத்தம் கீழ்க்கண்ட விளைவுகளை உங்கள் உடல் நலத்தில் ஏற்படுத்தலாம்.

1. நோய் எதிர்ப்புத்திறனைக் குறைக்கும்.
மன அழுத்தத்தின் போது உடலில் சுரக்கும் கார்டிசால் எனும் நாளமில்லாச் சுரப்பு காரணமாக உடலில் நோய் எதிர்ப்புத் திறன் குறைந்து உடல் நோய்க்கு ஆளாகிறது. பல ஆய்வுகள் மன அழுத்தத்தால் காச நோய், ஸ்ட்ரேப் டோகாக்கல் ஏ வகை கிருமிகள் தாக்குதல் ஏற்பட வாய்ப்புள்ளதாகக் கூறுகின்றன. மேலும் உயர் சுவாசக்குழல் தொற்றுகளான தடிமன் போன்றவைகளும் ஏற்டலாம்.

2. இதய நோய்கள் அதிகரிக்கும்.
திடீர் மன அழுத்தத்தின் போது உங்கள் இதயத்துடிப்பு அதிகரிக்கின்றது. எனவே உங்களுக்கு இதயத்துடிப்பு ஒழுங்கீனமாவதுடன் இதய வலியும் ஏற்படலாம். நீங்கள் கூடுதலாக எதிர்விளைவுகள் காட்டுபவராக இருந்தால் உங்களுக்கு மாரடைப்புக் கூட ஏற்படலாம். இதயத்துடிப்பு மிகவும் அதிகரிப்பதுடன் இரத்த அழுத்தமும் அதிகரிக்கும். இதன் விளைவுகள் இதய இரத்த நாளங்களிலும் இதயத்திலும் பின்னர் வெளிப்படும்.மன அழுத்தம் காரணமாக இரத்தம் உரையும் தன்மை அதிகரித்து மாரடைப்பு ஏற்படலாம்.

3. நோய்களை தீவிரப்படுத்தும்.
நோய்களுக்கும் மன அழுத்தத்திற்குமான உறவு பற்றி மிக தெளிவில்லை. எனினும் மன அழுத்தத்தால் பல நோய்களின் நோய்க்குறிகள் மிகைப்படைய வாய்ப்புள்ளது. உதாரணத்திற்கு ஆஸ்துமா, இரைப்பை குடல் நோய்கள், நாள்பட்ட வலி, மன நலப்பிரச்சினைகள் போன்ற நோய்களை மிகைப்படையச் செய்யும்.

மன அழுத்தத்தைக் குறைக்கும் முறைகள்.

மெல்லச் செய்யும் தசைத்தளர்வு நடவடிக்கைகள்

வசதியாக உட்கார்ந்து கொள்ளவும் அல்லது படுத்துக் கொள்ளவும். கண்களை மூடுங்கள். தாடையைத் தளர்த்தி விடுங்கள். கண்களை இருக்கி மூடாமல் தளர்வாக வையுங்கள்.

உங்கள் உடலை மனம் மூலம் படம் பிடியுங்கள். கால்களிலிருந்து தலைவரை ஆராயுங்கள். ஓவ்வொரு பாகத்தையும் கூர்ந்து கண்காணிக்கவும். மெல்ல உங்கள் உடல் தளர்வுறுவதாக உணருங்கள்.

உங்கள் உடலின் ஒரு பகுதி தசைகளை இருக்கமாக்கி ஐந்து எனும் வரை அப்படியே இருங்கள். பின்னர் தளர்த்தி மற்றப்பகுதியில் இது போலச் செய்யவும்.

பார்வையால் கற்பனை செய்தல்.

உங்கள் சிந்தனைக்குதிரையை தட்டி விடுங்கள். ஏதாவது ஒரு விடயத்தைப்பற்றி மட்டுமே சிந்திக்காதீர்கள். நீங்களே உங்களுக்குத் தளர்வாக இருப்பதாகக் கூறிக் கொள்ளுங்கள். கைகள் சூடானால் குளிர்விக்கச் செய்யுங்கள். குளிர்ந்த கைகளை சூடாக்கவும். இதயம் மெல்லத் துளிர்ப்பதை உணருங்கள்.

மெல்ல நிதானமாக ஆழ்ந்து மூச்சு விடுங்கள்.

நீங்கள் மனம் தளர்வடைவதாக உணர்ந்தால் உங்களுக்குப் பிடித்த இடத்தில் மகிழ்ச்சியுடன் இருப்பதாக கற்பனை செய்து கொள்ளுங்கள். ஐந்து முதல் பத்து நிமிடங்களுக்குப் பிறகு அந்த மௌன நிலையிலிருந்து விடுபட்டு பழைய நிலைக்குத் திரும்புங்கள்.

தளர்வாக மூச்சு விடுங்கள்.

நன்கு பழகினால் மெல்ல ஆழ்ந்த மூச்சுவிடக் கற்றுக் கொள்ளலாம். வயிறு, மார்பு பக்கங்களில் இறுக்கமில்லாத, தளர்வான உடைகளை அணிந்து மல்லாக்கப் படுத்துக் கொள்ளுங்கள் இந்நிலையில் மனதை தளர்வு செய்யும் வித்தையைக் கற்றுக் கொண்டதும் இதனை உட்கார்ந்த நிலையிலும் நின்ற நிலையிலும் செய்துபாருங்கள். .

நன்றி: மேயோ கிளினிக், உடல் நலக்கையேடு.
மீள்பார்வை.

இவர்களை என்னவென்று சொல்வது

2011-11-09T06:50:00.000-08:00

மனிதனோட வாழ்க்கயில் தொழில் அப்டிங்குறது ஒரு மகத்தான பங்கை வகிக்கிறது.

பொதுவாக அதிகமானவர்கள் வாழ்றதுக்காக தொழில் செய்ய மாட்டாங்க, தொழில் செய்றதுக்காகவே வாழுவாங்க அப்படிப்பட்ட
மனிதனோட மனதுல காசு மட்டுமே குறிக்கோலாக இருக்கும். காலப் போக்குல காசு மட்டுமே குறிக்கோளாகக் கருதக் கூடியவராக அவர்
மாறும் பொழுது அவரிடம் தூய்மையான அன்பு, கருணை எல்லாம் எதிர்பார்க்க முடியாத ஒரு விடயமாக மாறிவிடும். இருந்தாலும் இவர்களிடம்
ஏதோ ஓர் வகையில் ஒரு நோக்கம் இருக்கக் கூடும் உதாரணமாக ஒரு பெரிய வீடு வாங்குவது, கார் வாங்குவது, எதிர்காலத்துல ஏதாவது
ஒன்ன சாதிக்குறதுக்காக இப்டி ஏதாவது ஒன்னு இருக்கலாம்.

ஆனா எந்த வித நோக்கமும் இல்லாமல் அன்றாட சாப்பாட்டுக்காக வாழ்க்கைய தொலச்சி, சந்தோஷத்த தொலச்சி, தன்னுடைய
எதிர்காலத்தயே தொலச்ச மக்கள் எத்தன பேர் இருக்காங்க. அவர்களுடைய வாழக்கைக்குள்ள ஒரு முறை தலய நொலச்சு பார்த்தா
வாழ்க்கையினுடைய சூதாட்டத்த புரிந்து கொள்ள முடியும்.

ஓகே சப்ஐக்ட்டுக்கு வருவோம்.

அண்மையில் நண்பர் ஒருவரின் மூலமாக ஒரு நகர்புரப் பகுதியொன்றில் வசித்து வரும் மக்களின் வாழ்க்கை நிலையை
சற்று தெரிந்து கொள்ள முடிந்தது.

அந்தப்பகுதியில் அதிகமான இடங்களில் விபச்சாரம் தான் பெண்களின் தொழில்.
அது மட்டுமல்ல இன்னுமொரு தொழில் உண்டாம், வெளியிடங்களுக்கு குழந்தைகளை பெற்றெடுத்து விற்கிறார்கள்.
ஆண்குழந்தைகளுக்கு கூடிய விலையும், பெண்குழந்தைகளுக்கு அதை விட குறைந்த விலையுமாம்.

இன்னும் நிறைய உண்டு, போதைப் பொருள் விற்பனை.. இப்படி அடிக்கிக் கொண்டே போகலாம்.
இவர்களை என்னவென்று சொல்வது.இவர்களுக்காகவும் ஒரு முறை பிரார்த்தியுங்கள்.

அமெரிக்காவில் 15 பேரில் ஒருவர் வறியவரிலும் வறியவர்

2011-11-06T01:43:00.000-07:00

அமெரிக்காவிலுள்ள வறியவர்களிலும் மிக வறியவர்களின் எண்ணிக்கை அதியுயர்ந்த அளவை எட்டியுள்ளது. ஒவ்வொரு 15 பேரில் ஒருவர் இந்நிலைக்கு ஆளாகியுள்ளார்.

தற்போது அங்கு வேலையின்மை மிகவும் அதிகரித்துக் காணப்படுகிறது. சமீபத்தில் ஏற்பட்ட பொருளாதார வீழ்ச்சியிலிருந்து அந்நாடு இன்னும் முழுமையாக மேலெழவில்லை.

குறிப்பாக தொழில் இழந்தோர் இதனால் மிகவும் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர். இந்தப் படத்தில் காணப்படுபவர் சமீபத்தில் தனது தொழிலை இழந்தவர். இவர் புளோரிடா மாகாணத்திலுள்ள மியாமி நகரில் தனது குடும்பத்தைக் காப்பாற்றுவதற்காக வீதியில் கையேந்தி நிற்கிறார்

சலீம் மச்சி.

2011-11-02T20:27:00.000-07:00

கரு முகில்கள் வானத்தைப் போர்த்தியிருக்க மழை வரும் முத்தாய்ப்புக்கள் வானத்தில் தூக்கலாகத் தெரிந்தன. ஓவென்று அடர்ந்து வீசிய பேய்க்காற்றும் அப்போது தான் ஓய்ந்திருந்தது. பக்கத்த வயலின் முல்லக்காரர்களின் விரட்டொலிகள் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாயக் கேட்டன. மிருகக் காவலுக்கென முல்லக்காரர்;கள் கொலுத்திப் போட்ட பட்டாசுச் சத்தமும், நரிகளின் ஊளைச் சத்தங்களும் காதைக் குடைந்துகொண்டிருந்தன.

இம்முறை வயல்கள் நல்ல விளைச்சல் கண்டிருந்தன. எப்போதும் கேள்விக்குறியாய் வளைந்து போகும் விவசாயிகளின் வாழ்வு இம்முறை ஆச்சரியக் குறியாய் நிமிருவதற்கான நம்பிக்கைகள் வயல் வெளிகளில் தென்பட்டுக் கொண்டிருந்தன.

அந்த நள்ளிரவுப் பொழுதில் நான் தமிழ்ப் பாட எஸைமென்ட் எழுதுவதில் மும்முரமாகி இருந்தேன்.

“மச்சான்...”

வீட்டு முன்றலில் யாரோ கூப்பிட்ட சத்தத்துக்கு எழுந்து போகிறேன். சலீம் தான் நின்றிருந்தான். சலீமைப் பார்க்கையில் நெஞ்சு திக்கென்றது. இனம்புரியாததோர் சோகம் மனசைக் கவ்விக் கொண்டது.

“மாமா லைட்டத் தரட்டாம்..”

என்னை நிமிர்ந்து பார்க்கவில்லை. கீழே வெறித்தபடி நின்றிருந்தான்.

“இந்தா லைட்..”

எடுத்துக் கொடுக்கிறேன். வாங்கியது தான் தாமதம். எந்தச் சலனமுமில்லை. அவன் கையில் பற்றிய லைட் வெளிச்சம் இருளை விலக்க கவனமாக நடந்து சென்றான். அவனும் ஒரு வெளிச்சப் புள்ளியாக மறையும் வரைக்கும் நான் அவனையே பார்த்தபடி நின்றேன். அவனுக்குப் பின்னாலேயே மனமும் துள்ளிக்குதித்துச் செல்கிறது.

நானும் அவனும் ஒரே வகுப்புப் படித்த நாட்கள் மறக்க முடியாதவை. சலீம் வகுப்பில் ஒரு ஆணாகவோ, பெண்ணாகவோ மதிக்கப்படவில்லை. இயல்பில் அவனுக்கு வாயத்திருந்த உடலியல்- உயிரியல் காரணங்களுக்காகவே அவன் ஆண், பெண் பாத்திரம் கொடுக்கப்பட மறுக்கப்பட்டிருந்தான்.

பளபளத்த தோளையும் பரட்டைத் தலைமுடியையும் பெண்களின் குரலை ஒத்த குரலையும் அவன் கொண்டிருந்தான். துரதிஷ்டவசமாக சலீமின் பெற்றோர் அவனது சிறு வயதிலேயே பிரிந்து மறுமணமும் புரிந்து விட்டனர். அதனால் சலீம் கைவிடப்பட்டவனானான். பெறும்பாலும் சிரமங்களும், துயரங்களும் நிறைந்த அவனது வாழ்வு நெருங்கிய அவனது உறவினர் ஒருவரின் வீட்டில் ஆரம்பமாகியது.

வகுப்பில் சலீமென்றால் ஒரே சலசலப்பு. சலீம் மச்சி என்றுதான் எல்லோராலும் அழைக்கப்பட்டான். சலீம் மச்சி அதிகம் பேச மாட்டான். ஆண்கள் போன்று உடை அணிந்து முடி வெட்டி ஆணாகத்தான் அவன் தன்னை வெளிப்படுத்த விரும்பினான். ஆனால் பள்ளிக்கூடம், நண்பர்கள், சமூகம் என எந்தத் தரப்பும் அவனை ஆணாகவோ, பெண்ணாகவோ ஏற்றுக் கொள்ள முன்வரவில்லை.

வகுப்பில், வீட்டில், வீதியில் என சலீம் மச்சி கடுமையாக இம்சிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தான். அவனுக்கான இடமும் அடையாளமும் எங்கும் முறுக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது.

சலீம் மச்சிக்கு சைக்கிள் ஓட்டத் தெரியும். சைக்கிளில் வரும் போது “எங்கெடி போப்புறாய்”
என்ற சக மனிதர்களின் நக்கல்களிலிருந்தும், கேலிகளிலிருந்தும் தப்பிக்க அவன் கடுமையாகப் பிரயத்தனப்பட வேண்டியிருந்தது. விடாமல் அவனை சக மனிதர்கள் விரட்டி விரட்டி கேலி செய்யும் சந்தர்ப்பங்களில் மட்டும் “போறன் இன்டெய்க்கி உளுத்தாட்டிப் போட்டு ஓடிக்காட்றன்” என்று சலீம் மச்சி தாங்க முடியாமல் ஆவேசமாய்க் கத்துவான். சலீம் மச்சியின் இந்த அவஸ்தையை இரசிப்பதில்தான் சக மனிதர்கள் எவ்வளவு அற்பதமான இன்பத்தை துய்த்தனர்.

வகுப்பிலும் சலீம் மச்சிக்கு எதிரிகள் அதிகம் இருந்தனர். சில ஆசிரியர்களும் சலீம் மச்சியின் அலைக்கழிக்கப்பட்ட வாழ்வில் ஆனந்தம் அடைந்து கொண்டிருந்தனர். கபூர் வாத்தி என்பவர் சலீம் மச்சியை சீண்டுவதில் எப்போதும் எல்லையற்ற இன்பத்தையும் பரவசத்தையும் உணர்பவராக இருந்தார். ஆனால் அவரது மானத்தை சலீம் மச்சி வகுப்பில் ஒரு தடைவை பயப்படாமல் ஏலம் விட்டான்.
“அவன் ஹறாங்குட்டி கப+ர் வாத்தி சரியான வளிசல்ரா...நான் நேத்து பள்ளிக்குப் போகக்க சாரன உரியப் பாத்தாண்டா ஹராமி...”
சலீம் மச்சி தடித்த பெண் குரலில் நடு வகுப்பில் நின்று சத்தமிட்டான். கபூர் வாத்தியாரின் பிரம்படியால் பாதிக்கப்பட்டிருந்த மாணவர்களுக்கு சலீம் மச்சியின் இந்த வார்த்தைகள் காதில் தேன் வார்த்தது. அதற்குள்ளும் சலீம் மச்சிக்கு தெரியாமல் யாரோ ஒருவன் வால் வைத்துவிட்டு ஓடினான். ஒரு சில நிமிடங்கள் வகுப்பில் சலீம் மச்சி வாலுடன் அலைந்த திரிந்த காட்சியால் ஒரு கணம் வகுப்பறையே சிரிப்பொலியால் அதிர்ந்து ஓய்ந்தது.

சலீம் மச்சியின் இருப்பு எங்களது வகுப்பை எப்போதும் கலகலப்பாகவே வைத்திருந்தது. சலீம் மச்சியின் தனிப்பட்ட வாழ்வும் அவனுக்கென்றிருந்த இதயமும் அவனது உணர்வுகளும் எவரது சிரத்தைக்கும் உட்படாமல் கழிந்த கொண்டிருந்தது. ஏனைய வகுப்பு மாணவர்களும் சலீம் மச்சியை வம்புக்குகிழுப்பதற்கென்று எங்கள் வகுப்புக்கு அடிக்கடி வருவதும் போவதுமாக இருந்தனர்.

“போங்கடா ஹராங்குட்டிகள்”
சலீம் மச்சி தன்னை வம்புக்கிழுப்பவர்களுக்கான ஓர் எதிர்வினையாக இந்த வார்த்தைகளைத்தான் எப்போதும் பயன்படுத்தி வந்தான். சலீம் மச்சி மீது எனக்கொரு பரிவு இருந்தது. சலீம் மச்சியுடன் உறவு வைத்திருந்தால் தமக்கும் ஏதும் சொல்லிவிடுவார்கள் என்ற அச்சத்தினால் பெரும்பாலானவர்கள் அவனைவிட்டும் தள்ளியிருக்கவே விரும்பினர். சலீம் மச்சியுடன் பேசுவதை ஒரு வெட்கக்கேடான செயலாகவே எங்களது வகுப்பறை கருதியது. சலீம் மச்சியின் நியாயமான பிரச்சினைகளை கூட செவிமடுக்க முடியாத பயங்கரமான சூழ்நிலை எல்லா மட்டங்களிலும் நிலவிக் கொண்டிருந்தது. இதனால் சலீம் மச்சி எந்த விமோசனமுமற்று தனது துயரங்களை சகித்ததுக் கொண்டு வாழ நிர்ப்பந்திக்கப்பட்டிருந்தான்.

சில வேலை என்னுடன் சலீம் மச்சி இயல்பாகப் பேசினான். தன்னுடன் யாரும் நீதமாக நடந்து கொள்வதில்லை என்ற தனது மனக்குறையை அப்பாவித்தனமாக வெளிப்படுத்தினான். அவனது நீர் ததும்பிய விழிகளில் ஏமாற்றத்தின் வலி வழிந்து கொண்டிருந்தது. அவனது ஏக்கப் பெருமூச்சு தான் தோற்றுக் கொண்டிருப்பதையும் பறைசாற்றுவது போலிருந்தது.

“டேய் மச்சான், என்ட உம்மா,வாப்பா இருந்திருந்தா எனக்கு இப்புடி அநியாயஞ் செய்ய உட மாட்டாங்க...”

சலீம் மச்சி தன் மனத்துயரத்தை இப்படித் திடீரென்று ஓர் நாள் என்னிடம் பகிர்ந்த போது எனக்கு இதயமே இடம் பெயர்ந்தது போலிருந்தது. அவனுக்கு இன்னிலையில் என்னால் உதவ முடியாத கையாளாகாத் தனத்தை நானே நொந்து கொண்டேன். சலீம் மச்சி போன்ற எந்த குற்றமும் செய்யாத மனிதர்கள் இவ்வளவு மோசமாகத் தண்டிக்கப்படுவது எந்த வகையில் நயாயம் என்ற கேள்வி எனக்குள் எழுந்தது.

இரண்டு நாள் விடுமுறையின் பின் வந்த ஓர் திங்கட்கிழமை சலீம் மச்சி அன்று பாடசாலைக்கு வந்திருக்கவில்லை. சலீம் மச்சி பாடசாலைக்கு ஒரு போதும் வராமல் நின்றதி;லை. ஆனால் அன்றைய அவனது சமூகமின்மையானது மாணவர்கள் மத்தியில் சற்று சலசலப்பை ஏற்படுத்தியது.

மறு நாள் காகித நகரில் அவனைச் சந்தித்தேன். அப்போது அவன் வாழ்வின் எல்லை வரைக்கும் விரட்டப்பட்டிருந்தான்.

“மச்சான் , இனி நான் ஸ்கூலுக்கு வரமாட்டன்டா.. மாமட வயலுக்கு வேலைக்குப் போப்புறன்”

வாழ்வதற்கான நம்பிக்கைகள் அவனிடம் இன்னும் இருப்பதை அந்த வார்த்தைகள் உறுதிப்படுத்தின.

“பள்ளிக்கூடமும் இந்த மனிசங்களும் என்னை ஏத்துக்கல்லடா..எங்களுக்கெல்லாம் காடுதான்டா தோதான இடம்.”

எல்லா முயற்சிகளுக்குப் பின்னும் அவன் எடுத்த இறுதித் தீர்மானமாக அது இருந்தது. எல்லா வாயில்களும் மூடப்பட்ட ஒருவனுக்கு கூரையைப் பிய்த்துக்கொண்டு இறங்குவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை. அதைத்தான் சலீம் மச்சியும் செய்தான். அவனை அப்படிச் செய்ய வேண்டாமென்று தடுப்பதற்கான எந்த அருகதையுமற்று எனது கரங்கள் இருந்தன.

அவன் இப்போது நோயாளியைப் போல இருந்தான். அவனை அப்படி ஆக்கியதில் அவன் சகபாடிகளுக்கு ஒரு மகத்தான பங்கு இருந்தது. ஆனால் அவனையும் மனிதனாக்குவதற்கு இங்கு எவரும் இருக்கவில்லை.

அந்த சம்பவத்திற்குப் பிறகு மிக நீண்ட நாட்களுக்குப் பின் இன்று தான் அதுவும் இந்த இரவுப்பொழுதில் சலீம் மச்சியை நான் பார்க்கிறேன். சலீம் மச்சி என்னை சரியாக அடையாளம் காணவி;ல்லை என்று நினைக்கிறேன். எனினும் அவனது குரலும் பாவனையும் அவனை அடையாளம் காண்பதி;ல் எனக்கு சிரமத்தைத் தரவில்லை.

சலீம் மச்சியுடன் கட்டிப்புரண்ட மனதை நிஜத்திற்கு அழைத்து வந்தேன். தமிழ் பாட எஸைமென்ட் வெற்றுக் காகிதங்கள் வெறுமையாகக் கிடந்தன. எதுவும் எழுதப்படாத வெற்றுக் காகிதம் போலவே சலீம் மச்சியின் வாழ்வும் இன்று ஆயிற்று.

நேரமும் பின்னிரவை எட்டிப்பிடித்துக் கொண்டிருந்தது. நாளை எழுதலாம் என்ற நம்பிக்கையுடன் உறங்கிப் போகிறேன். அன்றிரவு முழுவதும் கலர் கலராய் கனவுகள் வந்தன. அதில் பிம்பமாய் சலீம் மச்சி நெளிந்து கொண்டிருந்தான்.

சீதப்பனி நிலம் விழும் வைகறைப் பொழுது. ஹைராத் பள்ளியிலிருந்து சுபஹ் பாங்கொலி ஆற்றையும் கடந்து எனதூருக்குக் கேட்கிறது. சாரத்தை சரி செய்து கொண்டு எழுகிறேன். அப்போது தான் உசன் காக்காவின் சத்தம் வைகறைப் பனியை கிழித்துக்கொண்டொலிக்கிறது. வயல் பக்கமாக சாரத்தை உடுத்திக் கொண்டு வேகமாக ஓடிப் போகிறேன். பக்கத்திலிருந்த முல்லக்காரர்களெல்லாம் குழுமிவிட்டிருந்தனர். இருட்திரை விலகி பனித் திரை கவிழ்ந்திருந்த அக்கணப் பொழுதில் சாரன் மட்டுமே உடம்பில் அணிந்திருந்த ஓர் உருவம் வாடிக்குப் பக்கத்தில் வயல் பரப்பில் ஆவென்று கிடந்தது. அதை வளைத்துத் தான் உசன் காக்கா உட்பட பலரும் நின்றிருந்தனர். விலக்கிக் கொண்டு பார்த்தேன்.

வயல் வெளியெங்கும் ஓராயிரம் வெடிப்புக்கள் உண்டாகி என்னை உள்ளே இழுப்பதான பிரம்மை. உயிருடன் தோலுரிக்கையில் மாய்ந்து மாய்ந்து பாயும் ஆட்டுக்குட்டி போல என் மனம். வாயால் நுரை தள்ள கண்களை சாடையாக இடுக்கிய படி சரிந்து கிடந்தான் சலீம் மச்சி. இரண்டு இடங்களில் பாம்பு தீண்டிய தடயங்களை உசன் காக்கா தாடையைச் சொறிந்த படி காட்டிக் கொண்டு நின்றார்.

ஜிஃப்றி ஹாஸன். (நன்றி மீள்பார்வை.)

ஓர் ஆசிரியரின் குறிப்பிலிருந்து...

2011-10-17T19:04:00.000-07:00

ஒரு நாள் ஆறாம் வகுப்பில் அறிவியல் பாடம் எடுக்கச் சென்றேன். அன்றைய பாடத்தை நடத்த முனைந்தேன். சிறிது நேரம் நடத்தியதும் மாணவர்கள் மிகவும் சோர்ந்து காணப்பட்டனர். அவர்களை உற்சாகப்படுத்த எண்ணி, ஓரு வித்தியாசமான தேர்வு வைக்க முடிவு செய்தேன்.

ஆசிரியர்களைப் பற்றி, என்னைப் பற்றி, பாடம் நடத்தும் விதம் பற்றி, ஆசிரியர்களிடம் கேள்வி கேட்க அச்சமாக உள்ளதா? எந்த ஆசிரியர் உங்களுக்குப் பிடித்தமானவர்.? உங்கள் மனதில் என்ன தோன்றுகிறதோ அவை பற்றி ஒரு தாளில் எழுதுங்கள்! என்று மாணவர்களை எழுதச் சொன்னேன்.

எல்லா மாணவர்களும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் எழுதலானார்கள். சிறிது நேரம் கடந்ததும் மாணவர்கள் அனைவரும் தாங்கள் எழுதிய தாளை என்னிடம் தந்தனர். எல்லாவற்றையும் படித்துக் கொண்டே வந்தேன் நான், ஒரு மாணவன் எழுதிய தாளைப் படித்ததும் என்னால் நம்பமுடியவில்லை. என் நெஞ்சை உலுக்குவது போல் இருந்தது. அவன் பின்வருமாறு எழுதியிருந்தான்.

ஆசிரியர் ஜயா அவர்களுக்கு வணக்கம்.

உங்களை எனக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும். நீங்க பாடம் நடத்துவது ரொம்ப ரொம்ப பிடிக்கும்.

என் மனசில பட்டதை எழுதியுள்ளேன். தவறு இருந்தால் மன்னிக்கவும். பள்ளிக்கூடம் தொறந்து ஒன்னரை மாசம் ஆச்சு. ஆனால் நான் இன்னும் கொப்பி, குறிப்பேடுகள் வாங்கல. அதுக்காக வகுப்பு ஆசிரியர் திட்டுகிறார். கணக்கு ஆசிரியர் முட்டுக் காலில் நிற்கச் சொல்லுகிறார். மாணவர்கள் முன்பு நான் மட்டும் முட்டுக் காலில் நிற்பது எனக்கு அவமானமாய் இருக்கு. ஆனால் என்னால கொப்பி, குறிப்பேடுகள் வாங்க முடியல்ல. முடியாது.

ஏன்னா, எங்கப்பா குடிச்சிட்டு வந்து எங்கம்மாவை அடிகிறாரு. எங்கம்மாவால எனக்கும் என் தம்பிக்கும் சோறு கூட போட முடியல்ல. இதில எங்க அவங்க எனக்கு கொப்பி, குறிப்பேடுகள் வாங்கித்தர முடியும்? நானும் என் தம்பியும் சாப்பிட்டு மூணு நாளாச்சு. இப்பவும் பசியோடதான் நான் இத எழுதுறேன். புளியங்காயும், பச்சைத்தண்ணியும் தான் எனக்கு சாப்பாடு.

இந்த நிலைமையில எனக்கு படிப்பு ஒரு கேடான்னு இருக்கு. அப்பா திருந்துவாருன்னு எனக்கு தோனல்ல. நான் படிச்சு பெரிய ஆளா வரணும்னு எனக்கு ஆசயா இருக்கு!

வீட்டுக்கு போனா அப்பா தொல்லை கொடுக்குறாரு, பள்ளிக்கு வந்த ஆசிரியர் கொப்பி, குறிப்பேடுகள் கேட்டு தொல்லை பண்ணுறாரு.

இதை யாரிடம் போய் சொல்ல. பேசாம வீட்டையும், பள்ளிகூடத்தையும் விட்டு வேற எங்காவது ஓடிப் போயிடலாமானு தோனுது. இவ்வளவு தான் அய்யா என் மனசில உள்ளது. நீங்க கேட்டிங்க. நான் எழுதிட்டேன்.

இப்படிக்கு

உண்மையுள்ள மாணவன்

ப. செந்தில்

செந்தில் எழுதியிருந்ததை படித்ததும் என் கண்களில் நீர் முட்டியது. அவனை ஏறிட்டுப் பார்த்த போது, நெற்றியில் கை வைத்து அமர்ந்திருந்தான்.

“Reel Bad Arabs” - அரபுகளும் ஹாலிவூடும்.

2011-09-23T23:37:00.000-07:00

Title: Reel Bad Arabs

Tagline: How Hollywood Vilifies a People

Directors: Jeremy Earp, Sut Jhally

Writers: Jeremy Earp, Jack Shaheen

Featuring: Jack Shaheen

Language: English

Release Date: November 2006

Reel Bad Arabs: How Hollywood Vilifies a People என்ற நூல் 2001 ஆம் ஆண்டு Dr. Jack Shaheen என்பவரால் எழுதி வெளியிடப்பட்டதாகும்.ஹாலிவுட்டில் வெளியான 900 க்கும் மேற்பட்ட திரைப்படங்களை ஆராய்ந்து அவை அரபுகளையும் அவர்களின் கலாச்சார விழுமியங்களையும் எப்படி கேலி செய்கிறது என்பதை மிக விளக்கமாக எழுதியுள்ளார்.

Southern Illinois University இல் Mass Communication துறையில் பேராசிரியராக கடமையாற்றும் Dr.Jack Shaheen, Al Jazeera, Nightline, Good Morning America, 48 Hours, மற்றும் The Today Show போன்ற அலைவரிசைகளில் தொடர்ந்து பேசிவருகிறார்.இவரின் இந்த நூலை அடிப்படையாகக் கொண்டு 2006 ஆம் ஆண்டு வெளியான ஆவணப்படம்.இந்த ஆவணப்படத்தை இயக்கியவர்கள் Sut Jhally and Jeremy Earpa ஆவார்கள்.

மேலும் Wikipedia வில்

நன்றி : www.tamilkhilafa.blogspot.com

குறையை நிறையாக்கலாம் - குட்டிக் கதை

2011-09-22T04:56:00.000-07:00

ஒரு கிறித்துவ தேவாலயத்தில் புதிதாக ஒரு மதகுரு பொறுப்பேற்றார். அவர் நிர்வாகத்தை முற்றிலும் மாற்றி அமைக்க முடிவு செய்தார் தேவாலயத்தில் பணிபரியும் எல்லோருக்கும் எழுதப்படிக்க தெரிய வேண்டும் என்று எதிர் பார்த்தார். கையெழுத்துக் கூட போடத் தெரியாதவர்களை வேளையைவிட்டு நீக்கிவிடுவேன் என்று எச்சரித்தார். கொஞ்ச அவகாசமும் கொடுத்தார்.

அங்கு கூட்டிப் பெருக்கும் ஏழைத் தொழிலாளிக்கோ என்ன முயன்றும் எழுதப்படிக்க வரவில்லை. கையெழுத்து கூட போட் முடியவில்லை. எவ்வளவு கெஞ்சியும் மதகுரு மசியவில்லை. வேலையை விட்டு நீக்கிவிட்டார். மிகுந்த வருத்ததுடன் சோர்வாகத் தேவாலயத்தைவிட்டு வெளிய வந்த ஏழைக்கு வேதனை. சொல்லமுடியாத வேதனை. பலவருட பந்தம் பறிபோய்விட்டது. அழுதபடி திரும்பி திரும்பி தேவாலையத்தை பார்த்தபடி நடந்து கொண்டிருந்தார். மனவேதனை மறைய ஒரு சிகரேட் பிடிக்கலாம் என்று நினைத்தால் பாக்கெட்டில் ஒரு சிகரெட் இல்லை. பக்கத்தில் பார்த்தால் சிகரெட் கடைகூட ஓன்றும் இல்லை. நெடுந்தூரம் நடந்துவிட்டார் ம்ஹ�ம்... சிகெரட் கடையே இல்லை.

பட்டென்று அவருக்கு பொறித் தட்டியது. " நாம் ஏன் இங்கு சிறிய பெட்டிக் கடை வைக்கக் கூடாது... இங்கே வருகிற பலபேருக்கு பயன்படுமே" என்று முடிவு செய்தார். வெளியே அனுப்பும் போது மதகுரு கொடுத்த சிறிய தொகையை முதலாக்கி சிகரெட்டுடன் மற்றும் பல பொருட்களுடன் கடை ஆரம்பித்தார். வியாபாரம் அமோகமாக நடந்தது... சிறிது காலத்தில் கடையை விரிவுபடுத்தி வியாபாரத்தை பெரியதாக்கினார். சில மாதங்களில் பெரிய பணக்கரார் ஆகிவிட்டார்.

இவரிடம் பணம் இருப்பது தெரிந்து ஒரு வங்கியின் மேலாளர் தங்கள் வங்கியில் சேமிக்கும்படியும் வட்டி கிடைக்கும் என்றும் சொல்லி சம்மதிக்க வைத்தார். முடிவில் சேமிக்க விண்ணப்பபடிவங்கள் நிறைவு செய்துவிட்டு பணக்காரரிடம், " கையொப்பம் போடுங்கள் " என்றார். பணக்காரருக்கு வந்ததே கோபம்... நிறைய சத்தம் போட்டுவிட்டு முடிவில், தனக்கு கையெழுத்து போடத் தெரியாது என்று முடித்தார்.

வங்கி மேலாளர் " அட... கையெழுத்து கூட போடத் தெரியாமலேயே இவ்வளவு பெரிய வியாபாரியாகி விட்டீர்கள்... உங்களுக்கு அதுவும் தெரிந்திருந்தால் அடடா நீங்கள் எங்கேயோ இருந்திருப்பீர்கள்? " என்று புகழ்ந்ததும் " வாயை மூடுங்கள்.. எனக்கு மட்டும் கையெழுத்து போடத் தெரிந்திருந்தால் தேவாலயத்தில் கூட்டி பெருக்கும் தொழிலாளியாகத்தான் இன்னும் இருந்திருப்பேன் " என்று கர்ஜித்தார்.

இது வெறும் கதையல்ல. குறைகூட ஒருநாளில் நிறைவாகலாம். நம்மில் பலருக்கு பல குறைகள் இருக்கும் அதை நினைத்து வருத்தபடுவது உண்டு. வருத்தபடுவதால் எந்த மாற்றமும் நிகழப்போதில்லை. அந்த குறையை நமது பலமாக மாற்ற என்ன செய்யலாம் என்று எண்ணி அதை செயல்படுத்தினால் வெற்றி நிச்சயம்

நன்றி : http://www.kiliyanur.com

வெற்றியாளனும் தோல்வியாளனும்.

2011-09-21T20:15:00.000-07:00

*வெற்றி பெறுபவன் எப்போதும் தீர்வு பற்றியே
சிந்திக்கிறான்.
*தோல்வியடைபவன் பிரச்சினை பற்றியே சிந்திக்கிறான்.

*வெற்றியாளனின் சிந்தனைகள் வற்றுவதில்லை.
*தோல்வியடைபவன் முன்வைக்கும் நியாயங்கள் முடிவடைவதில்லை.

*வெற்றியாளன் ஏனையோருக்கு உதவுகிறான்.
*தோற்றுப் போபவன் மற்றவர்களிடமிருந்து உதவியை எதிர்பார்க்கிறான்.

*வெற்றியாளன் எல்லாப்பிரச்சினைகளிலும் தீர்வைக் காண்கின்றான்.
*தோல்வியாளன் எல்லாத் தீர்வுகளிலும் பிரச்சினைகளைக் காண்கின்றான்.

*வெற்றியாளன் வெல்லுவான் - தீர்வு கஷ்டம் தான். எனினும் முடியும்.
*தோல்வியடைபவன் சொல்லுவான் - தீர்வு முடியுமானது என்றாலும் அது
கஷ்ட்டம்.

*வெற்றியாளனிடத்தில் அவன் சாத்தியப்படுத்த நினைக்கும் கனவுகள்
இருக்கும்.
*தோல்வியாளனிடத்தில் ஊகங்களும் அதனை கிதறடிக்கும் கற்பனைக்
கனவுகளும் காணப்படும்.

*வெற்றியாளன் கூறுவான் “உன்னுடன் மக்கள் எப்படி நடந்து கொள்ள
வேண்டும் என்று விரும்புகிறாயோ அது போலவே மக்களுடன் நீ நடந்து
கொள்”.
*தோல்வியடைபவன் கூறுவான் “மக்கள் உன்னை சூழ்ச்சி செய்து ஏமாற்ற
முன் மக்களை சூழ்ச்சி செய்து ஏமாற்றி விடு.

*வெற்றியாளன் தனது வேலையில் எதிர்பார்ப்பைக் காண்பான்.
*தோல்வியடைபவன் தனது பணியில் நோவினையைக் காண்பான்.

*வெற்றியாளன் எதிர்காலத்தைப் பார்க்கிறான். அங்கு முடியுமானவற்றைப்
பற்றி சிந்திக்கிறான்.
*தோல்வியடைபவன் இறந்த காலத்தைப் பார்க்கிறான். அங்கு
சாத்தியமில்லாமல் போனதைப் பற்றியே சிந்திக்கிறான்.

*வெற்றியாளன் பேசுபவற்றை தெரிவு செய்கிறான்.
*தோல்விடைபவன் தெரிவு செய்வதைப் பேசுகிறான்.

*வெற்றியாளன் மிருதுவான மொழியில் பலமாக கலந்துரையாடுகிறான்.
*தோல்வியடைபவன் கடுமையான தொணியில் பலவீனமாக
கலந்துரையாடுகிறான்.

*வெற்றியாளன் நிகழ்வுகளை உருவாக்குகிறான்.
*தோல்வியடைபவனை நிகழ்வுகள் உருவாக்குகின்றன.

இதன் வேறுபாடுகளிலிருந்து நீங்கள் இவ்விருவரில் யார் என்பதை
தீர்மானித்துக் கொள்ளுங்கள்.

நன்றி வைகறை

உள்ளங்களை வெல்வோம்..

2011-09-20T01:21:00.000-07:00

சிலரோடு எப்போதும் பலர் இருப்பதைக் காணலாம். அவர்கள் தனிமையில் இருக்கும் நேரம் மிகவும் குறைவானதாகக் காணப்படும். அவர்கள் தனிமையில் இருந்தாலும் யாரேனும் சென்று அவர்களின் தனிமையை நீக்கி விடுவார்கள்.

அவர்கள் எப்போதும் புன்னகைத்தவர்களாக இருப்பார்கள். அவர்களது முகங்களில் மகிழ்ச்சியின் ரேகைகள் படர்ந்திருக்கும். அவர்களுடைய புன்னகைகள் எப்பொழுதும் மற்றோரைக் கவரும். எல்லோருடனும் இனிமையாகப் பேசுவார்கள். அமைதியாகப் பேசுவார்கள். அளவாகப் பேசுவார்கள். கடினமான வார்த்தைகளை மொழிய மாட்டார்கள். அசிங்கமான வார்த்தைகள் அவர்களது நாவிலிருந்து வெளிப்படாது.

அவர்களின் கண்களில் மகிழ்ச்சி தென்படும். யாரையும் அக்கண்களால் உற்று நோக்கமாட்டார்கள். யாரையும் அக்கண்களால் குறைத்து மதிப்பிட மாட்டார்கள். யாரையும் அக்கண்களால் குற்றம் காண மாட்டார்கள். அக்கண்களில் அமைதி குடி கொண்டிருக்கும்.

அவர்களுடன் உரையாடுவதற்கு நிறைய பேர் காத்திருப்பார்கள். தங்களது துயரங்களை அவர்களிடம் சொல்லி ஆறுதல் பெற்றுக்கொள்ள, இன்னும் சிலர் தங்களுடைய பிரச்சினைகளை அவர்களிடம் சொல்லி தீர்வு தேட இன்னும் , தங்களுடைய சந்தோஷமான செய்திகளை அவர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்வதற்காக காத்திருப்பார்கள். இத்தகைய மனிதர்களை வாழ்க்கையில் நாமும் சந்தித்திருப்போம். மிக அரிதாகக் காணப்படும் இத்தகைய மனிதர்களால் தான் நிறைய உள்ளங்கள் அமைதி பெறுகின்றன.

நீங்கள் அத்தகைய மனிதராக மாற எத்தகைய முயற்சிகள் எடுத்திருப்பீர்கள். உங்களைச்சுற்றியுள்ள நீங்கள் மிகவும் நேசிக்கின்ற உறவுகள் பெற்றோர்கள், மனைவி, குழந்தைகள், உறவினர்கள், நண்பர்கள் உங்களை எவ்வளவு தூரம் நேசிக்கிறார்கள். உங்களை எவ்வளவு தூரம் அவர்களுக்குப் பிடித்திருக்கிறது. அவர்களுக்குப் பிடித்த மாதிரி நீங்கள் இருக்கிறீர்களர்? நடந்துகொள்கிறீர்களா?

அவர்களது உள்ளங்களை வென்றிருக்கிறீர்களா?

உங்களது கண்களில் தென்படும் மகிழ்ச்சி அடுத்தவரின் உள்ளத்தை நிரப்புவதாக இருக்கிறதா?

உள்ளங்களை வெல்வதைப்பற்றி கொஞ்சம் சிந்திக்கலாம். சிந்தியுங்கள் நண்பர்களே!

அப்பாவி பொது மக்களை கொன்று குவித்த இந்திய இராணுவத்தின் வீர செயல் !!!

2011-08-23T01:16:00.000-07:00

புதுடெல்லி, ஆக. 23- இந்திய அரசின் காஷ்மீர் மாநில மனிதஉரிமைகள் ஆணையம், அங்குள்ள நிலமைகள் குறித்து, கடந்த 3ஆண்டுகளாக விசாரணை நடத்தி வந்தது. மூத்த போலீஸ் அதிகாரிஒருவர் தலைமையில் 11 உறுப்பினர்களை கொண்ட இந்த குழுமாநிலத்தின் பல்வேறு பகுதிகளுக்கும் சென்று ஒரு ஆழமானவிசாரணையை மேற்கொண்டது.

இந்த குழுவின் விசாரணை அறிக்கை நேற்று முன்தினம் வெளியிடப்பட்டது. அந்த அறிக்கையில் கூறப்பட்டு இருப்பதாவது:-

இந்தியா-பாகிஸ்தானை பிரிக்கும் எல்லை கட்டுப்பாட்டு கோடு அருகே உள்ள 12-க்கும் மேற்பட்ட கிராமங்களுக்கு சென்று 38-க்கும் மேற்பட்ட இடங்களை பார்வையிட்டோம்.

அங்கு ஏராளமான கல்லறைகள் காணப்பட்டன. கணக்கிட்டு பார்த்த போது 2 ஆயிரத்து 156 கல்லறைகள் இருப்பது தெரிய வந்தது. கல்லறைகளில் புதைக்கப்பட்டு இருப்பவர்களை பற்றிய விவரங்கள் எதுவும் குறிப்பிடப்படவில்லை. கிராம மக்களிடம் விசாரித்த போது அவர்களுக்கும் இது பற்றிய விவரம் தெரியவில்லை. அடையாளம் தெரியாத உடல்கள்தான் அங்கு புதைக்கப்பட்டுள்ளன என்பது தெரிகிறது.

ராணுவத்துடன் மோதலில் ஈடுபட்டு பலியான பிரிவினைவாதிகளின் கல்லறைகளாக அவை இருக்கலாம். கடந்த 1989-ம் ஆண்டு முதல் காஷ்மீர் டெல்லியின் நேரடி ஆட்சியின் கீழ் கொண்டுவரப்பட்டது.

இதை எதிர்த்து மாநிலம் முழுவதும் பல போராட்டங்கள் நடந்துள்ளன. பிரிவினைவாதிகள் தொடங்கிய அந்த போராட்டம் இதுவரை ஓயவில்லை. ராணுவம் மற்றும் போலீசாருடன் ஏற்பட்ட மோதலில் இதுவரை 50 ஆயிரம் மக்கள் கொல்லப்பட்டு உள்ளனர். இவர்களில் பெரும்பாலானோர் முஸ்லிம்கள் ஆவார்கள்.

காஷ்மீரில் உள்ள பாதுகாப்பு படை வீரர்கள் பதவி உயர்வுக்கும், பரிசுகளுக்கும் ஆசைப்பட்டு, அப்பாவி பொதுமக்களை சுட்டுக்கொன்று விட்டு தீவிரவாதிகள் என முத்திரை குத்திவிடுகின்றனர். துப்பாக்கி சண்டையில் தீவிரவாதிகள் கொல்லப்பட்டதாக பொய்யான தகவலை வெளியிடுகின்றனர் என்று பொதுமக்கள் எங்களிடம் குற்றம் சாட்டினர்.

பிரிவினை போராட்டம் தொடங்கியது முதல் சுமார் 20 ஆண்டுகளில் 10 ஆயிரம் பேர் காணாமல் போய்விட்டதாகவும், அவர்களில் பலர் கல்லறைகளாக காட்சி அளிக்கலாம் என்றும், காணாமல் போன நபர்களின் பெற்றோர்கள் சங்கம் தெரிவிக்கிறது. எனவே அடையாளம் இடப்படாத கல்லறைகள் அப்பாவி பொதுமக்களாக இருக்கவும் வாய்ப்புகள் உள்ளன.

இவ்வாறு அந்த அறிக்கையில் தெரிவிக்கப்பட்டு இருக்கிறது.

அடையாளம் தெரியாத கல்லறைகள் குறித்து விசாரணை நடத்துமாறு சர்வதேச மனித உரிமைகள் ஆணையம் இந்திய அரசை மீண்டும் வலியுறுத்தி இருக்கிறது.

நன்றி :http://www.sinthikkavum.net/

பின் தங்கிய சிறுமியிடமிருந்து .....

2011-08-20T23:39:00.000-07:00

மேசைமீது உருண்டோடும் பென்சிலை
"ஓடாமல் நில்" என அதட்டி நிறுத்தி
என்னுலகத்தைச் சரிசெய்தபின்
எனை அழைத்துக் கொண்டிருக்கும் குரலை
எதிர்கொண்டு தலை நிமிரும் தருணத்தில்
உங்களால் முன்வைக்கப் படுகின்ற
வினாக்களைச் செவியுற்று
வெகுவாகக் குழம்புகிறேன்
கரும்பலகையின் இருண்மைக்குள்
கண்ணெறிந்து தோற்கிறேன்
நான்,
பின்தங்கிவிட்ட சிறுமியாயிற்றே!

ஆசிரியரே..
உங்கள் உயர்மட்ட
அறிவு நிலைகளிலிருந்து
கீழிறங்கி வந்து
எனது இருக்கைதனில் அமருங்கள்
தங்களின் தேர்ச்சி மிகுந்த சொற்களை
தூர எறிந்துவிட்டுத்
திக்கித் திணறுகின்ற குரலொன்றினை
வழிகூட்டிச் செல்லுங்கள்
வளராப் பிள்ளை நான்

வகுப்பறையினுள்
வந்து விழுந்த நட்சத்திரங்கள்
உங்களைச் சூழவே இருப்பதனால்
இருளினுள் அந்தரிக்கும் என்னுலகில்
வீழ்வதேயில்லை
உம் கிரணங்கள்

எனது குறைபாடுகளை நீங்கள்
முன்வைக்கும் வேளை
தூக்கிவிடும் கரமொன்றையிழந்து
வீழ்ந்த கிணற்றினுள்ளேயே தத்தளிக்கிறேன்
ஏறமுனைகையில்
படிவரிசைக் கற்களோடு சரிந்து வீழ்வதுகண்டு
எனைச் சூழும் ஏளனச் சிரிப்பொலிகளைப்
புறந்தள்ளிவிட்டு
எதையுமினிச் சாதிக்க முடியாதெனப்
பற்றியிருக்கும் புத்தகங்களைக் கைநழுவ விடுகிறேன்

நான் என்ன செய்ய வேண்டுமென்றோ
எப்படி உருவாக வேண்டுமென்றோ
அல்லது
உங்களைச் சுற்றிவரும்
ஒரு பிரகாசமான தாரகையாக
மாறுவதெவ்விதமென்றோ தெரியவே இல்லை

கற்றுத் தாருங்களெனக்கு

கொம்புகளும் விசிறிகளுமாகப்
பயங்காட்டுகின்ற சொற்களுக்கும்
பெருக்கலும் வகுத்தலுமாக
இறுக்கமான வாய்ப்பாடுகளுக்குள்
வீற்றிருந்தவாறு
தீராச் சிக்கல் தரும்
எண்களுக்கும் மத்தியில்
முடங்கிக் கிடக்கிறதென்னுலகம்

எனக்கான கெளரவத்தையும்
என் விழிகளுக்கான ஒளியையும்
கண்டடைந்து கொள்ளவே
ஒவ்வொரு காலையிலும் வருகிறேன்
எனினும்
முதுகின் பின்னால் கிடந்த இருளை
என் முன்னே நடக்கவிட்டுப்
பயனேதுமற்ற
பளுமிகுந்த பொதியொன்றைச் சுமந்தவாறு
நிமிர முடியாப் பாதைகளினூடாகத்
தினந்தோறும் திரும்பிச் செல்கிறேன்

நீங்களும் ஒரு தேரோட்டி தான்
விபத்தின்றிக் கழிந்ததில்லை ஒருநாளும்
ஆனால்
மீள மீளக் காயப்படுவதெல்லாம் நான்தானே?

என்மீது குற்றப் பத்திரிகை வாசித்து
தினமும் தண்டனை வழங்கும்
சிறைக்கூடமே எனது வகுப்பறையெனின்
மன்னித்துக் கொள்ளுங்கள்
எப்போது மாறப்போகிறீர்கள் -
நீங்களும் ஒரு ஆசிரியராக ?

நன்றி : http://www.faheemapoems.blogspot.com

சலாகுத்தீன் அய்யூப்

2011-08-20T08:42:00.000-07:00

பிரபல பேரரசான ஜயூபி பேரரசை நிறுவியவரே சலாகுதீன் ஆவார். யூசுப் சலாகுத்தீன் இப்னு ஜயூப் என்ற இயற் பெயரையுடைய இவர் ஈராக்கிலுல்ல திக்ரித் நகரத்தில் 1137 ல் பிறந்தார்.

டமஸ்கசில்
மேற்படிப்பை மேற்கொண்ட சலாகுத்தீன் தனது 31வது வயதில் 1169ம் ஆண்டு பாத்திம கலிபாக்கலின் கூட்டுப்படைக்குத் தளபதியாக நியமிக்கப்பட்டார். நிர்வாகத் திறமை, போர் முறைகள் மற்றும் பயமறியா குணம் என்பவற்றின் காரணமாய் எகிப்து நாட்டின் தலைவராய் மாறினார். 1171ம் ஆண்டு எகிப்தின் பேரரசாக முடி சூடப்பட்டார். இவரது ஆட்சியின் கீழ் எகிப்தின் படைப்பலம் மற்றும் பொருளாதார வேகம் பெறுகியது. சிரியா நாட்டை ஆண்ட நூறுதீன் மன்னனின் மரணத்திற்குப் பிறகு அவரது விதவை மனைவியான இஸ்மத் உல்தீன் காத்தூன் என்பவரை மணம்புரிந்து 1174ம் ஆண்டில் சிரியா நாட்டை தனது ஜய்யூபி பேரரசுடன் இணைத்துக் கொண்டவர் அந்த காலகட்டத்திலேயே பல முறை சிலுவைப் போர்களை சந்தித்தார்.

1187- 1188ம் ஆண்டுவரை அனைத்து சிலுவைப் போர்களின் பகுதிகளையும் கைப்பற்றிய சலாகுத்தீன் ஜயூப் ஒரு முழுமையான ஜயூபி பேரரசை நிறுவினார்.
ஒரு முழுமையான இஸ்லாமிய பேரரசின் கீழ் ஜெரூஸலம் நகரை கொண்டுவந்த பொழுதும் கூட அங்கு வாழ்ந்த யூத மக்களை தொடர்ந்தும் ஜெரூசலம் நகரிலேயே வாழ அனுமதித்தார்.

மிகப் பெரிய பேரரசை ஏற்படுத்திய பின்பும் கூட இவர் சாதாரண மனிதராகவும் எழிமையாகவும் வாழந்தார். பூரணமான சுன்னி இஸ்லாத்தைப் பின்பற்றிய இவர் மற்ற மதத்தினரையும் மதித்ததோடு அவர்களின் புனிதத் தளங்களுக்குப் பாதுகாப்பும் கொடுத்தார். ஆக்கிரமிப்பாளர்களிடையும் கன்னியமாக நடந்து கொண்ட இவர் கைதிகளை சிறையில் அடைக்கவோ, துன்புறுத்தவோ, படுகாயங்கள் ஏற்படுத்தவோ என்றைக்குமே முனைந்ததில்லை.
பிடிபட்ட கைதிகள் தங்களது சொந்த நாட்டிற்கு திரும்பிச் செல்ல அனுமதி வழங்கியிருக்கிறார். இவரது சிறந்த குண நலன்கள் மூலம் அரேபியர்கள் மட்டுமல்லாது ஜரோப்பிய கிறிஸ்தவர்கள் மத்தியிலும் பிரபலமானார்.

1193ம் ஆண்டு மார்ச் 4ல் டமஸ்கசில் நோய்வாய்ப்பட்டு தனது 55 அல்லது 56வது வயதில் சலாகுதீன் ஜயூப் இறந்தார். அவர் இறந்த பிறகு அவரை அடக்கம் செய்வதற்குக் கூட அவரது குடும்பத்தில் போதிய பணம் இருக்கவில்லை காரணம் தனது செல்வம் முழுவதையும் ஸதகா கொடுப்பதிலேயே செலவிட்டார்.

இவரது மறைவிற்குப் பிறகு ஜயூபிப் பேரரசு 57 ஆண்டுகள் தொடர்ந்தது. சலாகுத்தீன் புகழ் அவரது வாழ்நாளில் மட்டுமல்லாமல் நவீன உலகிலும் தொடர்கிறது. இதற்குச் சான்றாக இவரது சின்னமான கழுகு முத்திரையே இன்றும் ஈராக், எகிப்து, யெமன் ஆகிய நாடுகளின் இராணுவச் சின்னமாகவுள்ளது.

அரசியல் பயங்கரவாதம்: நார்வேஜியன் படுகொலை,அமெரிக்க ஊடகங்கள் மற்றும் இஸ்ரேல்

2011-08-02T19:40:00.000-07:00

" எனவே நாம் நம் இஸ்ரேலிய சகோதரர்களுடன் இணைந்து போரிடுவோம் சியோனிச சக்திகளுக்கு கைகொடுப்போம்.சியோனிச எதிர்பாளர்களையும் முஸ்லிம்களையும் மாக்சியவாதிகளையும் எதிர்போம் " - அண்டெர்ஸ் பிரிவிக் இன் அறிக்கை

ஜூலை 22 இல் நோர்வேயில் ஒஸ்லோ நகரில் இடம்பெற்ற கார் குண்டுத்தாக்குதலில் 8 பேரும்,இது நடந்து 20 நிமிடங்களில் ஒடேயோ ( utoeya island ) தீவுகளில் இடம்பெற்ற துப்பாக்கி தாக்குதலில் 68 பேர் இறந்தனர்.இவற்றை செய்த கொடூரனின் அறிக்கையில் உள்ள ஒரு வாசகமே மேலே தரப்பட்டுள்ளது.

மாஸ் மீடியா மற்றும் வலதுசாரி பயங்கரவாத எழுச்சி

முதல் தரமான ஆங்கில பத்திரிகைகளான The New York Times,Wall Street Journal,The Washington Post,The Financial Post மற்றும் ஒபாமா போன்றோர் இது " இஸ்லாமிய பயங்கரவாதிகளின் வேலை " என தமது பழக்கப்பட்ட வார்த்தையை பிரயோகித்தன. இந்த பத்திரிகைகள் இந்த தாக்குதலை " Norway's 9/11 " என செய்தி வெளியிட்டது.இப்படி செய்திகளை வெளியிட்டு இந்த சியோனிச கொலைகாரனின் நடவடிக்கைகளை இவர்கள் சிந்தனைரீதியாக ஊக்குவித்ததல்லாமல் அவனின் நடவடிக்கைகளை இவர்கள் நியாயப்படுத்தவும் செய்தனர்.ஜூலை 22 மற்றும் 23 ஆம் திகதிகளில் The Financial Times முதல் பக்கத்தில் இஸ்லாமிய தீவிரவாத அச்சம்: 2005 இன் பின் மோசமான ஐரோப்பிய தாக்குதல் என பிரசுரித்தது.மேலும் ஒபாமாவும் தமது பங்குக்கு இந்த தாக்குதலை கண்டித்து தாம் மேற்கொள்ளும் இஸ்லாமிய நாடுகளின் மீதான தாக்குதலை நியாயப்படுத்தினார்.போலிஸ் சீருடையில் ஒரு நோர்வே நபர் கைது என நோர்வே பத்திரிகைகள் செய்தி வெளியிட்ட போதிலும் அமெரிக்காவின் பத்திரிகைகளோ இதற்கு இஸ்லாமிய தீவிரவதிகள்தான் காரணம் என செய்தி வெளியிட்டது.

இவர்களின் இந்த நடவடிக்கைகள் தெளிவாக உணர்த்துவது என்னவென்றால் இந்த குண்டுத்தாக்குதல் மற்றும் படுகொலையை பயன்படித்தி அமெரிக்காவின் வெளிநாட்டு ஆக்கிரமிப்புகளை நியாயப்படுத்த முயற்சிக்கின்றன இந்த அமெரிக்க ஊடகங்கள்.தற்போது ஆரம்பித்திருக்கும் வலதுசாரி தீவிரவாதத்தின் நடவடிக்கைகளை அமெரிக்க ஊடகங்கள் இஸ்லாமிய விரோத கருத்துக்களை செய்திகளை பரப்புவதன் மூலம் மூடிமறைக்க பார்க்கின்றன.

நோர்வே பொலிசாரால் ஒரு நோர்வே நபர் கைது செய்யப்பட்டு அந்நபர் ஒரு புதிய பாசிச தீவிரவாத என கண்டுகொண்ட பின் மேற்கத்தைய ஊடகங்கள் அச்செய்தியை இவ்வாறே வெளியிட்டது," Alone Wolf Assasin Who Acted Alone " (BBC July 24 2011),ஏனைய ஊடகங்களோ அவனை ஒரு புத்தி சுவாசீனம் அற்ற நபராகவே காட்டதுடித்தன.அவனை இந்த செயலை செய்ய சிந்த்தனைரீதியாக ஊக்குவித்த அமெரிக்க ஐரோப்பிய இஸ்ரேலிய சியோனிச வழிகாட்டிகளை மறைக்க துடித்தன.இதில் இன்னொரோ வேடிக்கை என்னவெனில் ஒரு புத்திசுவாதீனம் அற்ற ஒரு நபரால் இத்தகைய சிக்கலான திட்டமிட்ட தாக்குதலை மேற்கொள்ள முடியுமா என்று கூட இந்த மேற்கத்தைய ஊடகங்களுக்கு தெரியவில்லைபோலும்.

இந்த ஆண்டர்ஸ் பிரிவிக் என்ற கொலைகாரன் தீவிர வலதுசாரிக் கட்சி ஒன்றின் உறுப்பினராக இருக்கிறான் மேலும் நவ நாசி இணையத்தளம் ஒன்றின் ஒருங்கினைப்பாலராகவும் பங்காளியாலராகவும் இருக்கிறான்.

இவன் நோர்வேயின் ஆளும் தொழிலாளர் கட்சி மீது தனது வெறுப்பை அடிக்கடி வெளிக்காடுபவனாக இருந்தான்.இதற்கு காரணம் ஆளும் கட்சி குடியேறியவர்கள் மீது காட்டும் சகிப்புத்தன்மையே ஆகும்,அதிலும் முஸ்லிம்களின் மீது தனது அதிக வெறுப்பை காட்டுபவனாக
இருந்தான்.இதற்கு தக்க உதாரணம் இஸ்ரேல் பாலஸ்தினியர்கள் மீது மேற்கொள்ளும் பயங்கரவாத நடவடிக்கைகளுக்கு ஆதரவாக இருந்தான்.

அவன் செய்த இந்த குற்றத்துக்கு பின்னணியில் பரந்துபட்ட அரசியல் நோக்கம் உள்ளது என்பது தற்போது நிரூபணமாகிறது.இந்த மேற்கத்தைய ஊடகங்கள் அவசரமாக இதற்கும் இஸ்லாமிய விரோத கருத்துக்களை பரப்பும் சியோனிசவாதிகலான Daniel Pipes, David Horowitz, Robert Spencer and Pamela Geller மற்றும் டச்சு தீவிர வலதுசாரியான Geert Wilders போன்றோருக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை என செய்திகளை வெளியிட்டன.

ஒஸ்லோ நகரில் தாக்குதல் நடந்து இருபது நிமிடத்திலே ஒடேயா தீவுகளில் துப்பாக்கித தாக்குதல் நடந்துள்ளது.இங்கு குறிப்பிட வேண்டிய விடயம் என்னவென்றால் ஒஸ்லோ நகரிளிருந்தி வெறும் இருபது நிமிட தூரத்தில் உள்ள குறித்த தீவுகளுக்கு போலீசார் வந்தது சுமார் ஒன்றரை மணித்தியாலம் தாண்டியே ஆகும்.இந்த தாமதம் கொலையுண்டவர்களின் எண்ணிக்கையில் நிச்சயமாக தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கும் என்பதில் எந்த சந்தேகமும் இல்லை.

நோர்வே அரசுக்கு ஆப்கானுக்கு தமது படையை அனுப்ப முடியுமென்றால் உலகம் முழுவதும் ஆறு இடங்களில் உள்ள தமது விமானப்படை தளங்களிலிருந்து லிபியாவின் மீது குண்டு மழை பொழிய முடியுமேன்றால் ஏன் அவர்களால் தமது நாட்டுக்குள் வெறும் 20 நிமிட பயணத்தை மேற்கொள்ள ஒரு படகொன்றை தேடிப்பிடிக்க முடியவில்லை,ஏன் ஒரு ஹெலிகாப்டர் அவர்களின் கைவசம் இருக்கவில்லை ஏன் அவர்களால் தமது நாட்டுக்குள் வளர்ந்து தற்போது விருட்சமாகியுள்ள வலதுசாரி தீவிரவாதத்தை கண்ணடுபிடிக்க முடியவில்லை ?

இங்கு தெளிவாகும் ஒரு விடயம் என்னவெனில் நோர்வேயும் மற்ற ஸ்கேன்டிநேவிய நாடுகளும் அமெரிக்க ஏகாதிபத்திய சிலுவைவீரர்களுடன் இணைந்து முஸ்லிம் விரோத நடவடிக்கைகளில் இறங்கவேண்டும் என ஊக்கமளித்து தூண்டக்ககூடிய வளதிசாரி தீவிரவாதத்தின் நடவடிக்கையே இது என்பதாகும்.

இந்த கொலைகாரன் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் " The Progress Party " நோர்வேயில் இரண்டாவது பெரிய கட்சியாகும்.ஒருவேளை வரும் தேர்தலில் ஆளும் கட்சியை தோற்கடித்து இந்த நவ பாசிச கட்சி ஆட்சிக்கு வந்தால் நிலைமை மிக மோசமாக மாறும் என்பதில் எந்த சந்தேகமும் இல்லை.

நன்றி : http://tamilkhilafa.blogspot.com

கனவுகள் நெய்யும் வாலிபம்.

2011-08-02T02:48:00.000-07:00

புத்தகப் பக்கங்களுக்கிடையே செருகி வைக்கப்பட்ட மயிலிறகைப் போல வாலிப வருடங்கள் பல டயரிக்குறிப்புக்களின்றியே கடந்துபோயிற்று. நினைத்துப் பார்க்கும் போது இதயத்தின் சோனைகள் இரண்டிலும் இனம் புரியாத வலியொன்று மேவிப்படர்வதான உணர்வு இப்போதெல்லாம் அதிகமாகவே எனக்குள் உணரப்படுகிறது.
அறவிட முடியா கனவைப் போல கழிந்து போன அந்த நாட்களின் வனப்பு மிகு மணித்தியாளங்கள் குறித்தும், அதனது, எல்லைகளற்று விரிந்த எதிர்பார்க்கைகள் குறித்தும் எழுத மறந்த வரிகள் எத்தனையோ எனக்குள்ளிருக்கின்றன.

அப்போதைய நாட்கலெல்லாம் கைகளுக்குள் அடைக்க முடியாதவாறு கலர் கலரான கனவுகள் பல இருந்தன. ஹைக்கூவைப் போல கைகளுக்குள் அடக்க முடியுமான கையடக்கக் கனவுகள் சிலவுமிருந்தன. அப்போதெல்லாம் விழித்திரைக்குள் விழுகின்றவைகளெல்லாம் கரங்களுக்குள் வரவேண்டுமென்ற சிறுபிள்ளைத் தனமான ஆசைகள் ஆழ வேரூண்றி நீண்டு வளர்ந்திருந்தன. இப்போது நினைத்துப் பார்க்கையில் “வெட்கம்” கைவிரல் நகம் கடித்துக் கொண்டு கதவிடுக்கினுள் ஒழிந்து கொள்கிறது.

நேற்றைக்கெல்லாம் என்னோடிருந்து, என்னோடுறங்கி, என் தோள்களின் மீதாகத் துள்ளிக் குதித்து விளையாடிய என் வாலிபம் இன்றைய நாட்களிலும் என் வாசற் கதவு தட்டாதா என்ற ஏக்கங்களோடு இரவுகளில் விழித்திருக்கிறேன். தூக்கங்களுக்கெல்லாம் இப்போது அடையாள வேலை நிறுத்தம், கட்டாய விடுமுறை, கடந்தவை ; கடந்தவை தானென்று தெரிந்திருந்தும் காலத்தின் கட்டாயப் பேரில் கடந்தவைகள் பற்றி , பெருமூச்செறிந்த படி கண்களைத்திறந்து கொண்டே கனவுகள் காணவேண்டியிருக்கிறது.

கடற்கரையில் கால் நனைத்து கால்களை முத்தமிடும் அலை நுரைகளில் முகம் பார்த்து மகிழ்ந்ததும், அதே கரையோர “சிமென்ட் பென்ச்” களில் அமர்ந்த படி கடலை கொறித்துக் கொண்டே கதைகள் சொன்னதும் நேற்றைப் போலிருக்கிறது. காலம் தான் எத்தனை விரைவாய் சுழல்கிறது.

நிகழ்காலங்களைச் சிறிது நேரம் தூங்கப் போட்டு விட்டு இறந்த காலங்களின் கரையோரம் கைகோர்த்து நடக்கும் போது உனக்குள்ளும் நேற்றைகளின் தளும்புகள் முளைப்பெடுக்கும் மண்ணை உடைத்துக் கொண்டு வெளியேறத்துடிக்கும் விதை போல. வாலிபம் நினைவுகளில் முகாமிடுகையில் மயிர்க் கால்கள் சிலிர்ப்பெடுக்கும். உச்சியிலிருந்து உள்ளங்கால் வரை மயிலிறகு கொண்டு வருவது போலொரு சிலிர்ப்பு உனக்குள் உதயமாகும்.

சிலபோதுகளில் மூங்கில் காடுகள் தீப்பிடித்தெரிவதான வலி உனக்குள் கருகி மணக்கும், வெட்கப்படாதே! சில துளி கண்ணீர் விட்டழு. மனசின் பாரம் விழிகளில் வழியும் துளிகளில் கழுவப்படட்டும். நேற்றைகளின் இழப்புக்கள் குறித்து ஏங்கும் ஆத்மா மௌனம் கொண்டு அடங்கட்டும். கண்ணீருக்குத் தடையுத்தரவிடாதே.

நாஸிக் மஜீத்

நன்றி - வைகறை

இந்திய அரசால் ஏமாற்றப்படும் முஸ்லிம்கள்!

2011-07-26T19:46:00.000-07:00

சிறுபான்மை முஸ்லிம்களுக்கு மத்திய அரசு பல நலத் திட்டங்களை அவ்வப்போது அறிவிக்கின்றது. அவை பத்திரிகைகளில் முக்கியச் செய்திகளாக இடம் பெறும்.

அதன்பின் அத்திட்டங்கள் மூலம் முஸ்லிம்களுக்கு உரிய பயன்கள் கிடைக்குமா என்றால் அந்தத் திட்டங்கள் என்னவென்றே முஸ்லிம்

சமுதாயத்திற்குத் தெரியாது.

அரசு அதிகாரிகளை அணுகி குறிப்பிட்ட திட்டம் குறித்து கேட்டால் - இன்னும் மத்திய அரசிடமிருந்து முறையான உத்தரவு வரவில்லை என்று அதிகாரிகள் பதில் சொல்வார்கள். சிறுபான்மை மக்களுக்கான திட்டங்கள் வெறும் ஏட்டளவில்தான் உள்ளது. முஸ்லிம்களின் கல்வி, பொருளாதார நிலை குறித்து ஆய்வு செய்து அறிக்கை சமர்ப்பிக்க நீதிபதி ராஜேந்திர சச்சார் தலைமையில் குழு ஒன்றை அமைத்தது மத்திய அரசு.

இக்குழு இந்தியா முழுவதும் நேரடியாக கள ஆய்வு மேற் கொண்டு 404 பக்கங்களைக் கொண்ட ஆய்வறிக்கையை மத்திய அரசிடம் சமர்ப்பித்தது. இந்திய நாட்டில் சிறுபான்மையினரான முஸ்லிம்களின் வாழ்க்கை நிலையின் அவலங்கள் இவ்வறிக்கையின் மூலம் வெளிப்பட்டபோது முஸ்லிம்கள் மாத்திரமல்லாமல் சமூக ஆர்வலர்களும் பெரும் அதிர்ச்சிக்குள்ளானார்கள். பல மாநிலங்களில் கல்வி, பொருளாதார நிலைகளில் தலித் மக்களை விடவும், துப்புரவுத் தொழிலாளர்களை விடவும் முஸ்லிம்களின் நிலை மிகவும் பின் தங்கியிருப்பதும், கல்வி, வேலை வாய்ப்பு போன்றவை முஸ்லிம் சமூகத்திற்கு மறுக்கப்பட்டு வரும் உண்மைகளும் வெளிச்சத்திற்கு வந்தன.

நாடு முழுவதும் இதற்கு விமர்சனங்களும் எழுந்தன. நாடாளுமன்றத்திலும் இது எதிரொலித்தது. இதனால் முஸ்லிம்களின் அதிருப்தியைத் தவிர்க்கும் வகையில் உடனடியாக சச்சார் கமிட்டி அறிக்கையின் அடிப்படையில் சிறுபான்மை முஸ்லிம்களுக்கு 15 அம்சத் திட்டத்தைக் கொண்டு வந்தது மத்திய அரசு. இதன்படி முஸ்லிம்கள் கணிசமாக வாழ்கின்ற 90 மாவட்டங்களை கண்டறிந்து அங்கு கல்வி, வேலை வாய்ப்பு, சுகாதாரம் மற்றும் வங்கிகள் உள்ளிட்ட பணிகள் தொடங்கப்படுவதாக மத்திய அரசு அறிவித்தது. நாட்டில் பொதுவாக முஸ்லிம்களை கல்வி, வேலை வாய்ப்புகளில் முன்னேற்றுவதற்கு உண்டான நடவடிக்கைகள் முடுக்கி விடப்பட்டுள்ளதாகவும் அறிவித்தது மத்திய அரசு.

சச்சார் அறிக்கையில், ஓரளவு தொழில் மற்றும் வேலை வாய்ப்பு பெற்றிருக்கும் முஸ்லிம்களுக்கு அவர்கள் சார்ந்துள்ள மதத்தைக் காரணம் காட்டி, வாடகைக்கு வீடு கொடுக்க மறுக்கப்பட்டு வருகிறது என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது. இந்த விஷயத்தை கையிலெடுத்திருக்கும் மத்திய அரசு, ஒரு வரைவு திட்டத்தை தயாரித்து வருகிறது. இந்த வரைவுத் திட்டத்தின்படி, சிறுபான்மை முஸ்லிம்களுக்கு கல்வி, வேலை வாய்ப்புகள் மட்டுமல்லாது வாடகைக்கு வீடு தர அல்லது வீட்டு வசதியை மறுப்பவர்களுக்கு மூன்று ஆண்டுகள் சிறைத் தண்டனை அளிக்கவும், ரூ. 5 லட்சம் வரை அபராதம் விதிக்கவும் வழிவகை செய்திருக்கிறது மத்திய அரசு.

இந்த சட்ட மசோதாவை நாடாளுமன்றத்தில் நிறைவேற்றுவதற்கு மத்திய அரசின் சிறுபான்மை நலத்துறை முழு முயற்சியை மேற்கொண்டு வருகிறது. இந்த சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்டால் இதனால் முஸ்லிம்களுக்கு எவ்வித பயனும் விளையப் போவதில்லை. முஸ்லிம்களுக்கு வாடகைக்கு வீடு தரவில்லை என்றால் சட்டப்படி அது தவறு என்பதை விளங்கிக் கொள்ளும் வீட்டின் உரிமையாளர், வாடகைத் தொகையையும், முன் பணத்தையும் வேண்டுமென்றே கூட்டிச் சொல்லி தானாகவே முஸ்லிம்கள் விலகிக் கொள்ளும் வகையில் நடந்து கொண்டால் சட்டத்தால் அவர்களை என்ன செய்து விட முடியும்?

ஒரு வேளை அதிக வாடகை இருந்தாலும் ஓ.கே. என்று ஒப்புக் கொள்ளும் ஒரு சிலரால் வீட்டு உரிமையாளருக்குத்தான் ஆதாயம் ஏற்படும். இதுமட்டும்தான் இச்சட்டத்தால் ஏற்படும் பயனாக இருக்க முடியும். இதுபோன்ற வீண் நடவடிக்கைகளை விட்டு விட்டு முஸ்லிம்களின் நலனில் உண்மையான அக்கறை செலுத்தி அவர்களுக்கான இட ஒதுக்கீட்டை விகிதாச்சார அடிப்படையில் உயர்த்தித் தர மத்திய அரசு முன் வர வேண்டும். இது ஒன்றுதான் முஸ்லிம்களை முன்னேற்றுவதற்கான ஆக்கப்பூர்வமான செயல் திட்டமாக இருக்கும். இதுவல்லாமல் 15 அம்சத் திட்டம் என்ன 80 அம்சத் திட்டம் போட்டாலும் அது - தேர்தல் பிரச்சாரத்தில் சொல்லி முஸ்லிம்களை ஏமாற்ற மட்டுமே உதவும்.

நன்றி : http://www.sinthikkavum.net

உன்னோடு நானும் அழுகிறேன்.

2011-07-24T21:32:00.000-07:00

இந்த உலகம் எம்மில் பலபேரை எப்போதும் அடுத்தவன் சிரிக்கும் போது மட்டுமே கை கோர்த்து சிரிக்கப் பழக்கிவிட்டது. அழும் போதும் மட்டுமேனோ தனிமையிலேயே அழுது தீர்க்கவேண்டிய துர்ப்பாக்கியம். இதற்கு மானிடம் என்று மரியாதையான வார்த்தைகள் கொண்டு அடையாளமிடுவது அவமானம்.

வாழ்வின் உச்சங்களை நோக்கிப் பயணப்படுகையில் நண்பர்கள் கூடவிருந்து கை கொட்டிச் சிரிக்கிறார்கள். வெற்றிகள் கரம் சேறும் போது தோல்களில் கைபோட்டு புதிய புதிய வரிகளமைத்து வாய் நிறைய வாழ்த்துகிறார்கள். நேற்றைக்கெல்லாம் காணாமல் போய்க்கிடந்த உறவுகள் வீடு வந்து சேர்கிறது.

மைல்கள் தாண்டித் தொலைந்து போயிருந்த அவர்களின் புன்னகைகள் உதடுகளில் உல்லாசமாய்த் திரிகிறது. கடைக்கண் பார்வையால் காயப்படுத்திப் போனவர்கள் கைகுலுக்கிப் பேசும் கருணை வழிகிறது.

வகுப்பறையில் வருடக்கணக்காக மூலையில் குந்திக் கடந்தும் கணக்கெடுப்படாமல் முடங்கிக் கிடந்தவன் வெற்றியாளன் என்றவுடன் தன் மாணவன் தான் எனும் உரிமைக் கோரல்கள் ஆசிரியர்களிடம் உடைப்பெடுக்கின்றன.

இப்படியாக எல்லோரும் சந்தோஷங்களில், வெற்றிகளில் கை கோர்த்துச் சிரிக்கவே ஆசைப்படுகிறார்கள். சிரிக்கிறார்கள். தோல்விகளில், கவலைகள் வாசல் தேடிவரும் போது மட்டும் விட்டுவிட்டு ஓடி விடுகிறார்கள். தனியே அழுது தீர்க்க வேண்டிய அவலம்.

தோல்விகளே, உங்களையும் நான் நேசிக்கிறேன். வெற்றிக்கு அர்த்தம் சொல்லித் தந்தவர்கள் நீங்களென்பதால்.

அதுபோலதான் வறுமை எம் வீட்டுவாசலில் அமர்ந்துவிடுகையில் ரத்த உறவுகளுக்கும் எம் வீட்டு விலாசம் மறந்து விடுகிறது. “அவன் உண்டாலென்ன? செத்தாலென்ன? ” இது தான் அவர்களின் நிலைப்பாடு.

இன்றைய உலகின் சகோதரத்துவம் இதுதான்!

பணமிருக்கும் போது மட்டும் வீடு தேடிவரும் உறவுகள், அது இல்லாத போது முகங்களையே மறந்துவிடுகிறது. உதவாக்கரை சொந்தங்கள்!!

சிரிப்பவர்களோடு மட்டுமே சிரித்துப்பழகிப்போன உதடுகள் அழுபவர்களோடு சேர்ந்து அழுது பார்ப்பதற்கு மட்டும் தயங்குவது ஏனென்று தெரியவில்லை. நான் அழுது பார்க்கவே ஆசைப்படுகின்றேன்.

உலகம் தன் கால்களுக்குக் கீழால் கொட்டுண்டு கிடப்பதான பெருமிதத்தில் திளைத்துப்போயிருப்பவர்களின்; பெருத்த புன்னகைக்கு மத்தியில், வறுமைக்கு வாழக்கைப்பட்டு நாட்களை நகர்த்திக்கொண்டிருக்கும் வாடிய முகங்களின் வெப்பம்மிகுந்த கண்ணீரில் நானும் கலந்திருக்கவே ஆசைகொள்கிறேன். புறக்கணிக்கப்படுகின்ற ஒவ்வொருவரினதும் கண்ணீரிலும் கூட…

இந்த உலகம் போலியானது. பொய்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. யாருமே நம்பும்படியாக நடந்து கொள்கிறார்களில்லை. மனிதர்களின் நடத்தைகள் மீதும், வாக்குறுதிகள் மீதும் நம்பிக்கையிழந்து நெடுநாட்களாயிற்று. உதடுகளில் தோன்றும் புன்னகையில் போலி தடவப்பட்டிருக்கிறது. ஞாபகம் கொள்வோம்; முலாம் பூசிய புன்னகைகள் யாரதும் ஆன்மாவைக் குளிர்விக்கப் போவதில்லை.

தனது கவலைகளைக் கூட பகிர்ந்து கொள்ள முடியாது கவலைப்படுகின்றவனின் மன வருத்தங்களில் நானும் கைகோர்க்க வேண்டும். பகிரப்படும் கவலைகளே நாளை தனக்கெதிராக நீட்டப்படும் விரலாகி விடுமோ என அஞ்சும் அவனுடன் விரல் கோர்த்து நடந்தபடி அவனது கவலைகளைச் செவியேற்க வேண்டும்.

வானத்தை அண்ணார்ந்து பார்ப்பதே வாழ்வாகிப் போன ஏழைகளின் வாழ்வின் மீதாக ஒரு வசந்தம் வழி திறக்கப்பிரார்த்திக்கிறேன். வாழ்வு முழுவதுமே; எதிர்பார்ப்பாகிப் போனதில் எஞ்சியிருப்பது ஏமாற்றங்கள் மட்டுமே. அவர்களைக் கடந்து போன ‘நேற்றுக்கள்’ எல்லாமே, ‘வசந்தம் ஒரு நாள் வீடு வந்து சேரும்’ என்ற அதீத கனவுகளோடு மட்டுமே கரையொதுங்கிப் போயிற்று. இப்படிக் கடந்தவைகளைப் புரட்டிப்பார்த்துப் புலம்புபவர்களின் தோல்களில் கரம் சேர்க்க ஆசை கொள்கிறேன்.

பாராட்டுதல்களில் அமிழ்ந்து. சந்தோஷிப்புக்கள் குடிகொண்டிருக்கும் முகங்களின் நடுவே, கவனத்திற் கொள்ளப்படாது எம்மைக் கடந்துபோகும் கவலைபடர்ந்த முகங்களுடனும்….

இறந்த காலங்களை தொலைத்துவிட்டு எதிர்காலங்களைத் தேடிக் கொண்டிருக்கும் வாடிய முகங்களுடனும் கவலைகளைப் பகிர விரும்புகிறேன்.

விழிகளை மூடியபடி தனக்குள்ளே பேசிக் கொண்டிருக்கும் ஏழை மாணவனின் படபடக்கும் இதயத்தோடு பனித்துளி வார்த்தைகள் சிலதேனும் பேச வேண்டும்.

புன்னகைகளோடு மட்டும் பயணிப்பவர்களுக்கு நடுவே, கவலைகளோடு வாழ்வோருடனும் கொஞ்சம் காலாற நடக்க வேண்டும் போல் இருக்கிறது. சோகங்களில் கிடப்பவர்களின் கவலைத்துகளில் என்னாத்மாவையும் கொஞ்சம் கழுவிக் கொள்ள வேண்டும் போலிருக்கிறது. மெய்யாகவேதான்.

கண்களைத் துடைத்துக் கொள்.
உன்னுள்ளே சப்திக்கும் ஒப்பாரி
என்னாத்மாவிலும் கேட்கிறது.
நாளைய நாட்களில்
உன் கனவுகள் மெய்ப்படும்.

நாஸிக் மஜீத்
வைகறை -

தெய்வத்திருமகள் - அன்பின் பொருத்தம்

2011-07-21T09:16:00.000-07:00

தந்தை மகளின் பாசப்பினைப்பை அதன் போராட்டத்தை சொல்லும் கதை. அடிதடி, வக்கிரமம், ஹீரோயிசமென்று லாஜிக்கை மீறிய தமிழ் சினிமாவுக்குள் கோடைகால மழை போல மினுமினுப்பான நேர்த்தியான ஒரு கதை தான் இந்த தெய்வத்திருமகள்.

மௌனத்தின் மேல் சவுக்கடி போட்டு இதயத்தில் உறைந்து போன உண்மையான பாசத்தின் வலியை உணர்வுபூர்வமாக ஊற்றிப்பிழிவது தான் இதன் ஈர்ப்பு.

ஊட்டியருகே ஒரு கிராமத்தில் வாழும் மனவளர்ச்சி குன்றிய கிருஷ்ணாவிற்கு (விக்ரம்) ஒரு பெண் குழந்தை பிறக்கிறது. கிருஷ்ணாவினுடைய மனைவி பிரசவத்தால் இறக்கிறாள். மன வளர்ச்சி குன்றிய ஒருவனால் குழந்தையை எப்படி வளர்க்க முடியும் என்று தோன்றுகிறது. ஆனால் கிருஷ்ணா வளர்க்கிறார். ஒரு சாக்லேட் பெக்டரியில் வேலையும் செய்கிறான். பொய் சொல்வதில்லை, ஏமாற்றத்தெரியாது, Traffic ஜ மீறாது நடத்தல், உயிரினங்களுக்கு தீங்கு செய்வதில்லை, இப்படி சாதாரண மனிதன் மறந்து போனவைகளையெல்லாம் கிருஷ்ணா தன் வாழ்வில் நடைமுறையில் மீட்டுகிறான்.

குழந்தை வளர்ந்து அதற்கு 5 வயதாகிறது. குழந்தையாக வரும் நிலா (சாரா) பேசும் வசனங்கள் ஒவ்வொன்றும் மனதை பனிப்புற்களால் அப்படியே வருடி விடுகிறது.
நிலா : அப்பா மரம் ஏன் Hight ஆ இருக்கு,
காகா ஏன் கருப்பா இருக்கு!?
இதற்கு தனக்குத் தெரிந்தவாரு கிருஷ்ணா கொடுக்கும் பதிலும் சுவை.
தன் முதலாலியின் உதவியோடு குழந்தையை பாடசாலையிலையிலும் சேர்த்து விடுகிறான்.
முக்கியமாக இரவில் இருவரும் தூங்கும் பொழுது குழந்தையும் விக்ரமும் விளையாடும் காட்சிகள் அழகோ அழகு.

இப்படியாக நகரும் அந்தக் குழந்தைகளின் வாழ்வில் விக்ரமின் பணக்கார மாமனார் குடும்பம் குறுக்கிடுகிறது. இறந்து போன தங்களின் மகளின் நினைவாக அந்தக் குழந்தை வேண்டுமென கூறி விக்ரமையும் குழந்தையையும் கூட்டிக்டிகாண்டு சென்னை விரைகின்றனர். போகும் வழியில் விக்ரமை ஏமாற்றி வெளியே தள்ளிவிட்டு குழந்தையை எடுத்துக்கொண்டு போய் விடுகின்றனர். சென்னையில் அநாதையாக விடப்படும் விக்ரமிற்கு வக்கீல் அனுஷ்கா உதவ முன்வருகிறார். மன வளர்ச்சி குன்றியவரிடம் குழந்தையை கொடுக்க முடியாதென விஷயம் கோர்ட்டுக்குப் போகிறது. கடைசியில் பாசமுல்ல தந்தையும் மகளும் இணைந்தார்களா என்பது தான் முடிவு.

மனிதன் மனிதனுடைய உணர்வுவைக்கூட புரிந்துகொள்ளாத ஜடங்களாகிப்போன தருணங்களை நினைவுகளில் மீட்டுகிறது. 5வயசு வரை அந்த நிலாவை வளர்க்கத் தெரிந்த தந்தைக்கு அதற்கு மேல் அந்தக் குழந்தையை வளர்க்கத் தெரியாதா என்ன? விக்ரமின் நடிப்பிற்கு ஆயிரம் சபாஷ் வேண்டுமானாலும் போடலாம். அவரும் 5வயதுக் குழந்தையாகவே வாழ்ந்திருக்கிறார். விரல்களில் ஆரம்பித்து ஒவ்வொரு நகக்கணுவும் நடிக்கிறது. பேபி சாரா (குழந்தை) திரைவானுக்கு ஒரு புதிய நிலா தான். பெண்களுக்கு மிகச் சிரிய வயதிலே தாய்மைப் பண்புகள் வந்து விடும் என்பது இயற்கை. அந்த மாதிரி தாய்மையுணர்வோடு தன்னை தூங்க வைத்ததாக நினைத்துக் கொண்டு தூங்கிப்போகும் தன் தந்தைக்கு அழகான ஒரு முத்தம் கொடுப்பதிலாகட்டும் இங்கெல்லாம் வரக்கூடாது என்று தன் பள்ளிக்கூடத்திற்கு வந்த தந்தையை வீட்டிற்கு போகச் சொல்லுவதிலாகட்டும் சாரா எல்லோரையும் பாசத்தால் கட்டிப்போட்டு விடுகிறது. படத்தில் ஏனையோரும் தங்கள் பாங்கிற்கு அலாதியான நடிப்பை கொட்டித்தீர்க்கின்றனர். சந்தானத்தின் அலட்டல் இல்லாத காமெடியும் ஆங்காங்கே படத்தோடு ஒன்றிப் பயணிக்கின்றது. கல்லங்கப்மில்லாத அன்பை படம் முழுவதும் தெளித்து நம்மை பல இடங்களில் கண்கலங்க வைக்கின்றார் இயக்குனர்.

மெல்லிய பின்னனி இசையோடு எந்தவிதமான ஆபாசமோ ஹீரோயிசமோ இல்லாது பயணிக்கும் இந்தப் படம் நிஜமான சினிப்பிரியர்களுக்கு ஒரு நல்ல தீனிதான்.

பிடித்த கவிதைகள்

2011-07-16T20:43:00.000-07:00

முகந்த் நடராஜனின் ஒரு இரவில் 21 சென்றி மீட்டர் மழை பெய்தது என்ற புத்தகத்திலிருந்து சிதறிய சில கவி நிழல்களை நிலா வெளியில் தெளிக்கிறேன். படித்துப் பாருங்களேன் கவிதைகள் உங்களுக்கும் பிடிக்கும்.

வீ குட்

கணக்குத் தேர்வு வைத்தேன்
மேல் வீட்டுச் சின்னப்பெண்ணுக்கு.
நூற்றுக்கு நூறு வாங்கிக் கொண்டு
சந்தோஷமாகப் போனாள்.
மறுநாள் நான் வரும் வரை காத்திருந்து
அந்த நூற்றுக்குப் பக்கத்தில்
பச்சை நிறத்தில் ஒரு வீ குட் போடச் சொல்லி
வாங்கிக் கொண்டாள்.
இது கூடத் தெரியாதா
என்று கேலி செய்தாள்
மறந்து போய் விட்டேன் என்றேன்.
விஜயலஷ்மி டீச்சரை நினைத்தபடி.

ஒரு பீரியடு போதுமோ?

அந்த சின்னக் கல்லை மெதுவாக
உதைத்து உதைத்து முன்னேற்றி,
தன்கூடவே பள்ளி வரை
அழைத்துக் கொண்டு போகும் காரியத்தில்
கவனமாக இருந்தவள்
எதிரே வந்த தெரு நாயைக்
கொஞ்சம் தாமதமாகத்தான்
கண்டுகொண்டாள்.
அமைதியான அந்த நாய்க்குப்
பயந்து விலகியபோது
சின்னக் கன்றுக்குட்டியொன்று
பின்னால் இருந்து ஓடி வந்து
அவளை சற்றே உரசிச் சென்றது.
கூட்டிக் கொண்டு வந்த கல்லை
அப்படியே விட்டு விட்டு
விரைந்து நடந்தாள்,
முகத்தில் ஆர்வம் பொங்க.
இந்த சம்பவத்தை தன் தோழிகளுக்கு
எல்லாம் எடுத்துச் சொல்ல
அவளுக்கு ஒரு பீரியடு போதுமோ,
இரண்டு பீரியடு ஆகுமோ,

கை விட்டுப் போன மகள்

கொஞ்ச நேரம் இறங்கி நடக்க மாட்டாள்,
கை இரண்டையும் தூக்கி
ஏந்திக்கொள்ளச் சொல்லுவாள்.
அப்பாவின் கையில் உட்கார்ந்துகொண்டு
கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டு
வழியில் பார்ப்பதையெல்லாம்
அது என்ன, இது என்ன என்று
விசாரித்துக் கொண்டு வருவாள்.
நடக்கும் பழக்கம் வரவில்லையே என்று
அப்பாவுக்கு ஒரே கவலை.
ரொம் யோசித்து நடக்கும் போது
‘க்கீய் க்கீய்’ என்று சத்தம் போடும்
சின்னக் காலணிகளை
வாங்கிக் கொடுத்தார் அவளுக்கு.
நடக்க ஆரம்பித்துவிட்டாள் மகள்,
க்கீய் க்கீய் என்ற சத்தத்தின்
கையைப் பிடித்துக் கொண்டு உற்சாகமாக.
மகள் கையை விட்டுப் போனதில்
அப்பாவுக்குக் கொஞ்சம் வருத்தம்தான்.

குழந்தையின் தோசை

எதனாலோ அந்த தோசையை
பிடித்துப் போனது அந்தக் குழந்தைக்கு.
அப்பாவின் கையில் உட்கார்ந்து கொண்டு
அந்து தோசையைச் சுட்டிக்காட்டி
அது தன்னுடையது என்று
முன்பதிவு செய்து கொண்டது.
இதைக் கவனிக்காமல் அந்த தோசையை
என் பார்சலில் வைத்துக்
கட்டிக் கொடுத்தார் கடைக்காரர்.
மீதிச் சில்லரை வாங்கிக் கொண்டு
வெளியே வரும் வரை
திருட்டுப் பொருளை வைத்திருப்பது போல்
என் கை நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது.

தரை மட்டும்

அசைந்து வேலை செய்யும் கதவும்
கால் வலிக்க நின்று கொண்டிருக்கும் சுவரும்
பொறாமை கொள்கின்றன
சும்மாவே படுத்துக் கிடக்கும்
தரையைப் பார்த்து.

விளையாட்டாய்

ஓடுவது, துரத்துவது,
வீசி எறிவது,
குறிபார்த்து அடிப்பது,
பிடிப்பது, தப்பிப்பது,
மறைந்து கொள்வது,
சுற்றுவது, சறுக்குவது,
மூச்சு வாங்குவது என
விளையாடி வாழ்க்கைக்குத்
தயாராகிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்
சிறுவர், சிறுமியர்.

ஒரே ஒரு கனவுகூட மிஞ்சவில்லை. -சிறுகதை

2011-07-11T19:58:00.000-07:00

நிலாப் பெண் இணையத் தளமானது பெண்களின் ஆளுமைகளை வரவேற்கிற பெண் எழுத்தாளர்களை ஊக்குவிக்கும் ஒரு சிறந்த இணையத் தளமாகும் . அந்தப் பகுதியில் படித்துச் சுவைத்த மனதை உளுக்கிய ஒரு சிறுதையை இங்கே உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.

இம்முறை பல்கலைக்கழகத்தில் இருந்து நான் ஒரு தீர்மானத்தோடு தான் வீட்டுக்கு வந்திருந்தேன். செமஸ்டர் எக்ஸாமுக்கு நானும் ஸல்மாவும் எங்கள் வீட்டில் இருந்து படிக்கப் போகிறோம்.
வருடக் கணக்காகப் பூட்டிக் கிடக்கும் தொங்கல் அறையைச் சுத்தப்படுத்தி அதற்குத் தயார் செய்துவிட வேண்டும். வாப்பாவிடம் அதைச் சொன்னபோது அவர் அதை அவ்வளவாக விரும்பவில்லை என்பது அவரின் முகக் குறியிலிருந்தே விளங்கியது. ஆனால், ஹொஸ்டலில் இருந்து சரியாகப் படிக்க முடியவில்லை. சாப்பாடு சரியில்லை என்றெல்லாம் ஒரே பிடியாக நிற்கவும் உம்மாவும் அப்பாவும் என் சப்போர்ட்டுக்கு வந்துவிட்டார்கள். 'என்னவோ பண்ணித் தொலை' என்று எரிச்சலோடு சொல்லிவிட்டு வாப்பா கடைக்குப் போனதும் ஏதோ பெரிதாக சாதித்துக் கிழித்தது போல இருந்தது, எனக்கு. நானும் அப்பாவும், வலது உள்ளங் கைகளை மோதி 'ஃபைவ்' அடித்து மகிழ்ந்தோம். நான் எப்போதுமே அப்பாவின் செல்லப் பிள்ளைதான்.

ஆயிற்று. தொங்கல் அறையைத் துப்புறவு செய்யும் பொறுப்பை என்னோடு கபீர் நானாவும் சுமனாவதி அக்காவும் பகிர்ந்துகொண்டார்கள். தூசு தட்டி, ஒட்டடை அடிக்கும் வேலை கபீர் நானாவுடையது. கூட்டிப் பெருக்கும் வேலையை சுமனாவதி அக்கா ஏற்றுக்கொண்டா. எப்படியோ, ராக்கைகள் நிறையத் தாறுமாறாகக் கிடந்த புத்தகங்களை எல்லாம் ஒழுங்குபடுத்தி அடுக்கும் பொறுப்பு என் தலையில் வந்து விழுந்தது. அதன் மூலம், அவ்வளவு காலமும் எனக்குத் தெரியாத ரகசியமொன்று நம் வீட்டுக்குள் புதைந்து கிடந்துள்ளது என்பதைத் தற்செயலாக அறிந்துகொள்ளும் வாய்ப்பும் எனக்குக் கிட்டியது.

புத்தக ராக்கைகளைத் தூசுதட்டி அவற்றில் இருந்த புத்தகங்களை எல்லாம் ஒவ்வொன்றாக அடுக்கிக் கொண்டிருந்த எனக்கு வியப்புத் தாங்க முடியவில்லை. அங்கிருந்த புத்தகங்கள் அனைத்தும் ஒரு தேர்ந்த வாசகனின் அருமையான கலெக்ஷனாக இருந்தன. எங்கள் ஊர் நூலகத்தில் கிடைக்காத சில அரிய பழந்தமிழ் நூல்களும்கூட அதில் அடக்கம். சங்க இலக்கியம் முதல் நவீன இலக்கியங்கள் வரை அருமையான நூல்கள் நூற்றுக்கணக்கில் இருந்தன. ஆங்கில, சிங்கள நூல்களுக்கும் குறைவில்லை.

நம் வீட்டில் இந்தளவு நூல்களைச் சேகரித்துப் படிக்கத்தக்க ஆழமான வாசகர் யாராக இருக்கக்கூடும் என்பதை எவ்வளவு யோசித்தும் என்னால் கண்டுபிடிக்கவே முடியவில்லை. என்னுடைய வாப்பாவோ வெறுமனே ஒரு கடை முதலாளி. உம்மா பத்தாம் வகுப்போடு படிப்பை நிறுத்தியவர். அப்பாவும் ஆச்சிம்மாவும் முறையே நாலாம், ஐந்தாம் வகுப்புக்கு மேல் பள்ளிக்கூடம் போகாதவர்கள். அப்படியென்றால், இந்தளவு அருமையான நூல்களைச் சேகரித்து வைத்துக்கொண்டு வாசித்து மகிழ்ந்தது யாராக இருக்கும்? மண்டையைக் குடைந்து யோசித்தபடி இருந்த என் கண்ணில் பட்டது, இடப்பக்க மூலையில் இருந்த சிறிய இரும்புக் கதவு. இறுக்கமாக மூடியிருந்த போதிலும், எப்படியோ படாத பாடுபட்டு அதைத் திறந்துகொண்டதில் பெருமிதம் எனக்கு.

உள்ளே நுழைந்ததும் கண்கள் இருட்டுக்குப் பழக சற்று நேரம் தேவைப்பட்டது. நிரம்பியிருந்த தூசியினால் நாலைந்து முறை தும்மிவிட்டேன். பெரிய ஃபிரேமிட்ட புகைப்படங்கள் பல அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தன. கையிலிருந்த பழந்துணியால் ஒரு பெரிய புகைப்படத்தில் இருந்த தூசியைத் துடைத்துப் பார்த்தேன். அதில், அப்பா, ஆச்சிம்மா, என் வாப்பா- உம்மாவோடு பாவாடை தாவணி அணிந்த ஓர் இளம் பெண்ணும் இருந்தார். யார் இவர்? வாப்பாவின் சாயலில்... இல்லையில்லை அசலாக என்னுடைய சாயலில்... எனக்கு ஒரே குழப்பம்.

எனக்கு ஒரு ராத்தா இருந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. ஏனெனில், நான்தான் உம்மாவுக்குத் தலைப் பிள்ளை என்றும், நான் பிறந்ததும் ஏற்பட்ட பிரசவச் சிக்கலால் உம்மாவின் கர்ப்பப்பை உடனே அகற்றப்பட்டதென்றும் ஆச்சிம்மா அடிக்கடி சொல்லியிருக்கிறா. தவிர, அந்தப் புகைப்படத்தில் 1985 ஆம் ஆண்டு என்றிருந்தது. என் உம்மாவும் வாப்பாவும் கல்யாணம் கட்டியது 1983 இல். கல்யாணமாகி எட்டு வருடங்களின் பின் பிறந்த ஒரே வாரிசு என்பதால் தான் அந்த வீட்டில் அத்தனை செல்லம் எனக்கு. எனவே, இந்தப் பெண் என் வாப்பாவின் அக்காவாகவோ தங்கையாகவோ இருக்கவேண்டும் என்று அனுமானித்தேன். அப்படியென்றால், அவர் இப்போது எங்கே? நம் வீட்டில் ஏன் அப்படி ஒருவரைப் பற்றி யாரும் எதுவும் பேசுவதில்லை? நம் வீட்டுச் சுவர்களில் தொங்க விடப்பட்டுள்ள எந்த ஒரு புகைப்படத்திலும் ஏன் அவர் இல்லை? இந்த அழகான குடும்பப் படம் ஏன் இப்படி மூலைக்குள் ஒளித்து வைக்கப்பட்டுள்ளது? எனக்குள் அடுக்கடுக்காகக் கேள்விகள். எப்படியோ இதற்குப் பின்னால் ஏதோ ஒரு மர்மம் புதைந்திருக்கிறது என்பது மட்டும் எனக்குப் புரிந்தது.

யாரோ கூப்பிடும் குரல் என்னை சுயநினைவுக்குக் கொண்டுவந்தது. சட்டென்று அந்தச் சிற்றறையை விட்டு வெளியேறி, தொங்கல் அறையையும் மூடிக்கொண்டு வெளியே வந்தேன். சற்று ஆசுவாசமாக இருந்தது.

"என்ன புள்ள, ஒன்னய எங்கெல்லாம் தேடுறது? சாப்பாடு எடுத்துவச்சி எவ்வளவு நேரம்! வா வா, நேரத்துக்கு சாப்பிடாட்டி ஒடம்பு என்னத்துக்கு ஆகும்?" ஆச்சிம்மா என்னை செல்லமாகக் கடிந்து கொண்டா.

"ஐயோ ஆச்சிம்மா, மேலெல்லாம் ஒரே தூசியும் ஒட்டடையும். நான் டக்குன்னு குளிச்சிட்டு வந்துர்றேன்" என்றபடி அவரது பதிலையும் எதிர்பார்க்காமல் கிணற்றுக்கட்டை நோக்கி ஓடினேன்.

குளித்து முடிக்கும் தறுவாயில் அங்கே வந்தார், ஆச்சிம்மா. நான் தலையைத் துடைத்தபடி அவரருகே சென்று நைச்சியமான குரலில் கேட்டேன்.

"ஆச்சிம்மா, நான் ஒரு விஷயம் கேட்பேன். ஒளிக்காம பதில் சொல்லணும், சரியா?"

"இதென்ன புள்ள இப்புடிப் பேசுற? நான் எதுக்கு ஒங்கிட்ட ஒளிச்சி மறைச்சிப் பேசணும்?"

"இல்ல... வந்து... ஒங்களுக்கு எல்லாமாக எத்தனை புள்ளைங்க?"

"எனக்கா? எனக்கு எல்லாமா நான்கு ஆம்புளைப் புள்ளைங்களும் ஒரேயொரு..." என்றவர், கண்கலங்க நிறுத்திவிட்டார்.

"ஒரேயொரு பொம்புளப்புள்ள, அப்படித்தானே?"

"..............."

"சரி, வாப்பாவத் தவிர மத்த எல்லாரும் எங்கே?"

"அதுதான் பொறந்து கொஞ்ச காலத்துலயே ஒண்ணொண்ணா கபுறுக் குழிக்குள் போயிருச்சே!"

"அந்தப் பொம்புளப் புள்ளையுமா ஆச்சிம்மா?"

"....................."

"சொல்லுங்க ஆச்சிம்மா."

"நீ ஏண்டி இப்போ தூண்டித்துருவி அந்தச் சனியனப் பத்தியே கேட்டுட்டு இருக்கே?"

"சனியனா? எங்கட மாமிய சனியன்னா எனக்கு கெட்ட கோவம் வரும், சரியா? ஏன் ஆச்சிம்மா, அவங்களும் என்னயப் போலவே இருப்பாங்க தானே?"

ஏதோ சொல்ல வாயெடுத்த அவர், அந்தப் பக்கம் வாப்பா வருவதைக் கண்டதும் சட்டென்று வாயை மூடிக்கொண்டதோடு, எதுவும் பேச வேண்டாம் என்பது போல் எனக்கும் சாடை காட்டினார். நானும் மௌனமாக அவரைப் பின்தொடர்ந்து சாப்பாட்டு அறைக்குப் போனேன். சாப்பாட்டில் என் கவனம் செல்லவில்லை. நான் இதுவரை அறிந்துகொள்ளாத அந்த மாமியைப் பற்றியே என் நினைவெல்லாம் சுற்றிச் சுழன்றன. எப்பாடு பட்டாவது அவரைப் பற்றிய விபரங்களை அறிந்துகொள்வது என்பதில் நான் உறுதியோடு இருந்தேன். என் எண்ணத்தை அனுமானித்தவர் போல என்னிடம் தனியே மாட்டாமல் ஆச்சிம்மா நழுவிக் கொண்டே இருந்ததைக் காண எனக்கு ஒருபுறம் சிரிப்பாகவும் மறுபுறம் வேதனையாகவும் இருந்தது. அவரை சங்கடப்படுத்தாமல் நானாகவே எப்படியும் அந்த ரகசியத்தைக் கண்டறிவது என்று மனதுக்குள் திடசங்கற்பம் எடுத்துக்கொண்டேன். இல்லாவிட்டால், இம்முறை எக்ஸாமுக்குப் படிக்கக்கூட முடியாமல் போய்விடலாம் என்ற அச்சம் எனக்குள்.

அன்று மாலை மறுபடியும் தொங்கல் அறைக்குப் போய் புத்தக ராக்கையிலுள்ள புத்தகக்குவியலை ஆராய்ந்தேன். என்னுடைய அதிருஷ்டம் ஓர் அழகான கொப்பி என் கையில் சிக்கியது. முன் அட்டையில் ஓர் ஓவியம். ஒரு பெண்ணின் பக்கவாட்டு முகத் தோற்றம். ஒளிவீசும் கண்களில் வழியத் தயாராக இருக்கும் ஒரு கண்ணீர்த் துளி. விம்மத் தயாரானது போன்ற தோற்றத்துடன் அதரங்கள். அடடா! என்ன ஒரு தத்ரூபம்! புத்தகத்தை விரித்துப் படிக்கத் தொடங்கினேன். முதல் பக்கத்தில் 'ஸெய்னம்பு நிஸா' என்ற பெயர் இருந்தது. 'ஓகோ! இதுதான் மாமியின் பெயரோ' என் இதழ்களில் ஒரு புன்னகை. கண்டுபிடித்துவிட்ட பெருமிதம். உள்ளே பக்கங்களைப் புரட்டப் புரட்ட ஒரு பெண்ணின் மனசின் வரிகளும் வலிகளும் பதிவுசெய்யப்பட்டிருந்தன. தனக்குப் பிடித்த புத்தகங்கள், எழுத்தாளர்கள் பற்றிய குறிப்புக்கள்... மறக்க முடியாத நிகழ்வுகள் என்று தொடர்ந்து எழுதப்பட்டிருந்ததை வாசித்துக்கொண்டே வந்த என்னுடைய விழிகள் ஓரிடத்தில் குத்திட்டு நின்றன.

"என்னுடைய திருமணத்தின் போது எல்லோருக்கும் போலவே எனக்கும் எத்தனையோ எதிர்பார்ப்புக்கள் இருந்தன. என்றாலும், அவற்றில் எதுவுமே நிறைவேறப் போவதில்லை என்பதை அப்போது நான் அறிந்திருக்கவில்லை.

அப்படியே அறிந்து கொண்டிருந்தாலும் அதனைத் தடுத்து நிறுத்தக்கூடிய சக்தி என்னிடம் இருந்திருக்குமா என்பது சந்தேகம்தான். வாழ்வின் விளிம்புவரை என்னைத் துரத்தி வந்து நிறுத்திய விதியின் கரங்களுக்குள் நான் சிறைப்பட்டுப் போனேன். என் வாழ்வின் தவிர்க்க முடியாத நிர்ப்பந்தமாய் என்னுடைய திருமணம் நடந்தேறிற்று."

அதைத் தொடர்ந்து அவரது திருமண வாழ்வு எவ்வளவு தூரம் இயந்திரத்தனமானதாய் இருந்தது, அவருடைய எதிர்பார்ப்புகளுக்கு முற்றிலும் நேர்மாறானாதாக அமைந்திருந்தது என்பது விரிவாக எழுதப்பட்டிருந்தது. இடையிடையே எழுத்துக்கள் மங்கிக் கசிந்திருந்தன. கண்ணீர்த் துளிகள் விழுந்ததன் விளைவு என்பதைப் புரிந்துகொண்டேன்.

"வசந்தம் பூத்த போது குயில் இறந்து போவது எவ்வளவு துக்ககரமானது என்பதை உன்னால் உணர முடிகிறதா?

சின்னச் சின்ன வார்த்தைகளைக் கோத்து நான் எழுதும் இந்த வரிகளினூடே வெளிப்படும் என் தவிப்பும் துடிப்பும் உனக்குப் புரிகிறதா? என் இதயத்தின் விசும்பல் ஒலி உனக்குக் கேட்கிறதா?

"வீட்டுக்குள் ஓர் அறை.
நீயும் உள்ளேதான் இருக்கிறாய்...
நானும் தான்.
ஆனால்...
இருவரும் இருவேறு தொலைவுகளில்...
இருவேறு துருவங்களில்...
இருவேறு சாத்தியப்பாடுகளில்..."

நாளுக்கு நாள் மனதளவில் எனக்கும் அவருக்கும் இடையில் இடைவெளி அதிகரித்து வருவதை அவர் அறிந்து கொண்டதாகத் தெரியவில்லை. அப்படியே அறிந்து கொண்டிருந்தாலும் அதனை அவர் ஒரு பொருட்டாகவே கருதவில்லை என நினைக்கிறேன். என்னை மீறி இவளால் என்னதான் செய்துவிட முடியும் என்ற அலட்சிய மனோபாவம் அதற்கு ஒரு காரணமாக இருக்கக்கூடும். அல்லது எதுவாக இருந்தாலும் ஒரு பெண் என்ற வகையில் இவை அனைத்தையும் இவள் சகித்துத்தான் ஆகவேண்டும் என்ற இறுமாப்பு காரணமாக இருக்கலாம். இத்தகைய எண்ணமே என் மனதினுள் அதீதமான வலியை ஏற்படுத்துவதாக, மிகுந்த வேதனையையும் ஆயாசத்தையும் தருவதாக இருந்தது. என்றபோதிலும் அவ்வாறு எண்ணுவதை என்னால் தவிர்க்க முடியவில்லை. எதையும் காரண காரியங்களோடு தொடர்புபடுத்திப் பார்த்தே பழக்கப்பட்ட எனக்கு, இயல்பாகவே எண்ணங்கள் எல்லாத் திசையிலும் முனைப்போடு எழுந்து நிற்பதைத் தடுக்கத் தெரியவில்லை.

எல்லா உறவுகளும் சுற்றியிருந்த போதிலும் அந்த உறவுகளுக்கும் எனக்கும் இடையில் மானசீகமாக அல்லது கண்ணுக்குத் தெரியாத வகையில் மிக நுட்பமாக எழுப்பப்பட்டிருந்த வேலி என்னைத் தனிமைச் சிறையொன்றினுள் தள்ளிவிட்டிருந்தது.

ஒரு நல்ல கவிதையைப் படிக்கும் போதெல்லாம் அதனை யாரிடமாவது பகிர்ந்துகொண்டு மகிழவேண்டும் என்ற உந்துதலும் உற்சாகமும் வாழ்வில் ஒருபோதுமே சாத்தியமாகவில்லை. மனசுக்குப் பிடித்த பாடலை சத்தமாக வாய்விட்டுப் பாடவேண்டும் என்று பொங்கிப் பிரவாகிக்கும் உணர்வைப் புரிந்து கொள்ளாமல், பார்க்கப்படும் ஒரு விசித்திரமான பார்வையால், அனாவசியமாகக் குறுக்கிடும் ஓர் உப்புசப்பற்ற கேள்வியால் என் உற்சாகமெல்லாம் அப்படியே வடிந்து போய்விடும். மழை பெய்யும் போது நனைந்து மகிழவேண்டும் என்ற ஆவல் 'கிறுக்குத்தனமானது' என்று கேலி செய்யப்படும் போது தோன்றும் வலியினால் பலமுறை எனக்குள்ளேயே முடங்கிப் போயுள்ளேன்.

புல் தரையில் தத்தித் தத்தித் தாவி இரைதேடும் சின்னக் குருவிகளை, இதோ விழுந்துவிடப் போகிறேன் என்று இதயத் துடிப்பை அதிகரிக்கச் செய்யும் புல் நுனிப் பனித் துளியை, வானளாவ உயர்ந்து வகை வகையான பசுமை காட்டும் மரங்களை அலுக்காமல் சலிக்காமல் பார்க்கின்ற ஆவலை மட்டந்தட்டி, 'அப்படி என்னதான் இருக்கிறது அதில்? சும்மா பைத்தியம் மாதிரிப் பார்த்துக் கொண்டு...' என்பதான விமர்சனங்களைக் கேட்க நேருகின்ற துர்ப்பாக்கியமான கணங்களை எதிர்கொள்ள நேர்கையில்... மனசின் இறக்கைகள் அப்படியே ஒடிந்து கருகிவிடும்.

அவருடன் பேசுவதை விட மௌனமாக இருப்பதையே நான் அதிகம் விரும்பினேன். அவரோடு எப்போது உரையாடினாலும் இறுதியில் எஞ்சுவது வெறும் வேதனையும் கசப்புணர்வுமே என்ற அனுபவத்தை நான் பலமுறை அடையப் பெற்றிருந்தேன். மென்மை என்ற உணர்வுக்கே இடமின்றி இயந்திரத்தனமான ஓர் உரையாடல் எனக்கு மிகுந்த ஆயாசத்தையே கொடுத்தது. எதைப் பேசினாலும், அதில் ஒரு குற்றம் காணுகின்ற, இடக்காக மறித்துக் கேள்வி எழுப்புகின்ற அந்தத் தோரணையும் தொனியும் எனக்குப் பிடிக்கவே இல்லை. நான் எதைச் சொன்னாலும், அதனை நம்பாமல் துருவித் துருவிக் கேள்வி எழுப்புகின்ற, தான் நினைப்பதையே என் சிந்தனைக்குள் திணிக்க முனைகின்ற அந்த ஆதிக்க மனோபாவம் எனக்கு மிகுந்த வெறுப்பையும் சோர்வையுமே தந்தது.

மனசின் மெல்லிய உணர்வுகளைப் புரிந்துகொண்டு இதமான, இனிமையான, அழகான வார்த்தைகளைப் பேச அவருக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை. சில சந்தர்ப்பங்களில் என்னுடைய சுகத்தை விசாரிக்க வேண்டும் என்ற நினைவுகூட அவருக்கு எழுவதில்லை. காதலும் கனிவும் நிறைந்த, குறும்பு கலந்த உற்சாகமூட்டும் வார்த்தைகளை என் மனம் அவரிடமிருந்து எதிர்பார்த்து ஏங்கியது. ஆனால், அதனைப் புரிந்துகொள்ளும் மனநிலையில் அவர் ஒருபோதுமே இருக்கவில்லை. சுத்தமாக அப்படி ஒரு பக்கம் இருப்பதை விளக்கினாலும் புரிந்துகொள்ளக் கூடியவராக அவர் இருக்கவில்லை. அந்த அளவுக்கு அவருடைய மன உலகமும் என்னுடைய மன உலகமும் வெவ்வேறானவையாக இருந்தன. ஒரே வீட்டில், சிலபோது ஒரே அறைக்குள் வாழ நேர்ந்த நம் இருவருடைய வாழ்வும் ஒரு ரயில் பெட்டிக்குள் அல்லது ஒரு விடுதியறைக்குள் இருந்த இருவரின் நிலையை ஒத்திருந்தது. சில நேரங்களில், இந்த உதாரணம்கூட தவறானதோ என்ற சந்தேகம் அடிக்கடி எனக்குள் எழும். ஏனென்றால், ஒருசில மணிநேரம் ரயில் பெட்டியொன்றில் சந்தித்துக் கொள்ளும் இருவரிடையே, சில காலம் விடுதியறையில் ஒன்றாகக் கழிக்க நேர்ந்த இருவரிடையே வாழ்நாளெல்லாம் நினைத்துப் பார்த்துப் புன்னகைக்கத் தோன்றும் அழகான, இனிய நினைவுகள் எஞ்சிவிடுவதும் உண்டல்லவா?

லாப நஷ்டக் கணக்குகளை மட்டுமே பார்த்துப் பழக்கப்பட்டிருந்த அவருக்கு எந்த நஷ்டமும் இல்லாமல் வெறுமனே சில இதமான வார்த்தைகளால் கொள்ளை மகிழ்ச்சியை தன்னால் மற்றவருக்கு வழங்கமுடியும் என்பது தெரிந்திருக்கவில்லை. ஓர் இதமான புன்னகையால், ஆழ்ந்த நேசத்தைப் பிரதிபலிக்கும் ஒரு பார்வையால் ஏற்படுத்தக்கூடிய அபரிமிதமான ரசாயன மாற்றம் பற்றி அவர் எதுவுமே அறிந்திருக்கவில்லை.

எங்காவது சென்று விட்டு வரும்போது 'வழியில் பார்த்தேன். உன் நினைவு வந்தது. உனக்குப் பிடிக்குமே என்று எடுத்து வந்தேன்' என்று ஒரு கருங்கல் துண்டையாவது கொண்டுவந்து தரமாட்டாரா என்ற மனசு கிடந்து தவிக்கும். ஆனால், 'உன்னை நினைவு வந்து... உனக்காகவென்று...' என்பதான எதுவும் அவருடைய அகராதியில் இடம்பெற்றிருக்கவில்லை. அவர் அவற்றையெல்லாம் யதார்த்தத்திற்குப் புறம்பான அதீதங்கள்... அல்லது மேற்பூச்சான டாம்பீக வார்த்தைகள் என்றெல்லாம் கருதியிருக்கக்கூடும். தான் ஒரு யதார்த்தவாதி என்று அவர் அடிக்கடி சொல்லிக் கொள்வதைப் பார்க்கும்போது எனக்கு அப்படித்தான் நினைக்கத் தோன்றுகின்றது. ஆனால், வாழ்க்கை என்பதும், அதன் சின்னச்சின்ன மகிழ்ச்சிகள் என்பதும் யதார்த்தத்திற்கு அப்பாற்பட்டதா என்ன?"

மாமியின் அந்தக் கேள்வி என் மனதுக்குள்ளும் எதிரொலிக்கத் தவறவில்லை.

"ஆயிற்று. துயரங்களும் வலிகளும் நிறைந்த வாழ்நாட்கள் நத்தை வேகத்தில் நகர்ந்து கொண்டிருந்தபோது எனக்குள் இன்னோர் உயிர் உருவாகி இருப்பதை உணர்ந்தேன். மனங்கொள்ளாத பூரிப்புடன் அதை அவரிடம் கூறியபோது, அவருடைய முகத்தில் எந்த மாற்றமும் இல்லை. ஊர் உலகத்தில் இல்லாத அதிசயமா என்பதான ஒரு வெற்றுப் பார்வையுடன் அவர் அப்பால் போய்விட்டார். அறை வாங்கியவள் போன்ற வேதனையில் துவண்டு போனேன் நான்.

தினமும் உடலின் அசௌகரியங்களால் துன்புறலானேன். இரவெல்லாம் வலியில் துடித்து அழுவேன். அப்போதெல்லாம் ஒரு மரக்கட்டையாய் அருகில் கிடந்து உறங்கினாரே தவிர, ஏன், என்ன என்றெல்லாம் ஒரு வார்த்தைதானும் கேட்டாரில்லை. இயல்பாகவே அவர் மிக ஆழ்ந்து உறங்கும் பழக்கம் உள்ளவர் என்பதைப் பின்னர்தான் யாரோ சொன்னார்கள். ஆனால், வலியாலும் அவரது பொருட்படுத்தாத போக்கினால் மனம் நொந்தும் நான் எவ்வளவு அழுதிருப்பேன் என்பதை எங்களுடைய படுக்கையறைச் சுவர்களுக்கும் அந்தத் தலையணைக்கும் வாயிருந்தால் சாட்சி சொல்லியிருக்கும்." இந்த வரிகளை வாசித்தபோது என்னையறியாமல் என் கன்னங்களினூடே கண்ணீர் வழிந்தோடிற்று. முகம் தெரியாத அந்த மாமா மீது அளவற்ற வெறுப்பு தோன்றியது.

"என்னுடைய நிலையையோ என் வேதனையையோ யாருமே காதுகொடுத்தும் கேட்கவில்லை. ஏதாவது சொல்ல ஆரம்பிக்கும் போதே என் உம்மாவும் சரி, நானாவும் சரி, 'இவர் போல ஒரு மாப்பிள்ளை கிடைத்தது உன் அதிருஷ்டம். ஆம்புளைகள் அப்படித்தான். ஆயிரத்தெட்டு சோலி அவர்களுக்கு. பொம்புளையாப் பொறந்த நீதான் எல்லாத்தையும் அனுசரிச்சுப் போகணும்' என்பதான அறிவுரைவேறு. இதைச் சொல்லும் என் நானா, மதினிக்கு வயிற்றுவலி வரும் நாள்களில் குட்டிபோட்ட பூனைபோல வீட்டுக்குள் குறுக்கும் நெடுக்குமாக உலாவுவதும், அவரைத் தாங்கு தாங்கென்று தாங்குவதும் எனக்குத் தெரியாதா என்ன!" - இந்த இடத்தில் என் வாப்பாவை நினைத்து எனக்குப் பெருமையாக இருந்தது.

"ஆயிற்று. எப்படியோ எட்டு மாதங்கள் ஆயிற்று. உடலின் அசௌகரியமோ மனதின் விரக்தியோ எடுத்ததற்கெல்லாம் தாங்க முடியாத எரிச்சல் வந்தது. கோபமும் சிடுசிடுப்பும் அதிகரித்தது. இந்நிலையில், அவர்மீது தாங்கவே முடியாத வெறுப்பு தோன்றும் அந்தச் சம்பவம் நிகழ்ந்தது.

பக்கத்து வீட்டு ஸபீனாவுக்குப் பிள்ளை பிறந்திருந்ததைப் பார்க்க நானும் அவரும் போய்விட்டுத் திரும்பிக் கொண்டிருந்தோம்.

"அந்தப் பிள்ளை சரியாக ஸபீனாவைப் போலவே இருக்குது, கவனிச்சீங்களா?" என்றேன்.

"ஊம்! அதுதான் எனக்கும் ஒரே யோசினையா இருக்கு" என்றார்.

எனக்கு ஒரே வியப்பு.

"என்ன யோசினை?" என்று கேட்டேன், அந்தக் கேள்விக்கான பதிலின் பயங்கரம் எத்தகையது என்பதை அப்போது நான் உணர்ந்திருக்கவில்லை.

"இல்லை, எங்களுக்குப் பிறக்கப்போகும் பிள்ளைக்கு உன்னுடைய குணங்கள் வந்துவிடக்கூடாதே என்று ஒரே கவலையா இருக்கு."

வேடிக்கையாகச் சொல்கிறாரா அல்லது வேண்டுமென்றேதானா என்பதை என்னால் அனுமானிக்க முடியவில்லை.

"ஏன், என் குணத்துக்கென்ன?"

"உன் குணத்துக்கென்னவா? சரியான லூசு மாதிரி மரம் மட்டையைப் பார்த்துக்கிட்டும், கவிதை கற்பனைன்னு புலம்பிக்கிட்டும் இருக்கிற உன்னை மாதிரியே குழந்தை பிறந்தால் உருப்பட்டாப் போலத்தான்.! அதைவிட அப்படி ஒரு குழந்தை பிறக்காமலேயே இருக்கலாம்!" என்று கோபமாகச் சொல்லிவிட்டு விடுவிடென்று என்னைக் கடந்து போய்விட்டார். நான் கல்லாய்ச் சமைந்து போனேன்.

எவ்வளவு நிஷ்டூரமான வார்த்தைகள்! 'அப்படி ஒரு குழந்தை பிறக்காமலேயே போகலாம்!' என்ற வாக்கியம் மீண்டும் மீண்டும் என் மனதைக் கொந்தளிக்கச் செய்தது. இனந்தெரியாத ஒரு வன்மம் மனதுக்குள் உருப்பெறத் தொடங்கியது. 'என் குணங்கள் என் பிள்ளைக்கு வரக்கூடாதாமே! அப்படி ஒரு குழந்தை தேவையில்லையாமே! அப்படியென்றால் நான்கூட தேவையற்றவள் தனோ?' என்னுள் ஆக்ரோஷம், வெறுப்பு, சீற்றம் எல்லாம் கலந்த ஒருவித வெறியுணர்வு தோன்றியது. இவருக்கு ஒரு நல்ல பாடம் படிப்பிக்க வேண்டும். வாழ்நாள் முழுவதும் மறக்கவே முடியாத பாடமாக அது இருக்கவேண்டும். இவ்வளவு நாளும் ஒரு கல்லுப் போல... வெறும் மரக்கட்டை போல என்னோடு ஒப்புக்கு ஒரு வாழ்வு வாழ்ந்தவரின் மனநிலை பிறக்கப் போகும் இந்தக் குழந்தையினாலாவது மாறும் என்ற ஒரே ஒரு கனவு மட்டும் எனக்குள் எஞ்சியிருந்தது. இப்போது... அதுவும்கூட...

எனக்கென நீ அழவேண்டாம்...

உயிர்த்திருந்த காலமெல்லாம்

அன்பாய் சிலவார்த்தை

பேசி மகிழ்விக்காமல்...

அரவணைத்துக் காதலுடன்

அணைத்து முத்தம் தந்திடாமல்...

நோயுற்றுப் படுக்கையினில்

நாளெல்லாம் கிடந்தாலும்

ஏனென்று கேட்டொருவாய்

தண்ணீர் தரமுனையாமல்...

எத்தனையோ வகைவகையாய்

அறுசுவைகள் படைத்தாலும்

நல்லதென்று ஒருவார்த்தை

மனம்நிறையச் சொல்லாமல்...

நான் வாழ்வில்...

உள்ளம் வெதும்பிப்போய்

நொந்து நொறுங்கிப்போய்

கண்ணீரில் கரைந்தழிந்து

மரணித்துவிட்ட பின்னே

'நேசம் இருந்தது'போல்

பாசாங்கு செய்து மிகும்

காதல் கணவனைப்போல்

காட்டுதற்கு முயன்று- பொய்யாய்

எனக்கென்று நீ ஒன்றும்

அழவேண்டாம் ஊருக்காய்!'

அதன் பின் வெற்றுப் பக்கங்கள் மட்டுமே அந்த நோட் புக்கில் இருந்தன. எனக்குக் கண்ணைக் கட்டிக் காட்டில் விட்டது போல இருந்தது. எப்படியோ, மாமிக்கு என்ன நடந்தது என்பதை ஆச்சிம்மாவிடம் கேட்டே ஆகவேண்டிய நிலை. அவரைத் தேடிக்கொண்டு போனேன். சிற்றுரலில் வெற்றிலை இடித்துக் கொண்டிருந்தவரிடம் போனேன். உரலைப் பறித்து நானே இடிக்கத் தொடங்கினேன். என் முகத்தைப் பார்க்கப் பயந்தவர் போல வேறு பக்கம் பார்க்கத் தொடங்கினார். நான் நேரே விஷயத்துக்கு வந்தேன்.

"ஆச்சிம்மா, எனக்கு எல்லாம் தெரியும். சும்மா இனியும் ஒளிச்சி மறைக்க வேண்டாம். ஸெய்னம்புநிஸா மாமிக்கு கடைசியில் என்ன நடந்திச்சி? அவருக்குப் புள்ள பொறந்துச்சா? அது என்ன புள்ள?"

ஆச்சிம்மா விக்கிவிக்கி அழலானார். நான் சட்டென்று அவரை நெருங்கிப் போய் அணைத்து முதுகை வருடிவிட்டேன்.

"ஏன் ஆச்சிம்மா அழுறீங்க? நான் கேட்டது தப்பா? என்கிட்ட சொல்லக்கூடாதுன்னு ஏன் நெனக்கிறீங்க?"

"இல்ல புள்ள... அப்புடியெல்லாம் இல்ல... அந்தப் பாவி மக... அவளுக்கு என்ன குறைய வச்சோம். கண்ணிறைஞ்ச புருஷன்! கைநிறைய சம்பாத்தியம்! வீடு நிறைய வசதி! இப்புடி எல்லாம் இருந்தும் பைத்தியக்காரி... எட்டு மாச கர்ப்பிணிங்கிற நெனப்புக்கூட இல்லாம... தூக்குமாட்டிக்கிட்டு...." அதற்குமேல் அவர் கோவென்று கதறத்தொடங்கினார்.

நான் திடுக்கிட்டுப் போனேன்! அடப் பைத்தியக்கார மனுஷி! அந்தக் கிறுக்கன்தான் ஏதோ அசட்டுத்தனமா உளறினான்னு, அவனை உதறித்தள்ளிட்டு தலைநிமிர்ந்து வாழ்ந்துகாட்டாமல் இப்படி தன்னையும் அழிச்சுக்கிட்டு ஒரு பாவமும் அறியாத அந்தச் சிசுவையும் அழிச்சுக்கிட்டு... என்னால் தாங்கவே முடியவில்லை.

"அவள் அப்படி தூக்குமாட்டிச் சாகிறவரைக்கும் அந்தப் பாவி மனுஷன் என்னதான் பண்ணிட்டு இருந்தானோ தெரியாது. கட்டில்ல தூங்குற மனுஷனுக்குக் கொஞ்சமாவது சத்தம் கேட்காமலா இருந்திருக்கும்! அப்படி என்ன கண்டறியாத தூக்கமோ! அல்லாஹ்வுக்குத்தான் வெளிச்சம்!" ஆச்சிம்மாவின் புலம்பல் ஓயவில்லை. நான் அதிர்ச்சியிலிருந்து விடுபடவில்லை.

அன்றிரவெல்லாம் ஏதேதோ கனவுகள்! பலதடவை கட்டிலில் எழும்பி உட்கார்ந்து கொண்டு அழுது புலம்பியதாகவும், ஏதோ கெட்ட 'ஜின்'னின் பார்வை பட்டிருக்கவேண்டும் என்றும் உம்மா பேசிக்கொள்வது என் காதிலும் இலேசாக விழுந்தது.

"அவள் அந்த தொங்கல் காம்பராவுக்குள் போகக்குள்ளயே நினைச்சேன், இப்படி ஏதாச்சும் நடக்குமெண்டு! இப்பப் பார்த்தீங்களா? காய்ச்சல் நூத்தி எட்டுல நிக்கிது" வாப்பாவின் குரல் உச்சஸ்தாயில் ஒலித்தது.

ஓரிரு நாட்கள் கடந்திருக்கும். நான் வழமைக்குத் திரும்பியிருந்தேன். வாசலில் ஏதோ நிழலாடுவது தெரிந்தது.

"மாமி, செய்னம்புட மாப்புள ஊட்டு வாசல்ல நிக்கிறார். எதுக்கு வந்திருக்கிறாரோ தெரியா. உள்ளாற வரச்சொல்லட்டா?"

உம்மாவின் குசுகுசுப்பு என் காதிலும் விழுந்ததுதான் தாமதம்! எங்கிருந்துதான் அத்தனை ஆக்ரோஷம் கிளம்பியதோ, நானறியேன். எழுந்து நேரே வாசலுக்குப் போனேன். நடுத்தர வயதான அந்த நபரை தலைமுதல் கால் வரை ஓர் அற்பப் புழுவைப் பார்ப்பது போலப் பார்த்தேன்.

"ஏற்கெனவே ரெண்டு உசிரக் கொன்னாச்சி, இப்போ யாரைக் கொல்ல வந்திருக்கீங்க? போங்க, போங்க! இனி வராதீங்க இந்தப் பக்கத்துக்கு!" என்றவாறு கதவை அறைந்து மூடிவிட்டுத் திரும்பவும் வாப்பா என் முன் வந்து நிற்கவும் சரியாக இருந்தது. இப்போது அவரின் கோபம் என்னை எதுவும் செய்யவில்லை. எதுவுமே நடக்காதது போல நேரே தொங்கல் அறைக்குள் போய் கதவைத் தாளிட்டேன். மனசு முழுக்க ஆசுவாசம் நிறைந்தது போல... மாமிக்கு நடந்த அநியாயத்துக்கு சரியான பதிலடி கொடுத்தது போல... உணர்ந்தேன். ஒரு மெல்லிய மனசின் உணர்வுகளைப் புரிந்து கொள்ளாமல் அதை மிதித்துக் கசக்கிய ஒருவனுக்கு என்ன மரியாதை வேண்டிக் கிடக்கிறது! எனக்கு அந்த நேரத்தில் ஃபஹீமாவின் வரிகள் நினைவில் எழுந்தன.

"அற்பப் புழுதான் - நீயெனினும்
வலுத்த குரலுடனும்
ஓங்கிய கரங்களுடனும்
எப்பொழுதும் அவளை விரட்டினாய்
ஆதித்திமிரின் அடங்காத ஆங்காரத்துடன்
எளியவளின் தேவைகளை
எட்டி உதைத்தாய்
நீ கொடுத்த சுமைகளையும்
அந்த உடலையும்
உன்னிடமே எறிந்துவிட்டாள்
இனி எக்காலத்திலும்
உன்னெதிரே வரப்போவதில்லை
நீ துன்புறுத்திய அவள் ஆத்மா"

"இந்த ஊட்டுல என்னதான் நடக்குது? வரவர மட்டுமரியாதை எல்லாம் இல்லாமப் போய்க்கிட்டிருக்கி. ஏற்கெனவே ஒருத்திய பறிகுடுத்தது போதாதா? இவள் படிச்சது போதும் போதும்னு சொன்னதக் கேட்டீங்களா? இப்போ இவளும் அதே வழீல போயிருவாளோன்னு வயித்துல நெருப்பக் கட்டிக்கிட்டு அலைய வேண்டியதா இரிக்கி" வெளியே வாப்பா உரத்துக் கத்துவது என் காதிலும் விழுந்தது. நான் எனக்குள் சிரித்துக் கொண்டேன்.

- லறீனா அப்துல் ஹக், இலங்கை

www.nilapenn.com